{"id":16415,"date":"2026-03-26T19:24:46","date_gmt":"2026-03-26T18:24:46","guid":{"rendered":"https:\/\/recreacionhistoria.com\/?p=16415"},"modified":"2026-03-26T19:24:46","modified_gmt":"2026-03-26T18:24:46","slug":"carlomagno-o-emperador","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/recreacionhistoria.com\/gl\/carlomagno-o-emperador\/","title":{"rendered":"Carlomagno, o emperador que forxou Europa"},"content":{"rendered":"

Acheg\u00e1monos hoxe \u00e1 vida dun personaxe hist\u00f3rico de primeiro nivel, pola s\u00faa relevancia e papel na historia en terras europeas. Imos saber algo m\u00e1is sobre Carlomagno, o emperador que forxou Europa.<\/em><\/strong><\/p>\n

O seu papel como rei dos francos, dacabalo entre os s\u00e9culos VIII e IX te\u00f1en unha especial relevancia polo impacto que as s\u00faas pol\u00edticas tiveron en diversos \u00e1mbitos na Europa medieval: a relixi\u00f3n, a cultura, a organizaci\u00f3n pol\u00edtica etc. Foi o primeiro emperador do Sacro Imperio Romano Germ\u00e1nico.<\/p>\n

 <\/p>\n

Contexto hist\u00f3rico<\/strong><\/h2>\n

No s\u00e9culo VII, os territorios de Europa occidental atop\u00e1banse practicamente sumidos no caos, desde a ca\u00edda de Roma, dous s\u00e9culos antes (ano 476).<\/p>\n

O que quedou do Imperio romano occidental se fragment\u00f3 en distintos reinos godos, que con todo quixeron lexitimar os seus reinados adoptando unha continuidade romana, para consolidar uns reinos cuxa herdanza son a base da Europa cristi\u00e1 que chegou ata os nosos tempos.<\/p>\n

Para superar esta etapa, a Igrexa romana que a nivel continental foi a \u00fanica instituci\u00f3n que conseguira perdurar, optou por buscar de novo a cohesi\u00f3n destes reinos, aspirando a integralos baixo unha \u00fanica entidade pol\u00edtica.<\/p>\n

Ser\u00eda ent\u00f3n cando os francos foron consolidando o seu poder nas actuais Francia, Su\u00edza e Alema\u00f1a. A dinast\u00eda carolingia ascendeu do rango de mordomos de palacio ao de emperadores<\/em><\/strong>, sendo o primeiro deles Carlos Martel, quen consolidou o seu poder tras a vitoria sobre os musulm\u00e1ns, en Poitiers no ano 732.<\/p>\n

 <\/p>\n

Biograf\u00eda de Carlomagno<\/strong><\/h2>\n

Hai moitas incertezas sobre os primeiros anos de vida de Carlomagno.<\/p>\n

Naceu o d\u00eda 2 de abril do ano 742 (hai diferentes teor\u00edas que fixar\u00edan o ano entre os anos 742 e 748), en Herstal, cidade natal do seu pai, hoxe na rexi\u00f3n de Valonia, provincia de Lieja, en B\u00e9lxica. Outros autores afirman que nacer\u00eda na cidade alem\u00e1 de Aquisgr\u00e1n.<\/p>\n

A s\u00faa familia estaba formada polos seus pais Pipino III (o breve) e Bertrada de Laon, e os seus irm\u00e1ns Carlom\u00e1n, Gisela, Pipino, Berta, Rotha\u00efde e Adelaida.<\/p>\n

\"Pipino,

Pipino, o breve<\/em><\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Desde que era pequeno a s\u00faa nai leulle as Sacras Escrituras; o seu pai ensinoulle a nadar, montar e cazar; mentres que o seu t\u00edo Bernardo adestrouno no uso das armas de combate dos francos: a espada longa, a lanza de madeira de freixo e o escudo puntiagudo de ferro.<\/p>\n

Durante a s\u00faa vida, Carlomagno tivo cinco esposas e seis concubinas, coas que tivo 15 fillos (20 segundo algunhas fontes)<\/p>\n

