A transmisión oral foi o medio fundamental para conservar estas crenzas. A través de contos xunto ao lume, cancións, refráns, coplas e relatos compartidos nas lareiras ou durante as tarefas colectivas do campo, as lendas permaneceron vivas durante séculos, adaptándose aos cambios sociais.
A análise do Urco galego, como calquera outra manifestación da cultura popular de tradición oral, evidencia unha riqueza cognitiva que, aínda que poida parecer estraña e afastada na actualidade, resulta de gran axuda para interpretar os mecanismos que integran o funcionamento da nosa sociedade a todos os niveis (social, económico, ideolóxico, relixioso, cultural) e, por suposto, a que un día deu sentido á súa existencia e recreou os seus relatos para comprender mellor o mundo no que vivía.
A Civilización micénica tivo unha influencia significativa no desenvolvemento posterior da cultura grega, especialmente na épica homérica.
Xa en tempos da cristiandade críase que os Nubeiros eran en realidade pequenos demos expulsados do ceo por San Miguel que buscaban vinganza e aproveitaban a menor ocasión (un remuíño de area ou un tornado) para impulsarse e subir ás nubes, para desde alí amolar aos homes manexando ao seu antollo o clima.
Existe en Galicia a crenza moi xeneralizada de que a morte non é senón o simple tránsito do mundo dos vivos ao mundo dos mortos, e de que uns e outros manteñen unha frecuente relación de axuda mutua: os mortos axudando aos vivos nas súas dificultades na vida, e os vivos axudando aos mortos no seu difícil tránsito polo máis aló.
No ámbito das crenzas, ao longo dos anos e tras a aparición, auxe e desaparición de grandes civilizacións, atopamos todo un “mundo” apaixonante no referente á Mitoloxía en antiga Grecia. En primeiro lugar queremos dicir que ao referirnos á antiga Grecia, estamos a referirnos ao período histórico comprendido entre o ano 1200 a.C. até o…