- \n
- os \u201camdaurs\u201d<\/em> (aspirantes a dru\u00eddas), reconocibles por utilizar t\u00fanicas de cor amarela;<\/li>\n
- os \u201cvates\u201d<\/em> (faith <\/em>en Irlanda), que utilizaban t\u00fanicas de cor vermella, e eran os encargados de recoller todas as tradici\u00f3ns, crenzas e co\u00f1ecementos e que tam\u00e9n practicaban a profec\u00eda;<\/li>\n
- os \u201cbardos\u201d<\/em> (filid <\/em>en Irlanda), coa s\u00faa t\u00fanica de cor azul, dedic\u00e1banse \u00e1 poes\u00eda e a literatura, e cuxo papel consist\u00eda en amenizar festas e celebraci\u00f3ns recitando e cantando as proezas de deuses e guerreiros.<\/li>\n<\/ul>\n
<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2020\/03\/bardo_celta-300x206.jpg\" "\\"\\"")
Bardo<\/em><\/p><\/div>\n
En todo caso, o rango superior ocup\u00e1bano os dru\u00eddas, que utilizaba t\u00fanicas de cor branca e que se encargaban principalmente de realizar os sacrificios rituais e familiares e, sobre todo, eran os xu\u00edces supremos e inapelables. Era tal o respecto cara a eles que non necesitaban usar armas para percorrer territorios pertencentes a varios clans.<\/p>\n
Os primeiros rexistros que se te\u00f1en deles prove\u00f1en desde o xa afastado s\u00e9culo III a.C. por medio de Xullo C\u00e9sar, quen falou sobre a capacidade e autoridade dos dru\u00eddas para exercer xustiza e ditar sanci\u00f3ns en xu\u00edzos p\u00fablicos e privados. Xullo C\u00e9sar, na s\u00faa obra, \u201cA guerra das Galias\u201d,<\/em> manifesta que \u201cquer\u00edan persuadir aos seus disc\u00edpulos de que as almas non morren, fixando que semellante doutrina, seguida das s\u00faas coroarios, conduce \u00e1 virtude polo desprezo da norte\u201d.<\/em> Segundo C\u00e9sar \u201cOs dru\u00eddas ensinan a doutrina segundo a cal a alma non morre, sen\u00f3n que despois da morte pasa dun a outro\u201d.<\/em> Segundo isto, a relixi\u00f3n dos dru\u00eddas estaba baseada na transmigraci\u00f3n das almas. Isto demostra sen d\u00fabida a preocupaci\u00f3n pola alma na sociedade celta. A orixe da alma, o seu destino e sobre todo a transformaci\u00f3n desta tras a morte e no m\u00e1is al\u00f3.<\/p>\n
Ademais desta particular apreciaci\u00f3n, C\u00e9sar proclamou o exterminio desta relixi\u00f3n \u00e1 que cualificou de \u201cb\u00e1rbara e inhumana\u201d.<\/em> Hai que ter en conta que os dru\u00eddas eran quen pod\u00edan converter e animar a estes pobos a constitu\u00edrse nunha unidade pol\u00edtica que, evidentemente, houbese contrariado as ambici\u00f3ns do famoso conquistador romano.<\/p>\n
Plinio afirmaba que os dru\u00eddas eran quen posu\u00edan os co\u00f1ecementos m\u00e9dicos e m\u00e1xicos tradicionais debido a que eran os que detentaban o papel de sanadores. De leste mesmo modo, estaban capacitados tanto para o uso de herbas como para a cirurx\u00eda.<\/p>\n
Outros autores que manifestaron un evidente interese cara a eles foron Cicer\u00f3n, Pomponio Mela ou Suetonio.<\/p>\n
Os dru\u00eddas eran moito m\u00e1is que os sacerdotes da relixi\u00f3n celta. Eran os encargados dos temas referentes \u00e1 relixi\u00f3n, a xustiza, a educaci\u00f3n e todo o referente \u00e1 pol\u00edtica<\/em><\/strong>. A s\u00faa presenza era indispensable para numerosos actos pol\u00edticos e sociais. Dunha indubidable elocuencia e sabedor\u00eda, estes homes de carballo manti\u00f1an o seu co\u00f1ecemento a bo resgardo baixo un alto segredo e transmitido soamente de forma oral.<\/p>\n
As fontes de informaci\u00f3n sobre os dru\u00eddas son escasas e en moitos casos, mesturadas con boas doses de fantas\u00eda. As d\u00faas fontes fidedignas coas que podemos contar son os textos mitol\u00f3xicos irlandeses e as dos escritores cl\u00e1sicos.<\/p>\n
Aos integrantes da clase sacerdotal cham\u00e1sellos dru\u00eddas, palabra que para alg\u00fans autores, caso de Plinio, ten ra\u00edz c\u00e9ltica \u2013\u201cderb\u201d<\/em> e \u201cdru\u201d<\/em> queren dicir carballo- e significa \u201cco\u00f1ecedores do carballo\u201d.<\/em> En todo caso Arist\u00f3teles, no s\u00e9culo IV a.C., \u00e9 o primeiro autor en denominar dru\u00eddas aos sacerdotes celtas.<\/p>\n
