{"id":9118,"date":"2026-06-08T03:47:42","date_gmt":"2026-06-08T02:47:42","guid":{"rendered":"https:\/\/recreacionhistoria.com\/?p=9118"},"modified":"2026-06-08T03:47:42","modified_gmt":"2026-06-08T02:47:42","slug":"maria-mandel-unha-criminal-nazi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/recreacionhistoria.com\/gl\/maria-mandel-unha-criminal-nazi\/","title":{"rendered":"Mar\u00eda Mandel, unha criminal nazi"},"content":{"rendered":"

O peor do ser humano… se \u00e9 que pode ser chamada ser humano…!<\/em><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

Cando se fala sobre os horrores da barbarie nazi, ad\u00f3itase pensar en homes, como Mengele,\u00a0 pero tam\u00e9n na execuci\u00f3n de actos sumamente deleznables, atopamos mulleres que actuaron como verdugos e executores. Con esa publicaci\u00f3n imos tentar facer unha exposici\u00f3n sobre a figura e \u201cactividade\u201d<\/em> desenvolvida por Maria Mandel<\/em><\/strong>, co\u00f1ecida por ser a SS-Lagerf\u00fchrein (l\u00edder do capo) no campo de exterminio de Auschwitz-Bikernau, en terras polacas.<\/p>\n

Maria Mandel foi unha garda feminina das SS nazi con alto rango no campo de exterminio de Auschwitz (Polonia). Foi a responsable da morte de, aproximadamente, 500.000 mulleres civ\u00eds, entre elas xud\u00edas, xitanas e prisioneiras pol\u00edticas, de acordo coa Biblioteca Virtual Xudea.<\/p>\n

\"\"

Guardianas campos de concentraci\u00f3n<\/em><\/p><\/div>\n

\u00a0<\/strong><\/em><\/p>\n

Empecemos co\u00f1ecendo a s\u00faa biograf\u00eda e traxectoria:<\/em><\/strong><\/h2>\n

Maria Mendel naceu en d\u00eda 10 de xaneiro do ano 1912, nun pequeno pobo austr\u00edaco, M\u00fcnzkirchen, no seo dunha modesta familia de artes\u00e1ns.\u00a0 Esta rexi\u00f3n de Austria do Norte era parte do Imperio Austroh\u00fangaro. O seu pai era Franz Mandel, un zapateiro, mentres a s\u00faa nai ti\u00f1a negocios de ferrer\u00eda. Mar\u00eda era a pequena de catro irm\u00e1s. Criouse, xunto cos seus pais e irm\u00e1ns na relixi\u00f3n cat\u00f3lica, e non hai constancia de que fose v\u00edtima de desdicha particular durante a s\u00faa infancia e mocidade.<\/p>\n

Creceu sen grandes carencias, recollendo unha adecuada educaci\u00f3n. Ao terminar os estudos na s\u00faa cidade trasladouse a estudar ao colexio de B\u00fcrgerschule, un tipo de centro onde preparaban aos alumnos para desempe\u00f1ar labores comerciais e artesanais.<\/p>\n

Maria era unha moza atractiva, con boa labia e unha personalidade zalameira e aduladora, o que no futuro axudar\u00edalle a progresar dentro do r\u00e9xime nazi. Dotada dunha gran intelixencia, dese f\u00edsico aterrador e cun car\u00e1cter inflexible, Mar\u00eda converteuse no terror dos campos en que estivo destinada. Sempre levaba luvas brancas. Encant\u00e1balle ver como aquela peza se tingu\u00eda co sangue das s\u00faas v\u00edtimas despois de cada malos tratos, de cada golpe ou flaxelaci\u00f3n. Ademais, foi unha das gardi\u00e1s que supervisou os terribles experimentos m\u00e9dicos onde practicaban aut\u00e9nticas atrocidades coas presas.<\/p>\n

Finalizado o seu per\u00edodo de formaci\u00f3n acad\u00e9mica, ante a falta de oportunidades laborais, Mar\u00eda regresou \u00e1 s\u00faa casa, a\u00ednda que por pouco tempo dada a dif\u00edcil relaci\u00f3n que manti\u00f1a coa s\u00faa nai.<\/p>\n

De novo f\u00f3ra do seu fogar familiar, atopou un traballo en Correos, pero (incriblemente vendo a s\u00faa traxectoria posterior) perdeuno por non considerala o \u201csuficientemente nacionalsocialista\u201d.<\/em><\/p>\n