Na cultura alem\u00e1 de tempos de Carlomagno, exist\u00edan dous tipos de uni\u00f3ns, a m\u00e1is firme era a eclesi\u00e1stica, na que o matrimonio recib\u00eda a bendici\u00f3n de Dios, pero tam\u00e9n pod\u00edan vivir en parella grazas a unha especie de concubinato legal, co\u00f1ecido como friedelehe.<\/em> Nestes casos, o home non se convert\u00eda en custodio legal da s\u00faa muller, cre\u00e1banse por consenso entre ambas as partes e pod\u00eda disolverse por solicitude dun dos contraentes.<\/p>\n

A pesar dos seus \u00e9xitos militares e pol\u00edticos, houbo unha conquista que sempre se resistiu a Carlomagno: o alfabeto. O home que fora coroado emperador era iletrado e pasaba as noites tentando aprender a ler, algo que ao parecer nunca chegou a facer con fluidez. A pesar diso, ou poida que precisamente por mor diso, ocupouse de promover o ensino e fundar escolas nos mosteiros e palacios, mobilizando para iso a unha gran cantidade de cl\u00e9rigos, que eran practicamente os \u00fanicos que sab\u00edan ler.<\/p>\n

O que co\u00f1ecemos de primeira man sobre a vida de Carlomagno \u00e9 merc\u00e9 \u00e1 obra \u201cVita Karoli Magni\u201d<\/em><\/strong> (Vida de Carlomagno), biograf\u00eda escrita polo monxe Eginardo<\/em><\/strong>, seguindo o modelo da obra de Suetonio \u201cVidas dos doce C\u00e9sares\u201d.<\/em><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

 <\/p>\n

Eginardo describe a Carlomagno como un home de corpo ancho e robusto, de estatura eminente, rostro alegre cunha figura que reflect\u00eda gran autoridade e dignidade.\u00a0 Dinos tam\u00e9n que Carlomagno foi un home comedido no comer e beber, era devoto, pero sen caer no fanatismo, non viv\u00eda na opulencia e vest\u00eda de maneira sinxela.<\/p>\n

C\u00f3ntanos Eginardo que Carlomagno buscando o renacer urban\u00edstico, art\u00edstico e intelectual do seu reino, contratou a arquitectos, construtores e carpinteiros que restauraron os antigos monumentos do Imperio Romano e erixiron outros novos; tivo unha especial atenci\u00f3n cara a Aquisgr\u00e1n, a s\u00faa preferida entre as capitais do reino. Tam\u00e9n chamou a eruditos que conservaron e transmitiron o saber da Antig\u00fcedad, iniciando a tradici\u00f3n medieval dos monxes copistas.<\/p>\n

No ano 806 Carlomagno convocou unha gran asemblea de nobres na que estipulou a divisi\u00f3n do imperio entre os seus fillos tras a s\u00faa morte, nun intento por manter unido o seu imperio. O feito de fragmentar o imperio entre os seus fillos, co tempo, dar\u00eda orixe ao nacemento das casas reais de Francia e Alema\u00f1a (e a certa rivalidade entre elas que atravesar\u00eda os tempos e da cal se atopan ecos inclusive nas d\u00faas guerras mundiais do s\u00e9culo XX).<\/p>\n

 <\/p>\n

Carlomagno accede ao poder<\/strong><\/h2>\n

A morte de Pipino o Breve, no ano 768, puxo o imperio en dous gobernantes, Carlomagno e Carlom\u00e1n<\/em><\/strong>, facendo funci\u00f3ns de virreinato. Carlomagno herdou os territorios occidentais de Aquitania, Neustria e Austrasia; mentres, o seu irm\u00e1n menor, Carlom\u00e1n, herdou a parte mediterr\u00e1nea con Septimania e Provenza e os territorios interiores de Borgo\u00f1a, Alsacia e Suabia.<\/p>\n

Pero o reino compartido non funcionou<\/em><\/strong>, a\u00ednda que a tensi\u00f3n existente entre os irm\u00e1ns non chegou a maiores pola firme intervenci\u00f3n da nai de ambos, Bertrada de Laon, merc\u00e9 \u00e1 cal se evitou o que poder\u00eda ser unha guerra civil que provocar\u00eda a desintegraci\u00f3n do reino franco.<\/p>\n

Pero, apenas tres anos m\u00e1is tarde, de maneira repentina prod\u00facese a morte de Carlom\u00e1n<\/em><\/strong>, o que tivo como consecuencia que Carlomagno fix\u00e9sese co poder en solitario.<\/em><\/strong><\/p>\n

