A transmisión oral foi o medio fundamental para conservar estas crenzas. A través de contos xunto ao lume, cancións, refráns, coplas e relatos compartidos nas lareiras ou durante as tarefas colectivas do campo, as lendas permaneceron vivas durante séculos, adaptándose aos cambios sociais.
A análise do Urco galego, como calquera outra manifestación da cultura popular de tradición oral, evidencia unha riqueza cognitiva que, aínda que poida parecer estraña e afastada na actualidade, resulta de gran axuda para interpretar os mecanismos que integran o funcionamento da nosa sociedade a todos os niveis (social, económico, ideolóxico, relixioso, cultural) e, por suposto, a que un día deu sentido á súa existencia e recreou os seus relatos para comprender mellor o mundo no que vivía.