No ano 1938 Maria conseguiu un posto de traballo como gardi\u00e1<\/em><\/strong> (ausfseherin) no centro de internamento de Lichtenburg. Al\u00ed formaba parte do grupo cincuenta mulleres gardi\u00e1s do centro. Pasado un tempo e ao constatarse a insuficiencia do recinto para acoller o crecente n\u00famero de prisioneiros, o r\u00e9xime nazi procedeu \u00e1 construci\u00f3n dun novo campo, o de Ravensbr\u00fcck (a Ponte dos corvos, en alem\u00e1n), en 1938, lugar ao que se incorporar\u00eda Maria Mandel, e onde empezar\u00eda a mostrar as s\u00faas primeiras inclinaci\u00f3ns brutais e s\u00e1dicas\u00a0 coas internas do campo.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

 <\/p>\n

En Ravensbr\u00fcck<\/em><\/strong>, Mandel empezou a participar en experimentos m\u00e9dicos coas reclusas, moitos dos cales terminaban coa morte das reclusas.<\/p>\n

\"\"

Ravensbr\u00fcck<\/em><\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Durante aquelas longas xornadas no b\u00fanker de Ravensbr\u00fcck, as internas sufr\u00edan flaxelacions en quendas de 25, 50, 75 e 100 golpes cada unha, ata que ca\u00edan exhaustas. Sempre as obrigaba a contar en voz alta pero ningunha lograba chegar ao n\u00famero 10. A maior\u00eda morr\u00eda por hipotermia tras abandonalas ao aire libre en pleno inverno.<\/p>\n

As atrocidades consist\u00edan en acci\u00f3ns como crearlles unha discapacidade permanente, adiantarlles a menopausa ou provocar a s\u00faa infertilidade, at\u00e9 romperlles \u00f3sos e m\u00fasculos para despois suturarllos en carne viva. A maior\u00eda daquelas v\u00edtimas morr\u00edan sobre a mesa de operaci\u00f3ns despois dunha longa agon\u00eda para despois levalas ao crematorio. Ravensbr\u00fcck era o inferno.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Neus Catal\u00e1, unha das sobreviventes espa\u00f1olas encerrada en Ravensbr\u00fcck, lembra aqueles momentos onde o fr\u00edo e a morte asediaban \u00e1s mulleres: \u201cMoitos d\u00edas quedamos al\u00ed at\u00e9 o nove da ma\u00f1\u00e1 desde o catro da madrugada. Sen beber m\u00e1is que unha auga que non era nin tan sequera quente. Unha auga que chamaban caf\u00e9, unha cousa amarga que deb\u00eda ser ortigas secas, eu que sei. E nada m\u00e1is, con iso no corpo, vestida daquela maneira que non che abrigaba nada, sobe cara al\u00ed para estar tantas horas as\u00ed. Cada d\u00eda ca\u00edan mulleres, cada d\u00eda ca\u00edan mulleres mortas. Cada d\u00eda. Un d\u00eda chegamos a estar a 30 graos baixo cero\u201d.<\/em> A Ponte dos Corvos non era deste mundo, non pod\u00eda selo. Toda aquela miseria, putrefacci\u00f3n, enfermidades e crimes\u2026 \u201cAquelas mulleres eran caveiras que nos miraban. S\u00f3 v\u00edas luz, ollos e caveiras. E aquelas mulleres que nos miraban eu dic\u00eda pero, iso que \u00e9? Hai mortos que nos est\u00e1n mirando. Tan t\u00e9trico… Non hai nome, o sufrimento moral, aquel abandono… Sa\u00edas do mundo. Diciamos, que sa\u00efamos do mundo, que al\u00e1 xa non era o mundo\u201d, <\/em>lembra esta exiliada republicana capturada na resistencia francesa. Ela foi unha das \u201cafortunadas\u201d <\/em>en librarse da c\u00e1mara de gas, a\u00ednda que non das m\u00faltiples torturas \u00e1s que foi sometida nos seus anos neste centro de exterminio.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