Sab\u00edan ler e escribir grego e lat\u00edn. Transmit\u00edan as s\u00faas historias de maneira oral, utilizando en moitos casos a poes\u00eda como recurso para fixar detalles. O feito de non deixar textos ocasionou que a s\u00faa historia, roles e costumes non fosen recollidos at\u00e9 s\u00e9culos m\u00e1is tarde.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2020\/03\/HoroscopoCelta-300x264.jpg\" "\\"\\"")
Hor\u00f3scopo Celta<\/em><\/p><\/div>\n
A s\u00faa relaci\u00f3n cos bosques<\/em><\/strong> ten a s\u00faa base en que estes, ao ser considerados moradas dos deuses polas tribos c\u00e9lticas, provocaban tanto adoraci\u00f3n como. Al\u00ed celebraban asembleas, sentados en troncos sacros, desde onde administraban xustiza e decid\u00edan a paz e a guerra. Doutra banda \u00e9 un antigo costume celta tocar madeira ante o anuncio dun feito ingrato, superstici\u00f3n que ten a s\u00faa explicaci\u00f3n nos carballos azoutados polos raios e centellas nas tormentas, que como resultado induciron a crer que estas \u00e1rbores deb\u00edan ser a morada dos deuses, de a\u00ed o ritual de tocalos cando o perigo axexaba.<\/p>\n
Para converterse en dru\u00edda era necesario atravesar un adestramento pr\u00f3ximo aos 20 anos, nos que os mozos recib\u00edan unha esmerada instruci\u00f3n en todas as \u00e1reas do co\u00f1ecemento de man dos sabios. Entre os co\u00f1ecementos e funci\u00f3ns dos sabios dru\u00eddas, est\u00e1n a maxia, o uso de herbas e augas medicinais, a astronom\u00eda, a xeograf\u00eda, e todo o concernente \u00e1 natureza.<\/p>\n
Os dru\u00eddas estaban convencidos de que todo ti\u00f1a unha alma (eran partidarios do *animismo) por iso \u00e9 que o seu estudo e respecto pola natureza era absoluto. Practicaban o culto aos antepasados, non tem\u00edan \u00e1 morte xa que cr\u00edan na transmigraci\u00f3n da alma, e -a pesar de que levaban a cabo sacrificios humanos- predicaban o valor supremo do \u201cben\u201d.<\/em><\/p>\n
Ti\u00f1an altares no interior das s\u00faas moradas nos carballos, nas partes m\u00e1is profundas dos bosques ou en grutas onde celebraban asembleas e reuni\u00f3ns de estudo para discutir feitos sociais e filos\u00f3ficos de gran transcendencia.<\/p>\n
Os seus santuarios eran de pedra, organizados en forma circular e sen teito, para ver o firmamento e a\u00ednda se conservan alg\u00fans ao sur de Inglaterra, os templos ou D\u00f3lmenes de Avebury e de Stonehenge, preto de onde -segundo a lenda- foi enterrado o rei Arturo.<\/p>\n
Adxudic\u00e1baselles unha gran capacidade m\u00e1xica; proba diso \u00e9 que os guerreiros celtas acud\u00edan a estes para recibir consellos, bendici\u00f3ns e amuletos que os protexer\u00edan nas batallas e volver\u00edanos invulnerables grazas \u00e1 maxia dos dru\u00eddas. A s\u00faa capacidade de vaticinar o futuro deb\u00edase \u00e1 pr\u00e1ctica de ler o futuro nas entra\u00f1as das v\u00edtimas de sacrificio, nos graznidos dun corvo ou na capacidade de establecer conversaci\u00f3n cos mortos, chamada nigromancia. Estrab\u00f3n e Diodoro S\u00edculo dic\u00edan que os dru\u00eddas l\u00edan o futuro a trav\u00e9s das agon\u00edas finais de v\u00edtimas humanas, relatando o primeiro que \u201cgolpeaban, por exemplo, nas costas cunha espada a un home elixido ritualmente como v\u00edtima e practicaban a adivi\u00f1aci\u00f3n a partir das s\u00faas convulsi\u00f3ns\u201d.<\/em><\/p>\n
As lendas<\/em><\/strong> adxudic\u00e1ronlles tam\u00e9n alg\u00fans poderes sobrehumans como a capacidade de alterar o tempo, volverse invisibles, predicir o futuro e converterse en animais. Hai un aspecto a\u00ednda m\u00e1is escuro acerca desta caste de sacerdotes que resulta m\u00e1is sinistra que o que se relataba ao comezo deste texto: especulouse coa posibilidade de que tam\u00e9n sometesen aos beb\u00e9s a sacrificios, a\u00ednda que no seu maior parte eran os ladr\u00f3ns ou enfermos os que morr\u00edan nos rituais. O touro foi un dos animais que tam\u00e9n formaba parte destas cerimonias.<\/p>\n
