<\/p>\n
Contexto hist\u00f3rico<\/strong><\/h2>\nA Idade Media adoita considerarse como un todo, como o per\u00edodo ponte entre a antig\u00fcidade e a era moderna. Pero, en realidade, a Idade Media div\u00eddese en tres etapas ben diferenciadas. Dende o ano 500 ata o ano 1000 ou 1100 sabemos moi pouco. Foi un per\u00edodo escuro e b\u00e1rbaro do que apenas se conservan testemu\u00f1os escritos.<\/p>\n
A Alta Idade Media vai de 1100 a 1300. Tr\u00e1tase da \u00e9poca medieval m\u00e1is antiga da que chegaron ata n\u00f3s testemu\u00f1os escritos e mostras art\u00edsticas. O desenvolvemento das artes neste per\u00edodo foi considerable e especialmente notable.<\/p>\n
Finalmente, o per\u00edodo comprendido entre 1300 e 1500 marca o declive da Idade Media e o inicio do Renacemento.<\/p>\n
Estamos a falar dunha sociedade, primeiro, moi violenta e, segundo, extremadamente xerarquizada. Nela, o m\u00e1ximo expo\u00f1ente da masculinidade estaba representado polo home de armas, os velatores<\/em>, que parec\u00edan atoparse na perpetua necesidade de facer que a s\u00faa honra destacase por riba da dos seus compa\u00f1eiros, e de demostralo mediante continuas demostraci\u00f3ns de a s\u00faa coraxe.<\/p>\n <\/p>\n
Evoluci\u00f3n arredor do amor ao longo da historia hasta chegar a Idade Media<\/strong><\/h2>\nEstamos a falar dun sentimento universal.Desde os albores dos tempos, dende os primeiros tempos do home, ao longo do ascenso e ca\u00edda de moitas das civilizaci\u00f3ns do mundo, o concepto de amor fixo avanzar a roda do tempo. O amor non \u00e9 s\u00f3 familiar, tam\u00e9n \u00e9 rom\u00e1ntico.<\/p>\n
Se partimos de que o que normalmente chamamos amor \u00e9 unha construci\u00f3n cultural, \u00e9 m\u00e1is f\u00e1cil entender que en cada \u00e9poca ou per\u00edodo hist\u00f3rico houbo unha visi\u00f3n e concepci\u00f3n do amor diferente.<\/p>\n
O amor apaixonado \u00e9 unha construci\u00f3n de Occidente. En Oriente e en boa parte do noso pasado conc\u00edbese como pracer, como simple voluptuosidade f\u00edsica.<\/p>\n
No antigo Exipto, o concepto de matrimonio, que para eles consist\u00eda nun contrato elaborado en p\u00e9 de igualdade por ambas as partes, estaba separado dos h\u00e1bitos sexuais.<\/p>\n
Se viaxamos \u00e1 Grecia cl\u00e1sica, vemos que a funci\u00f3n primordial das mulleres era ter fillos, preferentemente nenos. Cando a nena ti\u00f1a entre 13 e 15 anos, os pais acordaron un matrimonio, escollendo o pretendiente m\u00e1is axeitado. Nesa vida o amor, tal e como o co\u00f1ecemos hoxe, non ter\u00eda cabida. Na s\u00faa mentalidade pod\u00eda aparecer \u00e1s veces o que chamaban phil\u00eda<\/em>, que significa cari\u00f1o.<\/p>\nXa na Roma antiga, e como en todos os demais aspectos, os romanos adaptaron e reinterpretaron os costumes e a mentalidade hel\u00e9nica. No que atinxe ao matrimonio e \u00e1 constituci\u00f3n dun n\u00facleo familiar, a mec\u00e1nica foi semellante ao que xa vimos. A voda foi concertada, xeralmente algo m\u00e1is tarde que os gregos, arredor dos 18 anos, polo xefe do clan familiar, o pater familias<\/em>, que lle daba unha dote \u00e1 moza. O matrimonio pretend\u00eda perpetuar a estirpe, e nas clases altas, forxar alianzas pol\u00edticas e sociais. Nese aspecto, querer \u00e1 muller era algo que estaba f\u00f3ra de lugar, ningu\u00e9n o tomaba en serio.<\/p>\n <\/p>\n
O amor na Idade Media<\/strong><\/h2>\nDurante a Idade Media, por amor, a xente estaba disposta a facer cousas m\u00e1is grandes que a vida. Libr\u00e1ronse guerras polo amor, dilapidaron riquezas e comet\u00e9ronse crimes. Pero nin sequera o amor, un aspecto tan inseparable do que somos, \u00e9 sinxelo. Non obstante, o amor non sempre \u00e9 un asunto mutuo. A mi\u00fado poder\u00eda ser unilateral ou inexistente, especialmente nas altas cortes reais.Durante a Idade Media, a consideraci\u00f3n da muller non cambiou moito con respecto ao que comentamos no apartado anterior. A muller \u00e9 considerada unha posesi\u00f3n esencial para fundar unha familia, polo que os matrimonios seguen a li\u00f1a patriarcal.<\/p>\n
Tampouco cambia en exceso o concepto de amor matrimonial, dentro del s\u00f3 hab\u00eda lugar para un sentimento de \u201ccaritas\u201d e as relaci\u00f3ns sexuais limit\u00e1banse \u00e1 \u201chonesta copulatio\u201d<\/em> con vistas \u00e1 procreaci\u00f3n.<\/p>\nUn acontecemento ten grande influencia e \u00e9 a expansi\u00f3n da Igrexa, que comeza a impo\u00f1er as s\u00faas normas nas relaci\u00f3ns de parella. A igrexa imp\u00f3n o matrimonio indisoluble, a fidelidade dos c\u00f3nxuxes e a convicci\u00f3n de que a sexualidade ti\u00f1a como \u00fanica finalidade concibir fillos. En definitiva, o amor e o matrimonio non estaban necesariamente relacionados.<\/p>\n
Claro que naquela \u00e9poca non se falaba de \u201csexualidade\u201d,<\/em> sen\u00f3n de \u201ccoito carnal, c\u00f3pula, fornicaci\u00f3n\u201d<\/em>, todo iso enmarcado dentro de estritos marcos xur\u00eddicos e morais, que interfer\u00edan tanto no \u00e1mbito p\u00fablico como no privado, como na sensibilidade \u00edntima. de amor, desexo e obriga. As\u00ed foi como a igrexa ditou as s\u00faas regras para a c\u00f3pula, destinadas exclusivamente \u00e1 reproduci\u00f3n e a practicarse s\u00f3 dentro do matrimonio: Non se permit\u00eda outro acto \u00edntimo salvo o necesario para concibir un fillo. Hab\u00eda un horario para iso: pola noite nada m\u00e1is. Durante o d\u00eda estaba prohibido.Non se pod\u00eda facer o amor os venres porque era o d\u00eda que morreu Cristo; nin os domingos, porque era o d\u00eda da resurrecci\u00f3n; Nin os xoves nin os s\u00e1bados. Nin en Coresma, nin en Advento, e moito menos o Venres Santo ou os 40 d\u00edas previos \u00e1 festa de Pentecost\u00e9s. E se era un d\u00eda no que se celebraba un santo, tampouco. Estaba prohibido facer o amor durante a menstruaci\u00f3n, o embarazo, 40 d\u00edas despois do parto e os d\u00edas de lactaci\u00f3n, xa que se cr\u00eda que constitu\u00eda unha ameaza para a descendencia.<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/Amor-Edad-Media-300x288.jpg\" "\\"\\"")
<\/p>\n
<\/p>\n
Nun momento determinado, o clero intentou facer leis relacionadas con todo o que se refer\u00eda \u00e1 \u201csexualidade desviada\u201d<\/em> (case todos, segundo eles). Este intento fracasou porque a Igrexa non ti\u00f1a o poder suficiente. Creouse ent\u00f3n o dereito can\u00f3nico, que hoxe \u00e9 dereito eclesi\u00e1stico. Paradoxalmente, o medio no que a Igrexa lle custaba m\u00e1is corrixir aos pecadores era o propio clero.<\/p>\nIncluso hab\u00eda c\u00f3digos, nos que se rexistraban as penas \u00e1s que estaban expostos os pecadores: por exemplo, tres anos de penitencia por ter relaci\u00f3ns incestuosas coa propia nai, dous anos e medio por pr\u00e1cticas de bestialidade, dous anos por masturbaci\u00f3n e un ano. para travestismo.<\/p>\n