 <\/p>\n

No ano 1942 \u00e9 trasladada ao campo de Auschwitz<\/em><\/strong>, onde entrou co mesmo rango, o de Oberaufseherin, recibindo o encargo de crear un campo para as mulleres, o de Birkenau do que foi a l\u00edder (Lagerf\u00fchrerin). O desempe\u00f1o no seu traballo impresionou rapidamente aos seus superiores, quen a promoveron a SS-Oberaufseherin (Supervisor Senior) en xullo de 1942, un cargo de comando apenas inferior ao do propio comandante do campo, Rudolf H\u00f6\u00df.<\/p>\n

\"\"

Auschwitz<\/em><\/p><\/div>\n

Al\u00ed co\u00f1ecer\u00eda e simpatizar\u00eda con outra criminal nazi, Irma Grese, a quen axudar\u00e1 a ascender progresivamente at\u00e9 o posto de xefa do campamento de xudeas h\u00fangaras en Birkenau. Irma Grese foi considerada como a maior asasina da historia.<\/p>\n

As instalaci\u00f3ns que mandou constru\u00edr Maria eran m\u00e1is inhumanas, se cabe, que as que hab\u00eda en Auschwitz I. Aos malos tratos f\u00edsicos dos que ela se encargaba persoalmente, un\u00edanse as baixas temperaturas, a humidade, a falta de auga corrente… As mortes por tifus, hipotermia e infecci\u00f3ns varias, estaba \u00e1 orde do d\u00eda. Nin que dicir ten que Maria nunca perdeu un s\u00f3 minuto en atopar unha soluci\u00f3n digna para as s\u00faas v\u00edtimas.<\/p>\n

 <\/p>\n

\"\"

Auschwitz-Bikernau<\/em><\/p><\/div>\n

Maria Mendel encarg\u00e1base de pasar revista \u00e1s reclusas. As que non superaban estas esgotadores sesi\u00f3ns eran trasladadas ao b\u00fanker de castigo, onde eran humilladas at\u00e9 a extenuaci\u00f3n mediante todo tipo de flaxelacions en quendas de 25, 50, 75 e 100 golpes cada unha, ata que ca\u00edan exhaustas. Durante o castigo, eran obrigadas a contar en voz alta, a\u00ednda que ningunha lograba chegar at\u00e9 dez. A culminaci\u00f3n a estes actos de sadismo terminaba cando Maria par\u00e1base fronte \u00e1s reclusas esperando que algunha se atrevese a mirala aos ollos. Pero ningunha atrev\u00edase a facelo, nin deixaba de facer o seu traballo por estar cansa e, nin moito menos, atrev\u00edanse a contradicir as s\u00faas ordes. Facelo significaba a morte.<\/p>\n

Non s\u00f3 pasaba revista nos barrac\u00f3ns, sen\u00f3n que ademais encarg\u00e1base da selecci\u00f3n das reclusas que \u00edan directamente \u00e1 c\u00e1mara de gas.\u00a0 Dereita, esquerda, dereita, esquerda\u2026 As\u00ed distribu\u00eda a aquelas mulleres que \u00edan morrer ou a seguir vivindo. Segundo lembra unha sobrevivente do campo: “Era capaz de pasar horas nesa posici\u00f3n, a que romp\u00eda ese rito\u2026 desaparec\u00eda. Xamais volviamos saber dela. Da c\u00e1mara de gas pasaba ao forno crematorio”.<\/em><\/p>\n

Os nenos tampouco se salvaban da criba. Xa o dixo o Reichsf\u00fchrer Himmler: \u201cat\u00e9 o neno xudeu no berce debe ser pisado como un sapo venenoso. Vivimos nunha \u00e9poca de ferro na que \u00e9 necesario varrer con escobas de ferro\u201d.<\/em> Con todo, Mandel nun momento de lucidez quixo salvar a un pequeno xitano de catro anos ao que coidou coma se fose o seu propio fillo. Algunhas sobreviventes lembran que a gardi\u00e1 chegou a quererlle, pero esa puntual tenrura, non logrou abrandar por completo o seu coraz\u00f3n de ferro. Pouco despois, mandoulle asasinar.<\/p>\n

\"\"