A primeira campa\u00f1a de Carlomagno como rei \u00fanico dos francos foi contra os lombardos, quen se rendeu en 774 e deix\u00e1rono como rei de Lombard\u00eda e o home m\u00e1is poderoso do norte de Italia.<\/p>\n

Nos anos seguintes Carlos proseguiu coas s\u00faas conquistas, expandindo o reino franco ata consolidar un gran imperio que inclu\u00edu boa parte de Europa central e occidental e levando a fe cristi\u00e1, algunhas veces mediante sanguentas guerras, outras veces mediante conversi\u00f3n forzosa, entre os pobos pag\u00e1ns dos sajones, \u00e1varos e eslavos.<\/p>\n

A s\u00faa residencia favorita situouse en Aquisgr\u00e1n desde o 794. No seu palacio reuniu eruditos de toda Europa, o m\u00e1is famoso dos cales foi o cl\u00e9rigo ingl\u00e9s Alcuino de York, ao que puxo a cargo da escola palatina.<\/p>\n

Exerceu o principio do bannum<\/em><\/strong>, que consist\u00eda no dereito para exercer o poder e mandar en diferentes aspectos. O primeiro foi defender aos indefensos, aqueles membros da sociedade que carec\u00edan de seguridade, como as vi\u00favas, os orfos ou a Igrexa. O segundo foi a aplicaci\u00f3n da xurisdici\u00f3n para o castigo de crimes violentos dentro das fronteiras do reino. O terceiro, o poder para recrutar homes que prestasen servizo militar cando fose preciso.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

 <\/p>\n

P<\/p>\n

A pesar da guerra, Carlomagno empregou insistentemente a v\u00eda diplom\u00e1tica<\/em><\/strong>. Foi o cami\u00f1o que escolleu para tratar co mandatario de Asturias Alfonso II e cos m\u00faltiples reyezuelos anglosax\u00f3ns que dominaban por ent\u00f3n Inglaterra. Tam\u00e9n o empregou con aqueles con quen se repart\u00eda os bloques m\u00e1is grandes do mundo co\u00f1ecido: o emperador bizantino e o califa abas\u00ed.<\/p>\n

A diplomacia de Carlomagno non se limitaba \u00e1s relaci\u00f3ns con outros gobernantes. Tam\u00e9n se preocupou pola integraci\u00f3n dos diferentes pobos dentro do seu imperio. Carlomagno promoveu a tolerancia relixiosa e o respecto polas culturas locais, reco\u00f1ecendo a diversidade dentro do seu imperio. Esta pol\u00edtica de tolerancia contribu\u00edu \u00e1 estabilidade e a cohesi\u00f3n do imperio, evitando conflitos e fomentando a cooperaci\u00f3n entre os diferentes grupos \u00e9tnicos.<\/p>\n

Fomentou o cristianismo, o dereito, a orde e a cultura<\/em><\/strong>; a s\u00faa actividade en todas as ramas da administraci\u00f3n e do goberno foi grande e eficiente. Acu\u00f1ou moedas, fundou escolas e recomendou aos pais a instruci\u00f3n dos fillos, fomentou a creaci\u00f3n de bibliotecas, interveu como mediador para solucionar disputas relixiosas.<\/p>\n

Carlomagno estableceu unha capital rexia m\u00e1is duradeira do que fora a dos seus predecesores. A s\u00faa residencia favorita situouse en Aquisgr\u00e1n desde o 794. Al\u00ed constru\u00edra unha igrexa e un palacio, baseado en parte en influencias arquitect\u00f3nicas tomadas de Ravena e Roma. No seu palacio reuniu eruditos de toda Europa, o m\u00e1is famoso dos cales foi o cl\u00e9rigo ingl\u00e9s Alcuino de York, ao que puxo a cargo da escola palatina.<\/p>\n

A administraci\u00f3n do Imperio foi confiada a uns 250 administradores reais e emitiu centos de decretos, chamados capitulares, tratando un amplo abanico de asuntos, desde cuesti\u00f3ns xur\u00eddicas e militares ata cuesti\u00f3ns relativas a mosteiros, \u00e1 educaci\u00f3n e \u00e1 xesti\u00f3n dos dominios imperiais.<\/p>\n

Carlomagno creou unha divisi\u00f3n territorial en base a:<\/p>\n

    \n
  • Marcas<\/em>: terreos fronterizos con funci\u00f3ns defensivas, a cargo dun marqu\u00e9s.<\/li>\n
  • Ducados<\/em>: terreos que agrupaban varios condados, a cargo dun duque.<\/li>\n
  • Condados<\/em>: terreno mais pequeno, rexido por un Conde.<\/li>\n<\/ul>\n