Como di L\u00f3pez Ibor na s\u00faa obra \u201cO libro da vida sexual\u201d,<\/em> durante a Idade Media as\u00famese que a imaxe de Deus est\u00e1 no var\u00f3n e \u00e9 unha. As mulleres foron afastadas do home, que ten a xurisdici\u00f3n de Deus coma se fose o seu vicario, xa que est\u00e1 a imaxe do \u00fanico Deus. Polo tanto, a muller non est\u00e1 feita a imaxe de Deus. A autoridade da muller \u00e9 nula; debe someterse en todo \u00e1s ordes do home… Ad\u00e1n foi seducido por Eva, non ela por el. \u00c9 de xustiza que sexa o home, a quen a muller levou a pecar, quen a te\u00f1a baixo a s\u00faa direcci\u00f3n, para que non falle unha segunda vez pola levedade feminina.<\/p>\nAs cortes da Francia medieval foron quizais as m\u00e1is avanzadas de Europa, establecendo novos est\u00e1ndares moito antes de que outros tribunais as adoptasen. E o concepto de amor cort\u00e9s foi unha desas innovaci\u00f3ns.As noci\u00f3ns rom\u00e1nticas do amor foron orixinalmente difundidas por trobadores, poetas e cantantes da Idade Media, famosos polos seus estilos de vida bohemios. Na Provenza, unha rexi\u00f3n hist\u00f3rica de Francia, os m\u00fasicos tradicionais cantaban sobre os costumes do home com\u00fan, pero tam\u00e9n propagaban novas normas sociais, moitas delas orixinadas na corte.<\/p>\n
En todo caso, poderiamos preguntarnos se houbo amor entre as parellas da Idade Media. O certo \u00e9 que hoxe \u00e9 dif\u00edcil interpretalo, e m\u00e1is no caso das clases m\u00e1is humildes xa que chegaron poucos testemu\u00f1os, algo m\u00e1is f\u00e1cil \u00e9 coas clases m\u00e1is acomodadas.<\/p>\n
De feito, atop\u00e1ronse un bo n\u00famero de epitafios de maridos lamentados pola morte das s\u00faas esposas. Hai quen acompa\u00f1a aos seus maridos ao campo de batalla, ou que os segue ao c\u00e1rcere e ao exilio. A posici\u00f3n social e o di\u00f1eiro non sempre impiden que naza o afecto.<\/p>\n
Como dixemos antes, nesta \u00e9poca tam\u00e9n apareceu a idea do amor cort\u00e9s, que implicaba unha concepci\u00f3n plat\u00f3nica e m\u00edstica do amor, era unha forma secreta de amor que en moitos casos implicaba adulterio, e xeralmente non se practicaba nas parellas formais. , pero s\u00f3 era com\u00fan entre os membros da nobreza.<\/p>\n
A nosa imaxe do amor medieval est\u00e1 fortemente condicionada polas novelas cabaleirescas e a poes\u00eda trobadoresca. Unha fantas\u00eda literaria na que todas as damas son fermosas e todos os cabaleiros amosan<\/p>\n
<\/p>\n
O amor cort\u00e9s<\/strong><\/h2>\nO amor cort\u00e9s como fen\u00f3meno literario reflicte unha das revoluci\u00f3ns de maior alcance nas sensibilidades sociais na cultura occidental: o cambio dram\u00e1tico de actitudes cara \u00e1s mulleres que comezou a finais do s\u00e9culo XI e que se extendeu polo oeste e o norte de Europa durante o s\u00e9culo XII. perdurou durante o Renacemento e no mundo moderno, onde a\u00ednda se poden atopar rastros.<\/p>\n
O amor cort\u00e9s \u00e9 un concepto literario creado na Europa medieval que expresaba o amor dun xeito nobre, sincero e cabaleiresco, e que se orixina na l\u00edrica en lingua occitana.<\/p>\n
O trobador, un poeta provenzal de estatus nobiliario, e m\u00e1is respectado que os xuglares plebeos, foi a protagonista desta tem\u00e1tica. A relaci\u00f3n que se estableceu entre o cabaleiro e a dama era comparable \u00e1 relaci\u00f3n de vasalaxe. Xeralmente, o amor cort\u00e9s era secreto e entre os membros da nobreza, xa que os matrimonios se concertaban entre familias e fac\u00edanse por conveniencia, o amor cort\u00e9s non era un amor bendecido polo sacramento do matrimonio, dentro das parellas formais. pero, na inmensa maior\u00eda dos casos, ad\u00falteras ou prohibidas.<\/p>\n
A\u00ednda que os seus precedentes foron rastrexados na poes\u00eda \u00e1rabe, ou entre a literatura dos c\u00e1taros, os seus inicios p\u00f3dense situar a finais do s\u00e9culo XI nas cortes condados, ducais ou principescas de Aquitania, Provenza, Champa\u00f1a, Borgo\u00f1a e a Sicilia normanda. Estendeuse durante o s\u00e9culo XII, en gran parte debido \u00e1 protecci\u00f3n de damas poderosas, como Leonor de Aquitania e Mar\u00eda de Francia, condesa de.Continuou ata os \u00faltimos s\u00e9culos da Idade Media, estend\u00e9ndose polos reinos cristi\u00e1ns de Europa occidental.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/El-amor-cortes-300x257.jpg\" "\\"\\"")
<\/p>\n
<\/p>\n
A expresi\u00f3n “amor cort\u00e9s” <\/em>(amour courtois) foi acu\u00f1ada por Gaston Paris en 1883; mentres que na \u00e9poca dos trobadores utiliz\u00e1banse expresi\u00f3ns como fin’amor (“amor fino”, “amor puro”, “amor verdadeiro<\/em>” en occitano).<\/p>\nUn escritor an\u00f3nimo de mediados do s\u00e9culo XIII distingue catro pasos no progreso do cabaleiro namorado cara \u00e1 s\u00faa dama: fenhedor (non mostrou os seus sentimentos), predicador (mostrounos), entendemento (a se\u00f1ora sorriulle). ou dadas promesas) e drutz.(A relaci\u00f3n culminou cun contacto \u00edntimo -outra cousa \u00e9 o que isto significa, un mero contacto f\u00edsico ou unha relaci\u00f3n sexual completa, tendo en conta que a idealizaci\u00f3n do amor poder\u00eda significar pasar a noite xuntos sen tocar -assag). -, ou cunha espada entre eles, como Trist\u00e1n e Isolda-). En lat\u00edn, os catro pasos do amor foron chamados visus (contemplaci\u00f3n), alloquium (conversaci\u00f3n), contactus (caricias) e basia (bicos).<\/p>\n
Entre os x\u00e9neros e subx\u00e9neros da l\u00edrica do amor cort\u00e9s hai moi variados. Por exemplo, no chamado aube (\u201camencer\u201d), despois de pasar a noite xuntos, os namorados (o trobador e os mid\u00f3ns) lamentan de que chega o amencer e te\u00f1en que separarse; e aparecen outros personaxes convencionais: os gil\u00f3s (“celosos”, o marido), a guaita (amigo do trobador, que vela toda a noite por se chegan os gil\u00f3s) e os lauzangiers (testemu\u00f1as da reuni\u00f3n que poden avisar aos gil\u00f3s do que est\u00e1 a suceder). pasou).<\/p>\n
Segundo Georges Duby, historiador franc\u00e9s especializado na historia social e na historia das mentalidades da Idade Media, o amor cort\u00e9s non debe ser visto como unha promoci\u00f3n da muller, sen\u00f3n m\u00e1is ben como un xogo masculino, educativo para a formaci\u00f3n dos mozos. que canaliza os seus impulsos e sentimentos, do mesmo xeito que os exercicios e torneos militares, adestran os seus corpos. A idealizaci\u00f3n da dama non \u00e9 obst\u00e1culo para dar v\u00eda libre \u00e1 libido con mulleres de rango inferior. A muller obxecto do amor cort\u00e9s \u00e9 unha proba; Adoita ser a muller do se\u00f1or, inalcanzable, pero que \u00e9 coqueta e seducida para agradar mellor ao propio se\u00f1or, que se presta ao xogo. A alta posici\u00f3n social das se\u00f1oras e se\u00f1ores serve para diferencialos do pobo vulgar e dos burgueses que, a\u00ednda que mesmo poden competir co seu di\u00f1eiro, non poden competir con eles culturalmente.<\/p>\n