Himmler<\/em><\/p><\/div>\n

Todos os seus movementos infund\u00edan p\u00e1nico, mesmo entre os seus propios camaradas que evitaban atoparse con ela. Ademais, a m\u00fasica cl\u00e1sica sempre acompa\u00f1aba as s\u00faas falcatruadas.\u00a0 A paix\u00f3n de Mandel por Puccini era case obsesiva e isto levoulle a crear a primeira \u201cOrquestra de Mulleres de Auschwitz\u201d,<\/em> cuxa principal tarefa era tocar \u00e1 entrada do campo, durante as selecci\u00f3ns \u00e1 c\u00e1mara de gas, nos pases de revista, durante os traballos forzados, durante as torturas e asasinatos, e cando se produc\u00eda a chegada dalg\u00fan membro importante do Terceiro Reich. Mesmo como afirma a sobrevivente Lucie Adelsberg, fac\u00eda marchar \u00e1s reclusas ao ritmo da m\u00fasica despois de estar traballando durante horas e \u00e1 que non o fac\u00eda extermin\u00e1baa. A \u00fanica recompensa para as reclusas que formaban parte da orquestra, era que eran tratadas un pouco mellor que o resto de mulleres do campo. Odiaba tanto aos xudeus como amaba a m\u00fasica, por iso \u00e9 polo que a creaci\u00f3n da orquestra, baixo a direcci\u00f3n da famosa violinista Alma Ros\u00e9, sobri\u00f1a de Gustav Mahler, \u00e1 que salvou da c\u00e1mara de gas ao rescatala do Bloque 10 – o temido barrac\u00f3n dos experimentos de Mengele -, obviando a s\u00faa condici\u00f3n de mischlinge, unha mestura de razas ilegal e venenosa segundo as leis raciais nazis. Mandel pod\u00eda chorar cunha aria de Madama Butterfly, co R\u00eaverie de Robert Schumann, as Czardas de Vittorio Monti ou os Aires Xitanos do espa\u00f1ol Pablo de Sarasate, pero nunca co asasinato de presos. \u00c1s veces, gozaba combinando ambas as paix\u00f3ns, como cando ordenaba \u00e1s prisioneiras cantar o Horst Wessel Lied, o himno nazi, durante os pases de revista ou os procesos de desinfecci\u00f3n.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

 <\/p>\n

Paseaba polo campo de concentraci\u00f3n acompa\u00f1ada do seu l\u00e1tego, vest\u00eda saia conxuntada con botas con punta de aceiro e unhas luvas brancas que adoitaban acabar a xornada tinguidos de vermello.<\/p>\n

Resulta canto menos curioso, que una das preocupaci\u00f3ns de Mendel tivese que ver coa salubridade do campo. Preocup\u00e1base pola escaseza de alimentos, pero sobre todo sobre o feito de que tras cada execuci\u00f3n, os “pixamas a raias”<\/em> das presas non fosen incinerados xunto cos cad\u00e1veres, sen\u00f3n que eran aproveitados por outras reclusas que acababan intoxicadas polos vapores do gas zyklon B que desprend\u00eda a roupa. As\u00ed que a obsesi\u00f3n desta supervisora, non era outra que realizar senllas desinfecci\u00f3ns para que os contaxios non se seguisen propagando. Un deles ocorreu no inverno de 1942-1943. Concretamente, un domingo moi fr\u00edo onde, como vi\u00f1a sendo costume, Mandel pasou revista no Frauenkonzentrationslager ao cinco da madrugada. Nun airi\u00f1o, a perturbadora desinfecci\u00f3n volveuse tr\u00e1xica cando tras as ordes da SS-Lagerf\u00fchrerin unhas 1.000 prisioneiras morreron conxeladas. Ademais, durante as longas horas que duraba a fumigaci\u00f3n, a Besta entret\u00ed\u00f1ase pegando tiros a determinadas reclu\u00eddas asasin\u00e1ndoas no acto.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

 <\/p>\n

Ga\u00f1ouse o respecto dos seus camaradas e o medo dos seus inferiores. Ga\u00f1ouse o alcume da \u201cbesta de Auschwitz\u201d,<\/em> viu crecer nas s\u00faas mans o poder e o sadismo que utilizou contra os seus \u201cmascotas xud\u00edas\u201d,<\/em> denominaci\u00f3n coa que se refer\u00eda aos presos que ti\u00f1a ao seu cargo.<\/p>\n