    Eran cargos vitalicios, posu\u00edan autoridade civil, militar e xudicial sobre os seus terreos.<\/p>\n

     <\/p>\n

    En tempos de Carlomagno continuouse co que o seu pai iniciara no plano econ\u00f3mico,<\/em><\/strong> unha transici\u00f3n do sistema monetario que se desenvolveu ao desprazar o ouro como principal material para acu\u00f1ar a moeda. Carlomagno estableceu l\u00edbraa carolingia de prata, unha unidade de peso e valor con base en l\u00edbraa romana. Esa moeda era equivalente a 20 sous, e \u00e1 s\u00faa vez, a 240 denarios. A \u00faltima era a \u00fanica moeda acu\u00f1ada polos francos realmente, posto que as outras eran s\u00f3 nominais.<\/p>\n

     <\/p>\n

    Coroaci\u00f3n de Carlomagno<\/strong><\/h2>\n

    Carlomagno hab\u00eda engadido ao antigo reino de Francia toda a Alema\u00f1a do norte ata o Elba, a Italia do Norte e a parte setentrional de Espa\u00f1a. Ning\u00fan reino b\u00e1rbaro fora tan grande. Empezouse a pensar que o t\u00edtulo de rei non era bastante para un pr\u00edncipe tan poderoso.<\/p>\n

    \"Coronaci\u00f3n

    Coronaci\u00f3n Carlomagno. De Friedrich Kaulbach<\/em><\/p><\/div>\n

     <\/p>\n

    Hai que ter presente que fac\u00eda m\u00e1is de trescentos anos que non hab\u00eda emperador en Occidente, pero quedaba un emperador romano en Constantinopla.<\/p>\n

    Carlos fortaleceu as relaci\u00f3ns co papado, declar\u00e1ndose protector da cristiandade e acudindo en defensa do papa contra os lombardos<\/em><\/strong>, un pobo germ\u00e1nico que dominaba a pen\u00ednsula it\u00e1lica e que polas s\u00faas crenzas non cat\u00f3licas (alg\u00fans eran arrianos, mentres que outros a\u00ednda manti\u00f1an as s\u00faas crenzas pag\u00e1s) constitu\u00edan unha ameaza para a igrexa de Roma. Tras vencelos, Carlos proclamouse rei dos lombardos, convert\u00e9ndose de feito no se\u00f1or m\u00e1is poderoso de Italia.<\/p>\n

    O d\u00eda de Nadal do ano 800 o papa Le\u00f3n III coroou emperador a Carlomagno<\/em><\/strong>, polo seu af\u00e1n unificador da Europa occidental, tanto no \u00e1mbito relixioso como no pol\u00edtico, dando comezo as\u00ed un novo Imperio germ\u00e1nico, que pervivir\u00eda ata comezos do s\u00e9culo XIX.<\/p>\n

    \"Papa

    Papa Le\u00f3n III<\/em><\/p><\/div>\n

     <\/p>\n

    A coroaci\u00f3n tivo lugar na bas\u00edlica de San Pedro en Roma, utilizando o Papa Le\u00f3n III a f\u00f3rmula de \u201cRomanum Gobernans Imperium\u201d.<\/em> Isto motivou o inmediato arrefriado das s\u00faas relaci\u00f3ns co Imperio Bizantino. En cambio, o califato ab\u00e1sida, inimigo mortal de Bizancio, ofreceulle o seu respaldo e env\u00edo unha embaixada a Aquisgr\u00e1n. Ao pouco tempo, o emperador bizantino Miguel I Rangabe reco\u00f1eceu a Carlomagno como emperador de Occidente a trav\u00e9s dun tratado asinado en Aquisgr\u00e1n.<\/p>\n

    O bi\u00f3grafo de Carlomagno, Eginardo, relata que o rei quedou sorprendido por esta coroaci\u00f3n e que se el soubese con antelaci\u00f3n o que en realidade ocorreu non entrar\u00eda na igrexa aquel d\u00eda. Esta informaci\u00f3n foi obxecto de moitas especulaci\u00f3ns entre os historiadores. Carlomagno probablemente desexaba e esperaba obter o t\u00edtulo imperial, que posteriormente utilizou. No 814 designou o seu sucesor ao \u00fanico fillo que quedaba, Luis (que pasou a ser co\u00f1ecido como Luis I o Piadoso ou Ludovico P\u00edo), e coroouno persoalmente.<\/p>\n