Deste xeito, o amor cort\u00e9s, que comezou como unha ficci\u00f3n literaria creada para o entretemento da nobreza e a xustificaci\u00f3n ideol\u00f3xica da s\u00faa posici\u00f3n social, converteuse nun veh\u00edculo de \u201ceducaci\u00f3n sentimental\u201d<\/em> que influ\u00edu no comportamento real, sendo considerado unha pr\u00e1ctica enriquecedora e sofisticada; unha experiencia intermedia entre o desexo er\u00f3tico e o espiritual que, a\u00ednda que poida parecer contraditorio, se viviu como \u201cun amor \u00e1 vez il\u00edcito e moralmente edificante, apaixonado e disciplinado, humillante e exaltador, humano e transcendente\u201d.<\/em><\/p>\nEn calquera caso, nun amplo contexto cultural, o amor \u00e1 corte poder\u00eda ter dous efectos de gran alcance na civilizaci\u00f3n occidental. Por unha banda, proporcionou a Europa unha linguaxe refinada e elevada coa que describir a fenomenolox\u00eda do amor. Por outra, foi un factor importante para aumentar o papel social da muller.<\/p>\n
<\/p>\n
O amor na literatura medieval<\/strong><\/h2>\nDurante a Baixa Idade Media xorden un tipo de historias moi diferente, como o Decamer\u00f3n ou os Contos de Canterbury: historias picantes, narradas sen palabras, cheas de mulleres desinhibidas e de maridos burlados. Falta o punto de vista feminino. Incluso as chamadas cantigas de amigo, poemas de amor postos na boca das nenas, son en realidade compostas ou recompiladas por homes.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/Trovadores-amor-Edad-Media-300x188.jpg\" "\\"\\"")
Waterhouse, John William; The Decameron; Lady Lever Art Gallery; http:\/\/www.artuk.org\/artworks\/the-decameron-117871<\/p><\/div>\n
Durante a Baixa Idade Media xorden un tipo de historias moi diferente, como o Decamer\u00f3n ou os Contos de Canterbury: historias picantes, narradas sen palabras, cheas de mulleres desinhibidas e de maridos burlados. Falta o punto de vista feminino. Incluso as chamadas cantigas de amigo, poemas de amor postos na boca das nenas, son en realidade compostas ou recompiladas por homes.<\/p>\n
Os intentos de escribir tales normas e c\u00f3digos sociais son extremadamente raros na historia medieval temper\u00e1, case inexistentes.Unha das poucas obras, e quizais a m\u00e1is importante, sobre o amor cort\u00e9s \u00e9 o Tractatus Amoris & de Amoris Remedio, escrito por un home chamado Andreas Capellanus arredor do ano 1185 d.C.<\/p>\n
Hai tres apartados neste notable libro nos que Andreas Capellanus dedicou especial atenci\u00f3n a todos os aspectos do amor na corte. O primeiro apartado trata sobre a adquisici\u00f3n do amor e a s\u00faa natureza; o segundo trata sobre a cuesti\u00f3n de como reter o amor das trinta e unha regras do amor, que o autor incl\u00fae na \u00faltima parte do segundo libro:<\/p>\n
I. O matrimonio non \u00e9 unha verdadeira escusa para non amar.<\/p>\n
II. Quen non \u00e9 celoso non pode amar.<\/p>\n
III. Ningu\u00e9n pode estar atado por un dobre amor.<\/p>\n
IV. \u00c9 sabido que o amor sempre aumenta ou dimin\u00fae.<\/p>\n
V. O que un namorado toma contra a vontade da s\u00faa amada non ten gusto<\/p>\n
VI. Os nenos non aman ata que chegan \u00e1 idade de madurez.<\/p>\n
VII. Cando un amante morre, requ\u00edrese unha viuvez de dous anos do sobrevivente.<\/p>\n
VIII. Ningu\u00e9n debe ser privado de amor sen o mellor dos motivos.<\/p>\n
IX. Ningu\u00e9n pode amar a non ser que o mova a persuasi\u00f3n do amor.<\/p>\n
X. O amor \u00e9 sempre un estra\u00f1o no fogar da cobiza.<\/p>\n
XI. Non \u00e9 correcto amar a unha muller que se avergo\u00f1ar\u00eda de querer casar.<\/p>\n
XII. Un verdadeiro amante non desexa abrazar con amor a ningu\u00e9n m\u00e1is que \u00e1 s\u00faa amada.<\/p>\n
XIII. Cando se fai p\u00fablico, o amor raramente dura.<\/p>\n
XIV. A f\u00e1cil obtenci\u00f3n do amor faino de pouco valor; a dificultade de conseguilo fai que se valore.<\/p>\n
XV. Cada amante palidece regularmente na presenza da s\u00faa amada.<\/p>\n
XVI.Cando un amante ve de s\u00fapeto \u00e1 s\u00faa amada, o seu coraz\u00f3n latexa.<\/p>\n
XVII. Un novo amor fai fuxir un vello.<\/p>\n
XVIII. S\u00f3 o bo car\u00e1cter fai que calquera home sexa adorable.<\/p>\n
XIX. Se o amor esmorece, falla rapidamente e raramente se revive.<\/p>\n
xx. Un home namorado sempre est\u00e1 aprensivo.<\/p>\n
XXI. Os celos aut\u00e9nticos sempre aumentan o sentimento de amor.<\/p>\n
XXII. Os celos, e polo tanto o amor, aumentan cando se sospeita da s\u00faa amada.<\/p>\n
XXIII. Quen est\u00e1 aflixido polo pensamento do amor come e dorme moi pouco.<\/p>\n
XXIV. Cada acto dun amante remata no pensamento da s\u00faa amada.<\/p>\n
XXV Un verdadeiro amante non considera nada bo, excepto o que pensa que agradar\u00e1 \u00e1 s\u00faa amada.<\/p>\n
XXVI. O amor non pode negarlle nada ao amor.<\/p>\n
XXVII. Un namorado nunca se farta dos consolos da s\u00faa amada.<\/p>\n
XXVIII. Unha lixeira presunci\u00f3n fai que un amante sospeite da s\u00faa amada.<\/p>\n
XXIX. Un home que est\u00e1 molesto por demasiada paix\u00f3n normalmente non ama.<\/p>\n
XXX. Un verdadeiro amante est\u00e1 constantemente e sen interrupci\u00f3n posu\u00eddo polo pensamento da s\u00faa amada.<\/p>\n
XXXI. Nada prohibe que unha muller sexa amada por dous homes ou un home por d\u00faas mulleres.<\/p>\n
<\/p>\n
E rematamos coa esperanza de que esta publicaci\u00f3n fose do teu agrado, e se \u00e9 as\u00ed, ped\u00edmosche que premes o bot\u00f3n “G\u00fastame”. <\/em><\/strong>Ademais, recomend\u00e1mosche que fagas calquera comentario e, se est\u00e1s interesado, subscr\u00edbete gratuitamente ao Bolet\u00edn do Blog para estar sempre informado sobre as novas publicaci\u00f3ns do Blog.<\/p>\nPor \u00faltimo, se che gustou o suficiente para compartilo nas t\u00faas redes sociais, estar\u00edamos moi encantados de que o fixeras.<\/p>\n
<\/p>\n
A nosa recomendaci\u00f3n de hoxe<\/strong><\/h2>\n
<\/p>\n
Evoluci\u00f3n arredor do amor ao longo da historia hasta chegar a Idade Media<\/strong><\/h2>\nEstamos a falar dun sentimento universal.Desde os albores dos tempos, dende os primeiros tempos do home, ao longo do ascenso e ca\u00edda de moitas das civilizaci\u00f3ns do mundo, o concepto de amor fixo avanzar a roda do tempo. O amor non \u00e9 s\u00f3 familiar, tam\u00e9n \u00e9 rom\u00e1ntico.<\/p>\n
Se partimos de que o que normalmente chamamos amor \u00e9 unha construci\u00f3n cultural, \u00e9 m\u00e1is f\u00e1cil entender que en cada \u00e9poca ou per\u00edodo hist\u00f3rico houbo unha visi\u00f3n e concepci\u00f3n do amor diferente.<\/p>\n
O amor apaixonado \u00e9 unha construci\u00f3n de Occidente. En Oriente e en boa parte do noso pasado conc\u00edbese como pracer, como simple voluptuosidade f\u00edsica.<\/p>\n