En Auschwitz, a escritura estaba prohibida para os presos como o estaba chorar, contestar, cuchichear, esconder comida ou suicidarse contra o aramado electrificado. Pero o exterminio xustificaba a excepci\u00f3n. Mandel encarg\u00e1base de entregar aos recentemente chegados unhas postais para que escribisen aos seus familiares. Mentiras con cu\u00f1os, denomin\u00e1banas os presos, mentiras para alimentar o desco\u00f1ecemento, o mellor aliado das SS para a s\u00faa maquinaria do terror. Reco\u00f1eceuno Rudolf Vrba, un dos presos que, xunto a Alfred Wetzler, logrou escapar do campo en abril de 1944 portando consigo documentos, fotograf\u00edas e mapas das c\u00e1maras de gas e os crematorios: \u201cAuschwitz soamente foi posible porque as v\u00edtimas que chegaban non sab\u00edan o que ocorr\u00eda aqu\u00ed\u201d. <\/em>Por iso Mandel obrigaba aos prisioneiros a datar as s\u00faas postais noutro lugar. Cando esas postais eran enviadas, co \u00fanico fin de co\u00f1ecer o paradoiro dos xudeus que a\u00ednda non foran detidos e deportados, os seus remitentes xa estaban mortos. Pero houbo unha prisioneira que converteu esa farsa nun pasaporte \u00e1 supervivencia: Ela -nome de ficci\u00f3n pero baseado en feitos reais- chegou ao campo en setembro de 1943. Grazas ao seu co\u00f1ecemento de idiomas e a unha perfecta caligraf\u00eda, entrou como copista no Bloque de M\u00fasica as\u00ed como no Bloque Kanada, o almac\u00e9n onde \u00edan parar as equipaxes dos deportados. O achado dunha mensaxe de despedida, oculto no dobladillo dun abrigo infantil, fixo que Ela empezase a s\u00faa particular resistencia: escribir no reverso das postais e as fotograf\u00edas que atopaba entre as pertenzas dos presos, os nomes das persoas que estaban a ser asasinadas; escribindo os seus nomes, manter\u00eda viva a s\u00faa memoria. Despois, escond\u00eda esas postais na terra do campo. Foron moitos os presos que enterraron nese chan pantanoso mensaxes, fotograf\u00edas e cartas, por medo a que un d\u00eda todo aquilo desaparecese, eles os primeiros, sen que o mundo co\u00f1ecer\u00eda o que al\u00ed sucedera. Auschwitz-Birkenau estaba constru\u00eddo en metade dun bosque de bidueiros, un Birkenwald. O que quiz\u00e1 desco\u00f1ec\u00edan os nazis \u00e9 que o bidueiro se enra\u00edza e prende nos terreos m\u00e1is abatidos e, co tempo, logra repoboar a terra arruinada con nova vida.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

 <\/p>\n

En Auschwitz, exerceu o control directo sobre todos os subcampos de mulleres. O poder que ti\u00f1a sobre o resto de prisioneiras e subalternas era total.<\/p>\n

 <\/p>\n

Tras dous anos en Auschwitz, Mandel xa obtivera a Cruz ao M\u00e9rito Militar de Segunda Clase A morte de Alma Ros\u00e9 precipitou a desaparici\u00f3n da Orquestra de Mulleres, do mesmo xeito que a rebeli\u00f3n dos Sonderkommandos o 7 de outubro de 1944, coa voadura do Crematorio IV, anticipou a sa\u00edda da Besta cara ao subcampo de M\u00fchldorf<\/em><\/strong>, en Dachau. Neste novo destino, Mandel continuar\u00eda coas torturas e a s\u00faa tarefa de selecci\u00f3n para as c\u00e1maras de gas.<\/p>\n

 <\/p>\n

\"\"Hornos campo Dachau<\/em><\/p>\n

Pero neste novo destino permanecer\u00eda escasos meses, xa que en 1945, e ante a inminente chegada da ofensiva aliada, Mandel decidiu fuxir, a trav\u00e9s das monta\u00f1as do sur de Baviera, cara \u00e1 s\u00faa cidade natal, pero a liberdade duroulle pouco, tras dez d\u00edas de fuxida, ser\u00eda captura polo ex\u00e9rcito norteamericano o 10 de agosto de 1945. Foi interrogada concienzudamente e estivo detida durante aproximadamente un ano. En outubro de 1946 foi trasladada a Polonia, onde ser\u00eda xulgada por crimes contra a humanidade.<\/p>\n

 <\/p>\n

O xu\u00edzo a Mandel<\/em><\/strong><\/h2>\n

A vista xudicial contra Mandel, por crimes contra a humanidade, iniciouse na Corte de Cracovia (pr\u00f3xima a Auschwitz) en novembro de 1947.<\/p>\n