    En todo caso, con esta coroaci\u00f3n, Carlomagno converteuse en protector da cristiandade e situouse por encima do poder eclesi\u00e1stico.<\/p>\n

     <\/p>\n

    Morte de Carlomagno<\/strong><\/h2>\n

    Conta Eginardo que, pouco despois do Nadal do ano 813, Carlos foi atacado por unha febre que minou a s\u00faa formidable fortaleza. En xaneiro de 814 a enfermidade obrigouno a suspender toda actividade e a permanecer no leito. E o d\u00eda 28 de xaneiro, ao redor das 9 da ma\u00f1\u00e1, falece Carlomagno. Crese que a causa da morte foi unha pleuritis.<\/p>\n

    \"\"<\/p>\n

     <\/p>\n

    Non deixou ningunha directiva referente \u00e1s s\u00faas exequias, nin sequera fixou o lugar en que debe ser sepulto: a eventualidade da morte non o preocupou en absoluto. Despois que o seu cad\u00e1ver \u00e9 lavado e revestido coas insignias imperiais, os dignatarios da corte discuten, indecisos, sobre o lugar onde ser\u00e1 sepulto. Finalmente, dec\u00eddense pola catedral de Aquisgr\u00e1n, que o mesmo emperador mandou constru\u00edr.<\/p>\n

    Desde ent\u00f3n e ao longo dos s\u00e9culos, a procura da s\u00faa sepultura converteuse nunha obsesi\u00f3n tanto para monarcas posteriores como para Ot\u00f3n III, dous s\u00e9culos despois da s\u00faa morte, e para o emperador Federico Barbaroja outros 50 anos m\u00e1is tarde.<\/p>\n

    Pero en 1165 foi trasladado a un emprazamento m\u00e1is seguro debaixo do piso da catedral. En 1215, Federico II volveu abrir a s\u00faa tumba para colocar os restos nun sartego de ouro.<\/p>\n

    A tumba do emperador Carlomagno, rei dos francos considerado pai de Europa, continuar\u00e1 sendo un misterio por resolver<\/em><\/strong>, despois de que un equipo de arque\u00f3logos alem\u00e1ns fracasase nun novo intento por atopala na hist\u00f3rica catedral de Aquisgr\u00e1n, ao oeste do pa\u00eds.<\/p>\n

    Os restos \u00f3seos do monarca que inicio a dinast\u00eda carolingia at\u00f3panse, con todo, preservados nunha valiosa arca de ouro do s\u00e9culo XII que se garda na catedral.<\/p>\n

    Os seus contempor\u00e1neos viron a morte por causas naturais no 814 como unha traxedia e Europa estivo de loito; especialmente cando as incursi\u00f3ns viquingas comezaron ao pouco tempo de que morrese.<\/p>\n

    Dos tres fillos que fac\u00eda oito anos Carlomagno sinalara como herdeiros do trono, s\u00f3 viv\u00eda Luis, rei de Aquitania, pr\u00edncipe tan relixioso que se deu a si mesmo o apelativo de “Piadoso” (Ludovico P\u00edo). <\/em><\/strong><\/p>\n

    \"Luis,

    Luis, o Piadoso (Ludovico P\u00edo<\/em>)<\/p><\/div>\n

     <\/p>\n

    Luis parec\u00edase ao seu pai, pero soamente no f\u00edsico. Era de car\u00e1cter neur\u00f3tico, inconstante, pasional. Gobernou mal ao imperio, preocupado desde temper\u00e1n polo problema da s\u00faa sucesi\u00f3n.<\/p>\n

    Despois de haber resolvido dividir en tres partes os dominios francos para darlle unha a cada un dos seus tres primeiros fillos \u2014 Lotario, Pipino e Luis\u2014, reservando ao primeiro o t\u00edtulo imperial, resolveu, no ano 829, alterar esa repartici\u00f3n, e dar ao seu cuarto v\u00e1stago, Carlos, fillo da s\u00faa segunda esposa, parte das terras prometidas antes aos outros pr\u00edncipes.<\/p>\n