No antigo Exipto, o concepto de matrimonio, que para eles consist\u00eda nun contrato elaborado en p\u00e9 de igualdade por ambas as partes, estaba separado dos h\u00e1bitos sexuais.<\/p>\n
Se viaxamos \u00e1 Grecia cl\u00e1sica, vemos que a funci\u00f3n primordial das mulleres era ter fillos, preferentemente nenos. Cando a nena ti\u00f1a entre 13 e 15 anos, os pais acordaron un matrimonio, escollendo o pretendiente m\u00e1is axeitado. Nesa vida o amor, tal e como o co\u00f1ecemos hoxe, non ter\u00eda cabida. Na s\u00faa mentalidade pod\u00eda aparecer \u00e1s veces o que chamaban phil\u00eda<\/em>, que significa cari\u00f1o.<\/p>\nXa na Roma antiga, e como en todos os demais aspectos, os romanos adaptaron e reinterpretaron os costumes e a mentalidade hel\u00e9nica. No que atinxe ao matrimonio e \u00e1 constituci\u00f3n dun n\u00facleo familiar, a mec\u00e1nica foi semellante ao que xa vimos. A voda foi concertada, xeralmente algo m\u00e1is tarde que os gregos, arredor dos 18 anos, polo xefe do clan familiar, o pater familias<\/em>, que lle daba unha dote \u00e1 moza. O matrimonio pretend\u00eda perpetuar a estirpe, e nas clases altas, forxar alianzas pol\u00edticas e sociais. Nese aspecto, querer \u00e1 muller era algo que estaba f\u00f3ra de lugar, ningu\u00e9n o tomaba en serio.<\/p>\n <\/p>\n
O amor na Idade Media<\/strong><\/h2>\nDurante a Idade Media, por amor, a xente estaba disposta a facer cousas m\u00e1is grandes que a vida. Libr\u00e1ronse guerras polo amor, dilapidaron riquezas e comet\u00e9ronse crimes. Pero nin sequera o amor, un aspecto tan inseparable do que somos, \u00e9 sinxelo. Non obstante, o amor non sempre \u00e9 un asunto mutuo. A mi\u00fado poder\u00eda ser unilateral ou inexistente, especialmente nas altas cortes reais.Durante a Idade Media, a consideraci\u00f3n da muller non cambiou moito con respecto ao que comentamos no apartado anterior. A muller \u00e9 considerada unha posesi\u00f3n esencial para fundar unha familia, polo que os matrimonios seguen a li\u00f1a patriarcal.<\/p>\n
Tampouco cambia en exceso o concepto de amor matrimonial, dentro del s\u00f3 hab\u00eda lugar para un sentimento de \u201ccaritas\u201d e as relaci\u00f3ns sexuais limit\u00e1banse \u00e1 \u201chonesta copulatio\u201d<\/em> con vistas \u00e1 procreaci\u00f3n.<\/p>\nUn acontecemento ten grande influencia e \u00e9 a expansi\u00f3n da Igrexa, que comeza a impo\u00f1er as s\u00faas normas nas relaci\u00f3ns de parella. A igrexa imp\u00f3n o matrimonio indisoluble, a fidelidade dos c\u00f3nxuxes e a convicci\u00f3n de que a sexualidade ti\u00f1a como \u00fanica finalidade concibir fillos. En definitiva, o amor e o matrimonio non estaban necesariamente relacionados.<\/p>\n
Claro que naquela \u00e9poca non se falaba de \u201csexualidade\u201d,<\/em> sen\u00f3n de \u201ccoito carnal, c\u00f3pula, fornicaci\u00f3n\u201d<\/em>, todo iso enmarcado dentro de estritos marcos xur\u00eddicos e morais, que interfer\u00edan tanto no \u00e1mbito p\u00fablico como no privado, como na sensibilidade \u00edntima. de amor, desexo e obriga. As\u00ed foi como a igrexa ditou as s\u00faas regras para a c\u00f3pula, destinadas exclusivamente \u00e1 reproduci\u00f3n e a practicarse s\u00f3 dentro do matrimonio: Non se permit\u00eda outro acto \u00edntimo salvo o necesario para concibir un fillo. Hab\u00eda un horario para iso: pola noite nada m\u00e1is. Durante o d\u00eda estaba prohibido.Non se pod\u00eda facer o amor os venres porque era o d\u00eda que morreu Cristo; nin os domingos, porque era o d\u00eda da resurrecci\u00f3n; Nin os xoves nin os s\u00e1bados. Nin en Coresma, nin en Advento, e moito menos o Venres Santo ou os 40 d\u00edas previos \u00e1 festa de Pentecost\u00e9s. E se era un d\u00eda no que se celebraba un santo, tampouco. Estaba prohibido facer o amor durante a menstruaci\u00f3n, o embarazo, 40 d\u00edas despois do parto e os d\u00edas de lactaci\u00f3n, xa que se cr\u00eda que constitu\u00eda unha ameaza para a descendencia.<\/p>\n<\/p>\n
<\/p>\n
Nun momento determinado, o clero intentou facer leis relacionadas con todo o que se refer\u00eda \u00e1 \u201csexualidade desviada\u201d<\/em> (case todos, segundo eles). Este intento fracasou porque a Igrexa non ti\u00f1a o poder suficiente. Creouse ent\u00f3n o dereito can\u00f3nico, que hoxe \u00e9 dereito eclesi\u00e1stico. Paradoxalmente, o medio no que a Igrexa lle custaba m\u00e1is corrixir aos pecadores era o propio clero.<\/p>\nIncluso hab\u00eda c\u00f3digos, nos que se rexistraban as penas \u00e1s que estaban expostos os pecadores: por exemplo, tres anos de penitencia por ter relaci\u00f3ns incestuosas coa propia nai, dous anos e medio por pr\u00e1cticas de bestialidade, dous anos por masturbaci\u00f3n e un ano. para travestismo.<\/p>\n
Como di L\u00f3pez Ibor na s\u00faa obra \u201cO libro da vida sexual\u201d,<\/em> durante a Idade Media as\u00famese que a imaxe de Deus est\u00e1 no var\u00f3n e \u00e9 unha. As mulleres foron afastadas do home, que ten a xurisdici\u00f3n de Deus coma se fose o seu vicario, xa que est\u00e1 a imaxe do \u00fanico Deus. Polo tanto, a muller non est\u00e1 feita a imaxe de Deus. A autoridade da muller \u00e9 nula; debe someterse en todo \u00e1s ordes do home… Ad\u00e1n foi seducido por Eva, non ela por el. \u00c9 de xustiza que sexa o home, a quen a muller levou a pecar, quen a te\u00f1a baixo a s\u00faa direcci\u00f3n, para que non falle unha segunda vez pola levedade feminina.<\/p>\nAs cortes da Francia medieval foron quizais as m\u00e1is avanzadas de Europa, establecendo novos est\u00e1ndares moito antes de que outros tribunais as adoptasen. E o concepto de amor cort\u00e9s foi unha desas innovaci\u00f3ns.As noci\u00f3ns rom\u00e1nticas do amor foron orixinalmente difundidas por trobadores, poetas e cantantes da Idade Media, famosos polos seus estilos de vida bohemios. Na Provenza, unha rexi\u00f3n hist\u00f3rica de Francia, os m\u00fasicos tradicionais cantaban sobre os costumes do home com\u00fan, pero tam\u00e9n propagaban novas normas sociais, moitas delas orixinadas na corte.<\/p>\n
En todo caso, poderiamos preguntarnos se houbo amor entre as parellas da Idade Media. O certo \u00e9 que hoxe \u00e9 dif\u00edcil interpretalo, e m\u00e1is no caso das clases m\u00e1is humildes xa que chegaron poucos testemu\u00f1os, algo m\u00e1is f\u00e1cil \u00e9 coas clases m\u00e1is acomodadas.<\/p>\n
De feito, atop\u00e1ronse un bo n\u00famero de epitafios de maridos lamentados pola morte das s\u00faas esposas. Hai quen acompa\u00f1a aos seus maridos ao campo de batalla, ou que os segue ao c\u00e1rcere e ao exilio. A posici\u00f3n social e o di\u00f1eiro non sempre impiden que naza o afecto.<\/p>\n
Como dixemos antes, nesta \u00e9poca tam\u00e9n apareceu a idea do amor cort\u00e9s, que implicaba unha concepci\u00f3n plat\u00f3nica e m\u00edstica do amor, era unha forma secreta de amor que en moitos casos implicaba adulterio, e xeralmente non se practicaba nas parellas formais. , pero s\u00f3 era com\u00fan entre os membros da nobreza.<\/p>\n