O xu\u00edzo permitiu que as voces das mulleres represaliadas, oprimidas, torturadas e, moitas delas, executadas, escoit\u00e1sense por primeira vez.<\/p>\n

Mar\u00eda Mandel desde o principio negou aceptar os cargos que se lle imputaban, non asumindo, en consecuencia, ning\u00fan tipo de culpa. De feito, subida ao estrado, declarou: “eu non ti\u00f1a nin l\u00e1tego nin can. Cumprindo co meu servizo en Auschwitz vinme obstaculizada pola terrible severidade de Rudolf H\u00f6ss, depend\u00eda totalmente do comandante e eu non pod\u00eda impartir ningunha pena”.<\/em><\/p>\n

Mesmo se dirixiu a unha sobrevivente que se atopaba na sala, Bertha Falk, e d\u00edxolle: \u201cEntendo que vostede so\u00f1a cunha patria, pero lembre que non hai vida para os que non se renden\u201d. <\/em>Aquelas palabras evidenciaban que os acusados se consideraban inocentes, cr\u00edan ser simples rodas, meras pezas dunha engrenaxe maior conducido por Adolf Hitler.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Durante o xu\u00edzo, Mandel botou a culpa do ocorrido ao comandante H\u00f6ss.<\/p>\n

A\u00ednda que ela nunca deixou clara a s\u00faa participaci\u00f3n na selecci\u00f3n \u00e1s c\u00e1maras de gas e asegurou que se golpeara a algu\u00e9n o fixo de maneira xusta e sen ensa\u00f1arse con ningu\u00e9n. Os testemu\u00f1os do pesadelo que se encargou de constru\u00edr dic\u00edan todo o contrario.<\/p>\n

Durante a vista xudicial houbo numerosos testemu\u00f1os dos implicados no masacre, pero tam\u00e9n de sobreviventes. Alg\u00fans sobreviventes declararon contra ela no primeiro xu\u00edzo de Auschwitz celebrado en Cracovia a finais de 1947, alegaron que Mandel era a personificaci\u00f3n do Mal. O demo en carne e \u00f3so. \u201cMandel estaba intoxicada pola s\u00faa propia autoridade\u201d,<\/em> explicou unha damnificada durante o xu\u00edzo. Non lle faltaba raz\u00f3n. Aqueles castigos non s\u00f3 xeraban medo no resto de prisioneiros sen\u00f3n que ademais, permit\u00eda telos m\u00e1is controlados. De a\u00ed, que os seus superiores aplaudisen os seus viles t\u00e9cnicas cos presos e que compa\u00f1eiras como Irma Grese, Dorothea Binz ou Juana Bormann, copiasen a s\u00faa severidade e extralimitaci\u00f3n con xud\u00edas e polacas.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

 <\/p>\n

O d\u00eda 22 de decembro do ano 1947, o Tribunal que xulgou a Mandel, ditou sentenza, declar\u00e1ndoa culpable dos feitos imputados (asasinato de medio mill\u00f3n de persoas, inclu\u00eddo nenos), e conden\u00e1ndoa a morrer na forca.<\/p>\n

Casualmente, un d\u00eda antes de ser executada, Mandel tivo a oportunidade de \u201cpurgar os seus pecados\u201d<\/em> no ba\u00f1o com\u00fan da prisi\u00f3n. Esa ma\u00f1\u00e1, a ent\u00f3n supervisora e a s\u00faa compa\u00f1eira Therese Brandl atop\u00e1banse nas duchas, cando se decataron dunha cara que lles resultaba do todo familiar. Trat\u00e1base da ex sobrevivente Stanislawa Rachwalowa, reclu\u00edda de Auschwitz, que sufrira as agresi\u00f3ns e vexaci\u00f3ns da afamada nazi. A pesar da s\u00faa liberaci\u00f3n ao final da guerra, volveu ser encarcerada polas s\u00faas actividades contra o comunismo e enviada a prisi\u00f3n, a mesma onde durm\u00edan as s\u00faas carceleiras. A situaci\u00f3n foi moi inquietante, porque Stanislawa observou que Mandel dirix\u00edase cara a ela. A polaca estaba aterrorizada, sen saber que facer, espida e mollada, porque de novo volv\u00eda toparse coa gardi\u00e1. Durante eses instantes, rememorou os castigos m\u00e1is severos que recibira no pasado. De s\u00fapeto, Mandel miroulle co rostro ba\u00f1ado en b\u00e1goas e cun sentimento absoluto de humillaci\u00f3n, dixo lentamente e con claridade: \u201cIch bitte um Verzeihung\u201d <\/em>(R\u00f3golle que me perdoe). Ent\u00f3n, Stanislawa aparcou o rancor e o odio que sent\u00eda e respondeulle: \u201cIch verzeihe in H\u00e4ftlingsnahme\u201d <\/em>(Perd\u00f3olle en nome dos prisioneiros). Mandel axeonllouse e comezou a bicarlle a man. Tras o agradable encontro, todas regresaron \u00e1s s\u00faas respectivas celas, pero antes de perderse de vista, a Besta de Auschwitz volveu a cabeza e sorrindo dixo nun perfecto polaco: \u201cDzinkuje\u201d <\/em>(Grazas). Foi a \u00faltima vez que v\u00edtima e verdugo v\u00edronse.<\/p>\n