Isto entraba en relaci\u00f3n ao ser considerados tanto como os m\u00e1ximos expo\u00f1entes da maxia como quen gardaban os segredos e tam\u00e9n a escritura og\u00e1mica<\/em>, a lingua dada polo deus Ogma (deus da sabedor\u00eda). O seu uso, ademais de facerse en pedras case sempre funerarias, atrib\u00faese aos dru\u00eddas. O ogam era considerado unha porta de acceso a profundos segredos e reservado aos sabios dru\u00eddas.<\/p>\n
<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2020\/03\/Sacrificios-humanos-300x225.jpg\" "\\"\\"")
Sacrificios humans<\/em><\/p><\/div>\n
Os sacrificios humanos eran, do mesmo xeito que para os n\u00f3rdicos \u201cnecesarios\u201d <\/em>nalgunhas situaci\u00f3ns. Grazas a C\u00e9sar sabemos que os celtas, antes de enfrontarse a unha batalla na que poder\u00edan perder a vida ou ante o perigo de morrer por unha enfermidade grave, realizaban un sacrificio. Para evitar a morte ti\u00f1an que levar a cabo devandito sacrificio, onde daban unha vida a cambio da s\u00faa. Este sacrificio era levado a cabo por un dru\u00edda, como \u00e9 obvio. Nos casos onde o sacrificio fose realizado en honra a un deus, mataban \u00e1 v\u00edtima asest\u00e1ndolle un golpe nas costas cunha espada. Outras veces crav\u00e1banlles frechas ou lles crucificaban nun templo.<\/p>\n
Estrab\u00f3n afirmaba que nunca se proced\u00eda a levar a cabo un sacrificio humano se non hab\u00eda un dru\u00edda presente. Leste, realizaba adivi\u00f1aci\u00f3ns mentres observaba como morr\u00eda a v\u00edtima. Tam\u00e9n pod\u00edan realizar agoiros consultando as s\u00faas entra\u00f1as (e a maneira en que ca\u00edan). Outra forma de sacrificio consist\u00eda en introducir a seres humanos e animais nun gran home de palla.<\/p>\n
Outro dos sacrificios levados a cabo polos dru\u00eddas era o que narra Plinio sobre o ritual de recollida de mu\u00e9rdago. Despois de cortar a planta, lev\u00e1bana en procesi\u00f3n en actitude de gran solemnidade con dous touros brancos aos que sacrificaban a continuaci\u00f3n en calidade de ofrenda. Os dru\u00eddas cortaban o mu\u00e9rdago cunha fouce de ouro consagrada, dunha forma cerimonial e m\u00edstica. Para eles, esta planta par\u00e1sita, simboliza o sacrificio divino, o descenso do esp\u00edrito cara \u00e1 materia.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2020\/03\/MuerdagoyDruidas-300x207.jpg\" "\\"\\"")
O mu\u00e9rdago e os druidas<\/i><\/p><\/div>\n
<\/i><\/i>Merl\u00edn \u00e9 posiblemente o dru\u00edda m\u00e1is famoso da mitolox\u00eda celta. Grazas \u00e1s lendas art\u00faricas e posteriormente \u00e1s adaptaci\u00f3ns ao cinema todo o mundo ouviu falar de personaxes tan emblem\u00e1ticos como Merl\u00edn, Arturo, Morgana, Lancelot, Xenebra e Perceval provenientes do folclore medieval. Nas s\u00faas historias mest\u00farase as lendas de cabalar\u00eda, a procura do Graal e os antigos mitos celtas.<\/p>\n
Como meigos, chamanes, videntes, os dru\u00eddas foron vistos de moitas formas e para o cristianismo, foi sobre todo unha ameaza. O fin dos dru\u00eddas<\/em><\/strong> veu coa chegada do cristianismo \u00e1 Galia no S\u00e9culo IV. En Gales disip\u00e1ronse rapidamente a\u00ednda que sobreviviron at\u00e9 ben entrada a Idade Media os bardos, dedicando a s\u00faa arte \u00e1s cortes principescas. En canto a Irlanda, xa sabes que o cristianismo penetrou de forma tard\u00eda, polo que os dru\u00eddas da illa esmeralda existiron at\u00e9 a metade do s\u00e9culo V. Desta maneira, o druidismo desapareceu por completo, lamentablemente.<\/p>\n
A Nosa Recomendaci\u00f3n:<\/h2>\n
- os \u201cvates\u201d<\/em> (faith <\/em>en Irlanda), que utilizaban t\u00fanicas de cor vermella, e eran os encargados de recoller todas as tradici\u00f3ns, crenzas e co\u00f1ecementos e que tam\u00e9n practicaban a profec\u00eda;<\/li>\n