A nosa imaxe do amor medieval est\u00e1 fortemente condicionada polas novelas cabaleirescas e a poes\u00eda trobadoresca. Unha fantas\u00eda literaria na que todas as damas son fermosas e todos os cabaleiros amosan<\/p>\n
<\/p>\n
O amor cort\u00e9s<\/strong><\/h2>\nO amor cort\u00e9s como fen\u00f3meno literario reflicte unha das revoluci\u00f3ns de maior alcance nas sensibilidades sociais na cultura occidental: o cambio dram\u00e1tico de actitudes cara \u00e1s mulleres que comezou a finais do s\u00e9culo XI e que se extendeu polo oeste e o norte de Europa durante o s\u00e9culo XII. perdurou durante o Renacemento e no mundo moderno, onde a\u00ednda se poden atopar rastros.<\/p>\n
O amor cort\u00e9s \u00e9 un concepto literario creado na Europa medieval que expresaba o amor dun xeito nobre, sincero e cabaleiresco, e que se orixina na l\u00edrica en lingua occitana.<\/p>\n
O trobador, un poeta provenzal de estatus nobiliario, e m\u00e1is respectado que os xuglares plebeos, foi a protagonista desta tem\u00e1tica. A relaci\u00f3n que se estableceu entre o cabaleiro e a dama era comparable \u00e1 relaci\u00f3n de vasalaxe. Xeralmente, o amor cort\u00e9s era secreto e entre os membros da nobreza, xa que os matrimonios se concertaban entre familias e fac\u00edanse por conveniencia, o amor cort\u00e9s non era un amor bendecido polo sacramento do matrimonio, dentro das parellas formais. pero, na inmensa maior\u00eda dos casos, ad\u00falteras ou prohibidas.<\/p>\n
A\u00ednda que os seus precedentes foron rastrexados na poes\u00eda \u00e1rabe, ou entre a literatura dos c\u00e1taros, os seus inicios p\u00f3dense situar a finais do s\u00e9culo XI nas cortes condados, ducais ou principescas de Aquitania, Provenza, Champa\u00f1a, Borgo\u00f1a e a Sicilia normanda. Estendeuse durante o s\u00e9culo XII, en gran parte debido \u00e1 protecci\u00f3n de damas poderosas, como Leonor de Aquitania e Mar\u00eda de Francia, condesa de.Continuou ata os \u00faltimos s\u00e9culos da Idade Media, estend\u00e9ndose polos reinos cristi\u00e1ns de Europa occidental.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
A expresi\u00f3n “amor cort\u00e9s” <\/em>(amour courtois) foi acu\u00f1ada por Gaston Paris en 1883; mentres que na \u00e9poca dos trobadores utiliz\u00e1banse expresi\u00f3ns como fin’amor (“amor fino”, “amor puro”, “amor verdadeiro<\/em>” en occitano).<\/p>\nUn escritor an\u00f3nimo de mediados do s\u00e9culo XIII distingue catro pasos no progreso do cabaleiro namorado cara \u00e1 s\u00faa dama: fenhedor (non mostrou os seus sentimentos), predicador (mostrounos), entendemento (a se\u00f1ora sorriulle). ou dadas promesas) e drutz.(A relaci\u00f3n culminou cun contacto \u00edntimo -outra cousa \u00e9 o que isto significa, un mero contacto f\u00edsico ou unha relaci\u00f3n sexual completa, tendo en conta que a idealizaci\u00f3n do amor poder\u00eda significar pasar a noite xuntos sen tocar -assag). -, ou cunha espada entre eles, como Trist\u00e1n e Isolda-). En lat\u00edn, os catro pasos do amor foron chamados visus (contemplaci\u00f3n), alloquium (conversaci\u00f3n), contactus (caricias) e basia (bicos).<\/p>\n
Entre os x\u00e9neros e subx\u00e9neros da l\u00edrica do amor cort\u00e9s hai moi variados. Por exemplo, no chamado aube (\u201camencer\u201d), despois de pasar a noite xuntos, os namorados (o trobador e os mid\u00f3ns) lamentan de que chega o amencer e te\u00f1en que separarse; e aparecen outros personaxes convencionais: os gil\u00f3s (“celosos”, o marido), a guaita (amigo do trobador, que vela toda a noite por se chegan os gil\u00f3s) e os lauzangiers (testemu\u00f1as da reuni\u00f3n que poden avisar aos gil\u00f3s do que est\u00e1 a suceder). pasou).<\/p>\n
Segundo Georges Duby, historiador franc\u00e9s especializado na historia social e na historia das mentalidades da Idade Media, o amor cort\u00e9s non debe ser visto como unha promoci\u00f3n da muller, sen\u00f3n m\u00e1is ben como un xogo masculino, educativo para a formaci\u00f3n dos mozos. que canaliza os seus impulsos e sentimentos, do mesmo xeito que os exercicios e torneos militares, adestran os seus corpos. A idealizaci\u00f3n da dama non \u00e9 obst\u00e1culo para dar v\u00eda libre \u00e1 libido con mulleres de rango inferior. A muller obxecto do amor cort\u00e9s \u00e9 unha proba; Adoita ser a muller do se\u00f1or, inalcanzable, pero que \u00e9 coqueta e seducida para agradar mellor ao propio se\u00f1or, que se presta ao xogo. A alta posici\u00f3n social das se\u00f1oras e se\u00f1ores serve para diferencialos do pobo vulgar e dos burgueses que, a\u00ednda que mesmo poden competir co seu di\u00f1eiro, non poden competir con eles culturalmente.<\/p>\n
Deste xeito, o amor cort\u00e9s, que comezou como unha ficci\u00f3n literaria creada para o entretemento da nobreza e a xustificaci\u00f3n ideol\u00f3xica da s\u00faa posici\u00f3n social, converteuse nun veh\u00edculo de \u201ceducaci\u00f3n sentimental\u201d<\/em> que influ\u00edu no comportamento real, sendo considerado unha pr\u00e1ctica enriquecedora e sofisticada; unha experiencia intermedia entre o desexo er\u00f3tico e o espiritual que, a\u00ednda que poida parecer contraditorio, se viviu como \u201cun amor \u00e1 vez il\u00edcito e moralmente edificante, apaixonado e disciplinado, humillante e exaltador, humano e transcendente\u201d.<\/em><\/p>\nEn calquera caso, nun amplo contexto cultural, o amor \u00e1 corte poder\u00eda ter dous efectos de gran alcance na civilizaci\u00f3n occidental. Por unha banda, proporcionou a Europa unha linguaxe refinada e elevada coa que describir a fenomenolox\u00eda do amor. Por outra, foi un factor importante para aumentar o papel social da muller.<\/p>\n
<\/p>\n
O amor na literatura medieval<\/strong><\/h2>\nDurante a Baixa Idade Media xorden un tipo de historias moi diferente, como o Decamer\u00f3n ou os Contos de Canterbury: historias picantes, narradas sen palabras, cheas de mulleres desinhibidas e de maridos burlados. Falta o punto de vista feminino. Incluso as chamadas cantigas de amigo, poemas de amor postos na boca das nenas, son en realidade compostas ou recompiladas por homes.<\/p>\n
Waterhouse, John William; The Decameron; Lady Lever Art Gallery; http:\/\/www.artuk.org\/artworks\/the-decameron-117871<\/p><\/div>\n
Durante a Baixa Idade Media xorden un tipo de historias moi diferente, como o Decamer\u00f3n ou os Contos de Canterbury: historias picantes, narradas sen palabras, cheas de mulleres desinhibidas e de maridos burlados. Falta o punto de vista feminino. Incluso as chamadas cantigas de amigo, poemas de amor postos na boca das nenas, son en realidade compostas ou recompiladas por homes.<\/p>\n