Ningu\u00e9n escribiu o seu nome en ningunha postal. Pero ela si tentou salvar a s\u00faa vida escribindo ao presidente de Polonia unha carta de dous folios implorando piedade. A carta chegou ao seu destinatario, pero a resposta nunca chegou \u00e1 Besta de Auschwitz.<\/p>\n

O d\u00eda da execuci\u00f3n, o 24 de xaneiro de 1948, no c\u00e1rcere Montelpuich, en Cracovia, escoitouse: \u201cViva Polonia!\u201d, <\/em>gritou Mandel xusto antes de proceder \u00e1 execuci\u00f3n. Quince minutos despois o seu corpo foi examinado, declarada morta e enviada \u00e1 Escola de Medicamento da Universidade de *Cracovia para que os estudantes de medicamento puidesen facer pr\u00e1cticas co seu corpo. Al\u00ed os estudantes top\u00e1ronse co cad\u00e1ver dunha muller loura de 36 anos, de 1,65 m, 60 quilos de peso e con marcas no seu pescozo. Terminaban as\u00ed os d\u00edas dunha das mulleres m\u00e1is crueis da Segunda Guerra Mundial.<\/p>\n

O mesmo d\u00eda da s\u00faa execuci\u00f3n outros 20 prisioneiros nazis foron aforcados en Montelupich, executados en grupos de 5 persoas. Maria Mandel formou parte do primeiro grupo ao recibir o m\u00e1ximo castigo polos crimes cometidos durante a guerra, o grupo de Maldel contaba con Arthur Liebehenschel, Hans Aumeier, Maximilian Grabner e Carl M\u00f6ckel.<\/p>\n

 <\/p>\n

Doutra banda, a triada do mal formada por Ilse Koch, a raposa de Buchenwald, Irma Grese, o anxo de Auschwitz e de Maria Mandel, a besta de Auschwitz terminou os seus d\u00edas de igual maneira: na forca.<\/p>\n

 <\/p>\n

Subiu ao cadalso co t\u00edtulo de \u201ca besta de Auschwitz\u201d.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

Conclusions<\/em><\/strong><\/h2>\n

Ela, Maria Mandel, como outras e outros ao servizo da barbarie nazi, fac\u00edano por ordes superiores, coma se isto fose raz\u00f3n e xustificaci\u00f3n suficiente. Era o mesmo argumento que utilizar\u00eda Adolf Eichmann no momento do seu xu\u00edzo. Pero o certo \u00e9 que a presenza de Mandel provocaba terror naqueles que caeron baixo as s\u00faas redes e a s\u00faa agresividade gratu\u00edta. Non s\u00f3 se dedicou a sementar o horror entre os prisioneiros, sen\u00f3n que tam\u00e9n axudou a outros criminais do holocausto, a executar experimentos m\u00e9dicos con seres humanos.<\/p>\n