    Ao morrer, en 841, as violentas rivalidades entre os catro irm\u00e1ns deron lugar ao estalido dunha guerra xeneralizada. No transcurso de dous anos de loita e convulsi\u00f3n, os \u00faltimos vestixios do gran imperio centralizado de Carlomagno desapareceron do mapa da Europa occidental.<\/p>\n

     <\/p>\n

    A marca hisp\u00e1nica<\/strong><\/h2>\n

    As marcas eran unhas divisi\u00f3ns territoriais defensivas que Carlomagno creaba nas fronteiras do seu imperio, as cales serv\u00edan para fixar as zonas que delimitaban os seus dominios e os do inimigo. Poder\u00eda dicirse que era unha zona colch\u00f3n, que serv\u00eda para que existise unha zona sen tensi\u00f3n entre ambos os bandos.<\/p>\n

    No Imperio carolingio exist\u00edan varias marcas por exemplo a bretoa, a sajona ou a lombarda.<\/p>\n

    Estes territorios fronteirizos ti\u00f1an un estatuto diferente do resto de territorios do Imperio Carolingio, os cales estaban vixiados polos missi dominici<\/em>. As marcas, en cambio, estaban gobernadas por un marqu\u00e9s ou margrave, que era o xefe militar, e exerc\u00eda as mesmas funci\u00f3ns administrativas que calquera outro conde na s\u00faa demarcaci\u00f3n, \u00e9 dicir, posu\u00eda poderes civ\u00eds e militares.<\/p>\n

    \"\"<\/p>\n

     <\/p>\n

    A marca hisp\u00e1nica foi o territorio que comprend\u00eda a fronteira no Nord\u00e9s da Pen\u00ednsula Ib\u00e9rica, e ti\u00f1a como obxectivo ser o colch\u00f3n territorial fronte aos musulm\u00e1ns da o-Andalus.<\/em><\/strong><\/p>\n

    A orixe da marca hisp\u00e1nica p\u00f3dese atopar a finais do s\u00e9culo VIII, coa chegada das tropas do Imperio Carolingio \u00e1 Pen\u00ednsula Ib\u00e9rica.<\/p>\n

    No 777, Carlomagno recibiu en audiencia a varios dos l\u00edderes musulm\u00e1ns de importantes cidades como Zaragoza ou Barcelona, quen ped\u00eda axuda ao rei franco debido a que recib\u00edan un ataque do emir de C\u00f3rdoba. Carlomagno viu en todo iso unha gran oportunidade para expandir tanto o seu Imperio como o cristianismo e foi cara a Saraqusta, a taifa de Zaragoza, para tomala.<\/p>\n

    Cando as tropas de Carlomagno chegaron a Zaragoza as portas non se abriron xa que o l\u00edder da cidade decidira pactar con C\u00f3rdoba. Carlomagno, que \u00e1 hora de preparar as tropas pensaba que non necesitar\u00eda un asedio, non ti\u00f1a suficientes recursos para tomar a cidade, as\u00ed que decidiu abandonar a Pen\u00ednsula. Na s\u00faa retirada polo Paso de Roncesvalles foi atacado polos vascones, os cales venceron \u00e1 s\u00faa retagarda nunha fant\u00e1stica emboscada, sendo unha das derrotas m\u00e1is famosas do Imperio Carolingio.<\/p>\n

    Carlomagno non se rendeu e nos anos seguintes conquistou e uniuse a numerosas zonas de p\u00e1rtea norte da Pen\u00ednsula. A finais do s\u00e9culo, Carlomagno conquistara Xirona, Cerdanya, Osona e Urgel, as cales formaron a Marca Hisp\u00e1nica. A estes engadir\u00edanse co tempo as cidades que Carlomagno \u00eda conquistando, por exemplo Barcelona, Tarragona ou Tortosa.<\/p>\n

    Tras a morte de Carlomagno, e de maneira gradual, os condados que formaban a Marca Hisp\u00e1nica foron tomando maior autonom\u00eda, conseguindo cada vez maior poder, especialmente os condados de Barcelona, Pamplona, Arag\u00f3n e Urgel. Foi nesta \u00e9poca que os condes deixaron de formar parte da administraci\u00f3n carolingia, e convert\u00e9ronse en figuras hereditarias.<\/p>\n

    Co paso do tempo estes condados convert\u00e9ronse en figuras territoriais moi importantes na historia de Espa\u00f1a. Da Marca Hisp\u00e1nica \u00e9 de onde nacen o Reino de Arag\u00f3n, o Condado de Barcelona e o Reino de Navarra<\/em><\/strong>, sendo todos eles parte moi importante da orixe do pa\u00eds hispano.<\/p>\n