Os intentos de escribir tales normas e c\u00f3digos sociais son extremadamente raros na historia medieval temper\u00e1, case inexistentes.Unha das poucas obras, e quizais a m\u00e1is importante, sobre o amor cort\u00e9s \u00e9 o Tractatus Amoris & de Amoris Remedio, escrito por un home chamado Andreas Capellanus arredor do ano 1185 d.C.<\/p>\n
Hai tres apartados neste notable libro nos que Andreas Capellanus dedicou especial atenci\u00f3n a todos os aspectos do amor na corte. O primeiro apartado trata sobre a adquisici\u00f3n do amor e a s\u00faa natureza; o segundo trata sobre a cuesti\u00f3n de como reter o amor das trinta e unha regras do amor, que o autor incl\u00fae na \u00faltima parte do segundo libro:<\/p>\n
I. O matrimonio non \u00e9 unha verdadeira escusa para non amar.<\/p>\n
II. Quen non \u00e9 celoso non pode amar.<\/p>\n
III. Ningu\u00e9n pode estar atado por un dobre amor.<\/p>\n
IV. \u00c9 sabido que o amor sempre aumenta ou dimin\u00fae.<\/p>\n
V. O que un namorado toma contra a vontade da s\u00faa amada non ten gusto<\/p>\n
VI. Os nenos non aman ata que chegan \u00e1 idade de madurez.<\/p>\n
VII. Cando un amante morre, requ\u00edrese unha viuvez de dous anos do sobrevivente.<\/p>\n
VIII. Ningu\u00e9n debe ser privado de amor sen o mellor dos motivos.<\/p>\n
IX. Ningu\u00e9n pode amar a non ser que o mova a persuasi\u00f3n do amor.<\/p>\n
X. O amor \u00e9 sempre un estra\u00f1o no fogar da cobiza.<\/p>\n
XI. Non \u00e9 correcto amar a unha muller que se avergo\u00f1ar\u00eda de querer casar.<\/p>\n
XII. Un verdadeiro amante non desexa abrazar con amor a ningu\u00e9n m\u00e1is que \u00e1 s\u00faa amada.<\/p>\n
XIII. Cando se fai p\u00fablico, o amor raramente dura.<\/p>\n
XIV. A f\u00e1cil obtenci\u00f3n do amor faino de pouco valor; a dificultade de conseguilo fai que se valore.<\/p>\n
XV. Cada amante palidece regularmente na presenza da s\u00faa amada.<\/p>\n
XVI.Cando un amante ve de s\u00fapeto \u00e1 s\u00faa amada, o seu coraz\u00f3n latexa.<\/p>\n
XVII. Un novo amor fai fuxir un vello.<\/p>\n
XVIII. S\u00f3 o bo car\u00e1cter fai que calquera home sexa adorable.<\/p>\n
XIX. Se o amor esmorece, falla rapidamente e raramente se revive.<\/p>\n
xx. Un home namorado sempre est\u00e1 aprensivo.<\/p>\n
XXI. Os celos aut\u00e9nticos sempre aumentan o sentimento de amor.<\/p>\n
XXII. Os celos, e polo tanto o amor, aumentan cando se sospeita da s\u00faa amada.<\/p>\n
XXIII. Quen est\u00e1 aflixido polo pensamento do amor come e dorme moi pouco.<\/p>\n
XXIV. Cada acto dun amante remata no pensamento da s\u00faa amada.<\/p>\n
XXV Un verdadeiro amante non considera nada bo, excepto o que pensa que agradar\u00e1 \u00e1 s\u00faa amada.<\/p>\n
XXVI. O amor non pode negarlle nada ao amor.<\/p>\n
XXVII. Un namorado nunca se farta dos consolos da s\u00faa amada.<\/p>\n
XXVIII. Unha lixeira presunci\u00f3n fai que un amante sospeite da s\u00faa amada.<\/p>\n
XXIX. Un home que est\u00e1 molesto por demasiada paix\u00f3n normalmente non ama.<\/p>\n
XXX. Un verdadeiro amante est\u00e1 constantemente e sen interrupci\u00f3n posu\u00eddo polo pensamento da s\u00faa amada.<\/p>\n
XXXI. Nada prohibe que unha muller sexa amada por dous homes ou un home por d\u00faas mulleres.<\/p>\n
<\/p>\n
E rematamos coa esperanza de que esta publicaci\u00f3n fose do teu agrado, e se \u00e9 as\u00ed, ped\u00edmosche que premes o bot\u00f3n “G\u00fastame”. <\/em><\/strong>Ademais, recomend\u00e1mosche que fagas calquera comentario e, se est\u00e1s interesado, subscr\u00edbete gratuitamente ao Bolet\u00edn do Blog para estar sempre informado sobre as novas publicaci\u00f3ns do Blog.<\/p>\nPor \u00faltimo, se che gustou o suficiente para compartilo nas t\u00faas redes sociais, estar\u00edamos moi encantados de que o fixeras.<\/p>\n
<\/p>\n
A nosa recomendaci\u00f3n de hoxe<\/strong><\/h2>\n
Xa na Roma antiga, e como en todos os demais aspectos, os romanos adaptaron e reinterpretaron os costumes e a mentalidade hel\u00e9nica. No que atinxe ao matrimonio e \u00e1 constituci\u00f3n dun n\u00facleo familiar, a mec\u00e1nica foi semellante ao que xa vimos. A voda foi concertada, xeralmente algo m\u00e1is tarde que os gregos, arredor dos 18 anos, polo xefe do clan familiar, o pater familias<\/em>, que lle daba unha dote \u00e1 moza. O matrimonio pretend\u00eda perpetuar a estirpe, e nas clases altas, forxar alianzas pol\u00edticas e sociais. Nese aspecto, querer \u00e1 muller era algo que estaba f\u00f3ra de lugar, ningu\u00e9n o tomaba en serio.<\/p>\n <\/p>\n Durante a Idade Media, por amor, a xente estaba disposta a facer cousas m\u00e1is grandes que a vida. Libr\u00e1ronse guerras polo amor, dilapidaron riquezas e comet\u00e9ronse crimes. Pero nin sequera o amor, un aspecto tan inseparable do que somos, \u00e9 sinxelo. Non obstante, o amor non sempre \u00e9 un asunto mutuo. A mi\u00fado poder\u00eda ser unilateral ou inexistente, especialmente nas altas cortes reais.Durante a Idade Media, a consideraci\u00f3n da muller non cambiou moito con respecto ao que comentamos no apartado anterior. A muller \u00e9 considerada unha posesi\u00f3n esencial para fundar unha familia, polo que os matrimonios seguen a li\u00f1a patriarcal.<\/p>\n Tampouco cambia en exceso o concepto de amor matrimonial, dentro del s\u00f3 hab\u00eda lugar para un sentimento de \u201ccaritas\u201d e as relaci\u00f3ns sexuais limit\u00e1banse \u00e1 \u201chonesta copulatio\u201d<\/em> con vistas \u00e1 procreaci\u00f3n.<\/p>\n Un acontecemento ten grande influencia e \u00e9 a expansi\u00f3n da Igrexa, que comeza a impo\u00f1er as s\u00faas normas nas relaci\u00f3ns de parella. A igrexa imp\u00f3n o matrimonio indisoluble, a fidelidade dos c\u00f3nxuxes e a convicci\u00f3n de que a sexualidade ti\u00f1a como \u00fanica finalidade concibir fillos. En definitiva, o amor e o matrimonio non estaban necesariamente relacionados.<\/p>\n Claro que naquela \u00e9poca non se falaba de \u201csexualidade\u201d,<\/em> sen\u00f3n de \u201ccoito carnal, c\u00f3pula, fornicaci\u00f3n\u201d<\/em>, todo iso enmarcado dentro de estritos marcos xur\u00eddicos e morais, que interfer\u00edan tanto no \u00e1mbito p\u00fablico como no privado, como na sensibilidade \u00edntima. de amor, desexo e obriga. As\u00ed foi como a igrexa ditou as s\u00faas regras para a c\u00f3pula, destinadas exclusivamente \u00e1 reproduci\u00f3n e a practicarse s\u00f3 dentro do matrimonio: Non se permit\u00eda outro acto \u00edntimo salvo o necesario para concibir un fillo. Hab\u00eda un horario para iso: pola noite nada m\u00e1is. Durante o d\u00eda estaba prohibido.Non se pod\u00eda facer o amor os venres porque era o d\u00eda que morreu Cristo; nin os domingos, porque era o d\u00eda da resurrecci\u00f3n; Nin os xoves nin os s\u00e1bados. Nin en Coresma, nin en Advento, e moito menos o Venres Santo ou os 40 d\u00edas previos \u00e1 festa de Pentecost\u00e9s. E se era un d\u00eda no que se celebraba un santo, tampouco. Estaba prohibido facer o amor durante a menstruaci\u00f3n, o embarazo, 40 d\u00edas despois do parto e os d\u00edas de lactaci\u00f3n, xa que se cr\u00eda que constitu\u00eda unha ameaza para a descendencia.