A fibela de ferro do cinto do seu uniforme, onde aparec\u00eda gravado a lema das SS, marcoulle a Maria Mandel o cami\u00f1o a seguir: Meine Ehre hei\u00dft Treue, \u201cA mi\u00f1a honra \u00e9 a lealdade\u201d.<\/em> A s\u00faa honra foi converterse en Xefa de campo de Auschwitz-Birkenau, e a s\u00faa lealdade ao F\u00fchrer era a escusa perfecta para dar renda solta \u00e1 s\u00faa sadismo, a unha crueldade cos prisioneiros, especialmente mulleres e nenos, que asombraba a Josef Mengele, a Josef Kramer e a Rudolf Hoss. A eclipse de Deus que, en palabras do preso xudeu Elie Wiesel, era Auschwitz, resultou ser o para\u00edso terreal para unha moza austriaca cuxa imaxe anxelical, fiel reflexo da raza aria loada por Hitler, nada ti\u00f1a que ver co demo que escond\u00eda baixo a s\u00faa pel branca, o seu pelo louro, os seus ollos azuis, o seu corpo perfecto e o seu sorriso infantil, n\u00edvea como as luvas brancas cos que cubr\u00eda as s\u00faas mans antes de golpear, azoutar ou asasinar a un preso, dos que se desprend\u00eda con orgullo despois de realizar o seu traballo, observando embelesada como se cubriron de sangue. Mandel era un monstro cun insaciable apetito de morte e violencia.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Mandel ti\u00f1a outros plans. Con ela non funcionaba a ecuaci\u00f3n de \u201cos tres K\u201d<\/em> enunciada por Hitler sobre o papel da muller na loita do nazismo, Kinder, K\u00fcche, Kirche<\/em> (nenos, coci\u00f1a, igrexa), e que repet\u00eda insistentemente mesmo cando, en 1934, falou ante a Organizaci\u00f3n de Mulleres Nacionalsocialistas: \u201cUnha nai de cinco, seis ou sete nenos sans e ben educados fai m\u00e1is polo r\u00e9xime que unha abogada\u201d. <\/em>A loita de Mandel escrib\u00edase coa s\u00faa l\u00e1tego, a s\u00faa Luger, lanzando o seu pastor alem\u00e1n contra os presos e movendo o seu dedo \u00edndice de esquerda a dereita na temida die Rampe do tren, marcando aos deportados o cami\u00f1o ao crematorio ou ao barrac\u00f3n de traballo. As\u00ed escrib\u00eda a s\u00faa historia SS-Lagerf\u00fchrerin Mandel no enxame de barrac\u00f3ns que tec\u00edan a engrenaxe delet\u00e9reo de Auschwitz-Birkenau aos longo de 175 hect\u00e1reas, a muller m\u00e1is poderosa do campo de exterminio e poida que da Alema\u00f1a nazi, responsable do asasinato de medio mill\u00f3n de persoas.<\/p>\n

 <\/p>\n

Non se arrepentiu de ning\u00fan deles: afogaba a recentemente nacidos en cubos de auga, enviaba a embarazadas ao crematorio, azoutaba co seu l\u00e1tego at\u00e9 a morte a prisioneiras por escribir un poema nun billete de 10 zlotys, por cami\u00f1ar amodo ou por mirala aos ollos, mesmo se excitaba sexualmente contemplando os experimentos m\u00e9dicos que o seu amigo e amante ocasional, o doutor Mengele, realizaba \u00e1s presas. Era a s\u00faa rutina. Co rostro iluminado pola excitaci\u00f3n que lle provocaba saberse dona do destino de centos de miles de persoas, regresaba cada noite ao seu despacho, se cepillaba o pelo, serv\u00edase un vaso de licor dourado e escoitaba unha aria de \u201cMadama Butterfly\u201d<\/em>. Fora un d\u00eda m\u00e1is de traballo, nada m\u00e1is. \u00abD\u00e1s Leben muss weitergeben\u00bb<\/em>, dic\u00eda, \u00abA vida segue\u00bb,<\/em> facendo seu un dos alicerces do nacionalsocialismo sobre a aniquilaci\u00f3n dos xudeus: o exterminio do m\u00e1is d\u00e9bil representa a vida do m\u00e1is forte.<\/p>\n

 <\/p>\n

Antes de finalizar, anim\u00e1mosvos a ler unha novela que vos cativar\u00e1: \u201cPostais do Leste<\/em>\u201d, de Reyes Monforte. Tr\u00e1tase dunha emocionante historia baseada en feitos reais sobre a memoria, o amor e a esperanza no medio do horror de Auschwitz, cando, en setembro de 1943,\u00a0 a moza Ela chega prisioneira a este campo, desde Francia, atop\u00e1ndose coa sanguinaria *SS Mar\u00eda Mandel, e onde vivir\u00e1 unha historia sobre o poder liberador das palabras.<\/p>\n