     <\/p>\n

    Relaci\u00f3n entre Carlomagno e Santiago o Maior<\/strong><\/h2>\n

    Doutra banda, hai que dicir que, no af\u00e1n de ampliar e prestixiar a peregrinaci\u00f3n a Santiago desde todo o continente, Carlomagno como gozaba no s\u00e9culo XII dunha gran fama e prestixio, procurouse, a trav\u00e9s do Codex Calixtinus, relacionar ao emperador con Santiago o Maior.<\/em><\/strong><\/p>\n

    Certo \u00e9 que a principal ferramenta utilizada para establecer a relaci\u00f3n entre Carlomagno e Santiago o Maior foi a literaria, a trav\u00e9s da fantasiosa cr\u00f3nica ou historia contada polo bispo Turp\u00edn inclu\u00edda no libro IV do Codex. \u00c9 posible que a imaxinaci\u00f3n popular xa relacionase para ent\u00f3n ao emperador co Cami\u00f1o Xacobeo, debido \u00e1 s\u00faa loita en Hispania, en territorios vinculados co Roteiro a Compostela, en 778. Por tanto, a s\u00faa inclusi\u00f3n no Codex pretender\u00eda reforzar e consolidar esa idea, vinculando ao emperador e a derrota final de parte do seu ex\u00e9rcito nos desfiladeiros de Roncesvalles con lendarias loitas \u00e9picas a favor de Santiago e dos territorios que permit\u00edan o paso ata o seu sepulcro.<\/p>\n

    \"\"<\/p>\n

     <\/p>\n

    Segundo o relato de Turp\u00edn, Santiago apar\u00e9cese en so\u00f1os a Carlomagno. P\u00eddelle que se marche, seguindo a direcci\u00f3n do cami\u00f1o de estrelas que ve no ceo -a V\u00eda L\u00e1ctea-, a liberar a terra do seu sepulcro, en Galicia, baixo o dominio sarraceno. Tam\u00e9n lle pide que abra un cami\u00f1o ata al\u00ed. O emperador franco obedece e chega cos seus ex\u00e9rcitos ao extremo occidental, cravando unha lanza no mar, en Padr\u00f3n (Galicia) como s\u00edmbolo da misi\u00f3n cumprida.<\/p>\n

    Liberado o sepulcro e aberto o Cami\u00f1o para que puidesen peregrinar a Santiago xentes de toda Europa, Carlomagno d\u00e1 grazas a deus e parte cara a outras terras de Espa\u00f1a. Inicia unha serie de guerras e loitas contra os mouros polo control do territorio peninsular. Esta parte do texto p\u00f3dese relacionar en determinados momentos con obras \u00e9picas francesas como o Cantar de Rold\u00e1n, que desenvolve o seu relato m\u00e1is lendario e tr\u00e1xico nas terras navarras do futuro Cami\u00f1o de Santiago.<\/p>\n

    O Calixtinus chega a sinalar que Carlomagno permaneceu tres anos en Espa\u00f1a e Compostela. Asegura, ademais, que dotou \u00e1 Igrexa de Santiago de todo tipo de riquezas procedentes das s\u00faas conquistas peninsulares e que a proclamou cabeceira eclesi\u00e1stica espa\u00f1ola. Engade que estableceu que todos os propietarios de casas pagasen cada ano catro moedas ao templo apost\u00f3lico. Son exemplos claros do intento de la Iglesia compostel\u00e1 de utilizar a figura do gran emperador a favor dos seus propios intereses.<\/p>\n

     <\/p>\n

    Conclusi\u00f3ns<\/strong><\/h2>\n

    Carlomagno, un l\u00edder guerreiro, un h\u00e1bil diplom\u00e1tico e un fervente cristi\u00e1n, foi unha figura crucial na historia de Europa.<\/em><\/strong> O seu reinado marcou un per\u00edodo de transformaci\u00f3n para o continente, sentando as bases para a formaci\u00f3n dunha Europa unificada e cristi\u00e1. O seu legado, marcado pola expansi\u00f3n territorial, a promoci\u00f3n do cristianismo e o renacemento cultural, deixou unha profunda pegada na historia de Europa.<\/p>\n

    As principais consecuencias do seu reinado poderiamos resumilas en:<\/em><\/strong><\/p>\n