<\/p>\n <\/p>\n Nun momento determinado, o clero intentou facer leis relacionadas con todo o que se refer\u00eda \u00e1 \u201csexualidade desviada\u201d<\/em> (case todos, segundo eles). Este intento fracasou porque a Igrexa non ti\u00f1a o poder suficiente. Creouse ent\u00f3n o dereito can\u00f3nico, que hoxe \u00e9 dereito eclesi\u00e1stico. Paradoxalmente, o medio no que a Igrexa lle custaba m\u00e1is corrixir aos pecadores era o propio clero.<\/p>\n Incluso hab\u00eda c\u00f3digos, nos que se rexistraban as penas \u00e1s que estaban expostos os pecadores: por exemplo, tres anos de penitencia por ter relaci\u00f3ns incestuosas coa propia nai, dous anos e medio por pr\u00e1cticas de bestialidade, dous anos por masturbaci\u00f3n e un ano. para travestismo.<\/p>\n Como di L\u00f3pez Ibor na s\u00faa obra \u201cO libro da vida sexual\u201d,<\/em> durante a Idade Media as\u00famese que a imaxe de Deus est\u00e1 no var\u00f3n e \u00e9 unha. As mulleres foron afastadas do home, que ten a xurisdici\u00f3n de Deus coma se fose o seu vicario, xa que est\u00e1 a imaxe do \u00fanico Deus. Polo tanto, a muller non est\u00e1 feita a imaxe de Deus. A autoridade da muller \u00e9 nula; debe someterse en todo \u00e1s ordes do home… Ad\u00e1n foi seducido por Eva, non ela por el. \u00c9 de xustiza que sexa o home, a quen a muller levou a pecar, quen a te\u00f1a baixo a s\u00faa direcci\u00f3n, para que non falle unha segunda vez pola levedade feminina.<\/p>\n As cortes da Francia medieval foron quizais as m\u00e1is avanzadas de Europa, establecendo novos est\u00e1ndares moito antes de que outros tribunais as adoptasen. E o concepto de amor cort\u00e9s foi unha desas innovaci\u00f3ns.As noci\u00f3ns rom\u00e1nticas do amor foron orixinalmente difundidas por trobadores, poetas e cantantes da Idade Media, famosos polos seus estilos de vida bohemios. Na Provenza, unha rexi\u00f3n hist\u00f3rica de Francia, os m\u00fasicos tradicionais cantaban sobre os costumes do home com\u00fan, pero tam\u00e9n propagaban novas normas sociais, moitas delas orixinadas na corte.<\/p>\n En todo caso, poderiamos preguntarnos se houbo amor entre as parellas da Idade Media. O certo \u00e9 que hoxe \u00e9 dif\u00edcil interpretalo, e m\u00e1is no caso das clases m\u00e1is humildes xa que chegaron poucos testemu\u00f1os, algo m\u00e1is f\u00e1cil \u00e9 coas clases m\u00e1is acomodadas.<\/p>\n De feito, atop\u00e1ronse un bo n\u00famero de epitafios de maridos lamentados pola morte das s\u00faas esposas. Hai quen acompa\u00f1a aos seus maridos ao campo de batalla, ou que os segue ao c\u00e1rcere e ao exilio. A posici\u00f3n social e o di\u00f1eiro non sempre impiden que naza o afecto.<\/p>\n Como dixemos antes, nesta \u00e9poca tam\u00e9n apareceu a idea do amor cort\u00e9s, que implicaba unha concepci\u00f3n plat\u00f3nica e m\u00edstica do amor, era unha forma secreta de amor que en moitos casos implicaba adulterio, e xeralmente non se practicaba nas parellas formais. , pero s\u00f3 era com\u00fan entre os membros da nobreza.<\/p>\n A nosa imaxe do amor medieval est\u00e1 fortemente condicionada polas novelas cabaleirescas e a poes\u00eda trobadoresca. Unha fantas\u00eda literaria na que todas as damas son fermosas e todos os cabaleiros amosan<\/p>\n <\/p>\n O amor cort\u00e9s como fen\u00f3meno literario reflicte unha das revoluci\u00f3ns de maior alcance nas sensibilidades sociais na cultura occidental: o cambio dram\u00e1tico de actitudes cara \u00e1s mulleres que comezou a finais do s\u00e9culo XI e que se extendeu polo oeste e o norte de Europa durante o s\u00e9culo XII. perdurou durante o Renacemento e no mundo moderno, onde a\u00ednda se poden atopar rastros.<\/p>\n O amor cort\u00e9s \u00e9 un concepto literario creado na Europa medieval que expresaba o amor dun xeito nobre, sincero e cabaleiresco, e que se orixina na l\u00edrica en lingua occitana.<\/p>\n O trobador, un poeta provenzal de estatus nobiliario, e m\u00e1is respectado que os xuglares plebeos, foi a protagonista desta tem\u00e1tica. A relaci\u00f3n que se estableceu entre o cabaleiro e a dama era comparable \u00e1 relaci\u00f3n de vasalaxe. Xeralmente, o amor cort\u00e9s era secreto e entre os membros da nobreza, xa que os matrimonios se concertaban entre familias e fac\u00edanse por conveniencia, o amor cort\u00e9s non era un amor bendecido polo sacramento do matrimonio, dentro das parellas formais. pero, na inmensa maior\u00eda dos casos, ad\u00falteras ou prohibidas.<\/p>\n A\u00ednda que os seus precedentes foron rastrexados na poes\u00eda \u00e1rabe, ou entre a literatura dos c\u00e1taros, os seus inicios p\u00f3dense situar a finais do s\u00e9culo XI nas cortes condados, ducais ou principescas de Aquitania, Provenza, Champa\u00f1a, Borgo\u00f1a e a Sicilia normanda. Estendeuse durante o s\u00e9culo XII, en gran parte debido \u00e1 protecci\u00f3n de damas poderosas, como Leonor de Aquitania e Mar\u00eda de Francia, condesa de.Continuou ata os \u00faltimos s\u00e9culos da Idade Media, estend\u00e9ndose polos reinos cristi\u00e1ns de Europa occidental.<\/p>\n <\/p>\n A expresi\u00f3n “amor cort\u00e9s” <\/em>(amour courtois) foi acu\u00f1ada por Gaston Paris en 1883; mentres que na \u00e9poca dos trobadores utiliz\u00e1banse expresi\u00f3ns como fin’amor (“amor fino”, “amor puro”, “amor verdadeiro<\/em>” en occitano).<\/p>\n Un escritor an\u00f3nimo de mediados do s\u00e9culo XIII distingue catro pasos no progreso do cabaleiro namorado cara \u00e1 s\u00faa dama: fenhedor (non mostrou os seus sentimentos), predicador (mostrounos), entendemento (a se\u00f1ora sorriulle). ou dadas promesas) e drutz.(A relaci\u00f3n culminou cun contacto \u00edntimo -outra cousa \u00e9 o que isto significa, un mero contacto f\u00edsico ou unha relaci\u00f3n sexual completa, tendo en conta que a idealizaci\u00f3n do amor poder\u00eda significar pasar a noite xuntos sen tocar -assag). -, ou cunha espada entre eles, como Trist\u00e1n e Isolda-). En lat\u00edn, os catro pasos do amor foron chamados visus (contemplaci\u00f3n), alloquium (conversaci\u00f3n), contactus (caricias) e basia (bicos).<\/p>\n Entre os x\u00e9neros e subx\u00e9neros da l\u00edrica do amor cort\u00e9s hai moi variados. Por exemplo, no chamado aube (\u201camencer\u201d), despois de pasar a noite xuntos, os namorados (o trobador e os mid\u00f3ns) lamentan de que chega o amencer e te\u00f1en que separarse; e aparecen outros personaxes convencionais: os gil\u00f3s (“celosos”, o marido), a guaita (amigo do trobador, que vela toda a noite por se chegan os gil\u00f3s) e os lauzangiers (testemu\u00f1as da reuni\u00f3n que poden avisar aos gil\u00f3s do que est\u00e1 a suceder). pasou).<\/p>\n Segundo Georges Duby, historiador franc\u00e9s especializado na historia social e na historia das mentalidades da Idade Media, o amor cort\u00e9s non debe ser visto como unha promoci\u00f3n da muller, sen\u00f3n m\u00e1is ben como un xogo masculino, educativo para a formaci\u00f3n dos mozos. que canaliza os seus impulsos e sentimentos, do mesmo xeito que os exercicios e torneos militares, adestran os seus corpos. A idealizaci\u00f3n da dama non \u00e9 obst\u00e1culo para dar v\u00eda libre \u00e1 libido con mulleres de rango inferior. A muller obxecto do amor cort\u00e9s \u00e9 unha proba; Adoita ser a muller do se\u00f1or, inalcanzable, pero que \u00e9 coqueta e seducida para agradar mellor ao propio se\u00f1or, que se presta ao xogo. A alta posici\u00f3n social das se\u00f1oras e se\u00f1ores serve para diferencialos do pobo vulgar e dos burgueses que, a\u00ednda que mesmo poden competir co seu di\u00f1eiro, non poden competir con eles culturalmente.<\/p>\n Deste xeito, o amor cort\u00e9s, que comezou como unha ficci\u00f3n literaria creada para o entretemento da nobreza e a xustificaci\u00f3n ideol\u00f3xica da s\u00faa posici\u00f3n social, converteuse nun veh\u00edculo de \u201ceducaci\u00f3n sentimental\u201d<\/em> que influ\u00edu no comportamento real, sendo considerado unha pr\u00e1ctica enriquecedora e sofisticada; unha experiencia intermedia entre o desexo er\u00f3tico e o espiritual que, a\u00ednda que poida parecer contraditorio, se viviu como \u201cun amor \u00e1 vez il\u00edcito e moralmente edificante, apaixonado e disciplinado, humillante e exaltador, humano e transcendente\u201d.<\/em><\/p>\n En calquera caso, nun amplo contexto cultural, o amor \u00e1 corte poder\u00eda ter dous efectos de gran alcance na civilizaci\u00f3n occidental. Por unha banda, proporcionou a Europa unha linguaxe refinada e elevada coa que describir a fenomenolox\u00eda do amor. Por outra, foi un factor importante para aumentar o papel social da muller.<\/p>\n <\/p>\n Durante a Baixa Idade Media xorden un tipo de historias moi diferente, como o Decamer\u00f3n ou os Contos de Canterbury: historias picantes, narradas sen palabras, cheas de mulleres desinhibidas e de maridos burlados. Falta o punto de vista feminino. Incluso as chamadas cantigas de amigo, poemas de amor postos na boca das nenas, son en realidade compostas ou recompiladas por homes.<\/p>\n Waterhouse, John William; The Decameron; Lady Lever Art Gallery; http:\/\/www.artuk.org\/artworks\/the-decameron-117871<\/p><\/div>\n Durante a Baixa Idade Media xorden un tipo de historias moi diferente, como o Decamer\u00f3n ou os Contos de Canterbury: historias picantes, narradas sen palabras, cheas de mulleres desinhibidas e de maridos burlados. Falta o punto de vista feminino. Incluso as chamadas cantigas de amigo, poemas de amor postos na boca das nenas, son en realidade compostas ou recompiladas por homes.<\/p>\n Os intentos de escribir tales normas e c\u00f3digos sociais son extremadamente raros na historia medieval temper\u00e1, case inexistentes.Unha das poucas obras, e quizais a m\u00e1is importante, sobre o amor cort\u00e9s \u00e9 o Tractatus Amoris & de Amoris Remedio, escrito por un home chamado Andreas Capellanus arredor do ano 1185 d.C.<\/p>\n Hai tres apartados neste notable libro nos que Andreas Capellanus dedicou especial atenci\u00f3n a todos os aspectos do amor na corte. O primeiro apartado trata sobre a adquisici\u00f3n do amor e a s\u00faa natureza; o segundo trata sobre a cuesti\u00f3n de como reter o amor das trinta e unha regras do amor, que o autor incl\u00fae na \u00faltima parte do segundo libro:<\/p>\n I. O matrimonio non \u00e9 unha verdadeira escusa para non amar.<\/p>\n II. Quen non \u00e9 celoso non pode amar.<\/p>\n III. Ningu\u00e9n pode estar atado por un dobre amor.<\/p>\n IV. \u00c9 sabido que o amor sempre aumenta ou dimin\u00fae.<\/p>\n V. O que un namorado toma contra a vontade da s\u00faa amada non ten gusto<\/p>\n VI. Os nenos non aman ata que chegan \u00e1 idade de madurez.<\/p>\n VII. Cando un amante morre, requ\u00edrese unha viuvez de dous anos do sobrevivente.<\/p>\n VIII. Ningu\u00e9n debe ser privado de amor sen o mellor dos motivos.<\/p>\n IX. Ningu\u00e9n pode amar a non ser que o mova a persuasi\u00f3n do amor.<\/p>\n X. O amor \u00e9 sempre un estra\u00f1o no fogar da cobiza.<\/p>\n XI. Non \u00e9 correcto amar a unha muller que se avergo\u00f1ar\u00eda de querer casar.<\/p>\n XII. Un verdadeiro amante non desexa abrazar con amor a ningu\u00e9n m\u00e1is que \u00e1 s\u00faa amada.<\/p>\n XIII. Cando se fai p\u00fablico, o amor raramente dura.<\/p>\n XIV. A f\u00e1cil obtenci\u00f3n do amor faino de pouco valor; a dificultade de conseguilo fai que se valore.<\/p>\n XV. Cada amante palidece regularmente na presenza da s\u00faa amada.<\/p>\n XVI.Cando un amante ve de s\u00fapeto \u00e1 s\u00faa amada, o seu coraz\u00f3n latexa.<\/p>\n XVII. Un novo amor fai fuxir un vello.<\/p>\n XVIII. S\u00f3 o bo car\u00e1cter fai que calquera home sexa adorable.<\/p>\n XIX. Se o amor esmorece, falla rapidamente e raramente se revive.<\/p>\n xx. Un home namorado sempre est\u00e1 aprensivo.<\/p>\n XXI. Os celos aut\u00e9nticos sempre aumentan o sentimento de amor.<\/p>\n XXII. Os celos, e polo tanto o amor, aumentan cando se sospeita da s\u00faa amada.<\/p>\n XXIII. Quen est\u00e1 aflixido polo pensamento do amor come e dorme moi pouco.<\/p>\n XXIV. Cada acto dun amante remata no pensamento da s\u00faa amada.<\/p>\n XXV Un verdadeiro amante non considera nada bo, excepto o que pensa que agradar\u00e1 \u00e1 s\u00faa amada.<\/p>\n XXVI. O amor non pode negarlle nada ao amor.<\/p>\n XXVII. Un namorado nunca se farta dos consolos da s\u00faa amada.<\/p>\n XXVIII. Unha lixeira presunci\u00f3n fai que un amante sospeite da s\u00faa amada.<\/p>\n XXIX. Un home que est\u00e1 molesto por demasiada paix\u00f3n normalmente non ama.<\/p>\n XXX. Un verdadeiro amante est\u00e1 constantemente e sen interrupci\u00f3n posu\u00eddo polo pensamento da s\u00faa amada.<\/p>\n XXXI. Nada prohibe que unha muller sexa amada por dous homes ou un home por d\u00faas mulleres.<\/p>\n <\/p>\n E rematamos coa esperanza de que esta publicaci\u00f3n fose do teu agrado, e se \u00e9 as\u00ed, ped\u00edmosche que premes o bot\u00f3n “G\u00fastame”. <\/em><\/strong>Ademais, recomend\u00e1mosche que fagas calquera comentario e, se est\u00e1s interesado, subscr\u00edbete gratuitamente ao Bolet\u00edn do Blog para estar sempre informado sobre as novas publicaci\u00f3ns do Blog.<\/p>\n Por \u00faltimo, se che gustou o suficiente para compartilo nas t\u00faas redes sociais, estar\u00edamos moi encantados de que o fixeras.<\/p>\n <\/p>\nO amor na Idade Media<\/strong><\/h2>\n
<\/p>\nO amor cort\u00e9s<\/strong><\/h2>\n
<\/p>\nO amor na literatura medieval<\/strong><\/h2>\n
A nosa recomendaci\u00f3n de hoxe<\/strong><\/h2>\n