![\"Fernando](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2022\/09\/Fernando-VII-239x300.jpg\" "\\"\\"")
Fernando VII<\/em><\/p><\/div>\n En Francia, a lei s\u00e1lica imped\u00eda que as mulleres puidesen reinar. A s\u00faa orixe provi\u00f1a de tempos moi remotos. Foi no s\u00e9culo V d.C. cando os francos salios promulgaron un c\u00f3digo que regulaba diversas cuesti\u00f3ns, entre elas, a sucesi\u00f3n mon\u00e1rquica. Para un pobo guerreiro, era preferible que herdase o trono un sobri\u00f1o do rei, susceptible de acaudillar \u00e1 s\u00faa xente na batalla, que unha filla do monarca.<\/p>\n O certo \u00e9 que durante a Idade Media esta normativa caeu en desuso. En Francia ningu\u00e9n pensaba nela, entre outros motivos, porque os reis da dinast\u00eda Capeto sempre contaban con fillos homes.<\/p>\n A Lei S\u00e1lica apareceu en Espa\u00f1a coa chegada dos Borb\u00f3ns no s\u00e9culo XVIII. En 1713, Felipe V, lembremos que era de orixe gala, promulgou un Auto Acordado neste sentido, derrogando as disposici\u00f3ns e regras sucesorias tradicionais castel\u00e1s que se estableceron nas Partidas. Este Auto antepo\u00f1\u00eda o dereito de todos os homes da li\u00f1axe real a herdar o trono ao das mulleres da dinast\u00eda.<\/p>\n En 1789, recentemente entronizado Carlos IV, aprobouse nas Cortes de Castela, a Pragm\u00e1tica Sanci\u00f3n nas Cortes dese ano. Neses momentos, Carlos IV estaba preocupado, porque s\u00f3 contaba con dous fillos homes. Fillas ti\u00f1a, en cambio, catro. O soberano desexaba que, en caso de morte dos primeiros, a Coroa pasase \u00e1 maior dos seus descendentes femininas.<\/p>\n Pero a Pragm\u00e1tica Sanci\u00f3n non se publicou, permaneceu en segredo por raz\u00f3ns de pol\u00edtica internacional. Nunha Europa na que acababa de estalar a Revoluci\u00f3n Francesa, Espa\u00f1a non desexaba airear o cambio no dereito sucesorio da s\u00faa monarqu\u00eda. Floridablanca explicaba este \u00faltimo feito por cuesti\u00f3ns de pol\u00edtica internacional. O Secretario de Estado consideraba que convi\u00f1a non indisponerse coas outras ramas dos Borb\u00f3ns, reinantes en Francia e N\u00e1poles.<\/p>\n <\/p>\n Durante os anos da crise sucesoria de Fernando VII, o enfrontamento entre os partidarios do Rey e os carlistas cristalizara en dous partidos opostos: por unha banda os absolutistas moderados, aliados cos liberais e os sectores da aristocracia partidarios das reformas pol\u00edticas e econ\u00f3micas, que apoiaban \u00e1 nova ra\u00ed\u00f1a, en quen v\u00eda a \u00fanica posibilidade de cambio. Doutra banda, os absolutistas intransixentes que apoiaban ao irm\u00e1n do rei.<\/p>\n Fernando VII hab\u00eda enviudado tres veces e non ti\u00f1a descendencia. O seu \u00faltimo matrimonio tivo lugar en decembro de 1829, coa s\u00faa sobri\u00f1a Mar\u00eda Cristina de Borb\u00f3n-D\u00faas Sicilias.<\/p>\n O 29 de marzo de 1830 o rei publicaba a Pragm\u00e1tica Sanci\u00f3n. Desexaba asegurar que un descendente seu fose o futuro rei, a\u00ednda que fose unha muller, fronte ao seu irm\u00e1n o infante Carlos Mar\u00eda Isidro, xa por ent\u00f3n moi vinculado cos sectores m\u00e1is ultras e reaccionarios.<\/p>\n Pragm\u00e1tica Sanci\u00f3n de 1830<\/em><\/p><\/div>\n <\/p>\n Pero vaiamos por orde\u2026<\/p>\n Nos meses anteriores ao falecemento de Fernando VII multiplic\u00e1ronse as intrigas. Todos pugnaban por influ\u00edr sobre o decr\u00e9pito soberano. Tres mulleres exerceron un protagonismo especial naquela loita polo poder. Ao lado de don Carlos estaban a s\u00faa esposa, a portuguesa Mar\u00eda Francisca de As\u00eds, e a s\u00faa cu\u00f1ada, Mar\u00eda Teresa, princesa de Beira.<\/p>\n Entre os anos 1830 e 1833 produciuse unha intensa loita cortes\u00e1 a pedimento dos m\u00e1is ac\u00e9rrimos absolutistas, futuros carlistas, que non quer\u00edan baixo ning\u00fan concepto que o trono pasase, tras o falecemento de Fernando VII, a mans dunha nena (pois nacera o 10 de outubro de 1830), a futura ra\u00ed\u00f1a Isabel. Esta facci\u00f3n cortes\u00e1 pretend\u00eda impo\u00f1er no trono a Carlos Mar\u00eda Isidro, irm\u00e1n de Fernando, e firme defensor do absolutismo rexio.<\/p>\n Carlos Mar\u00eda Isidro<\/em><\/p><\/div>\n <\/p>\n A ra\u00ed\u00f1a, Isabel, \u00e1 s\u00faa vez, pod\u00eda contar co apoio da s\u00faa irm\u00e1, a infanta Luisa Carlota, esposa de Francisco de Paula, irm\u00e1n menor de Fernando VII e don Carlos. Con eles atop\u00e1base grupo de cortes\u00e1ns e pol\u00edticos m\u00e1is reformistas que, ante a personalidade do infante, decant\u00e1ronse cara \u00e1 soluci\u00f3n da filla cunha rexencia da nai. Ante a s\u00faa debilidade buscaron o apoio dos liberais moderados, os cales viron unha oportunidade para acceder ao poder e, dese modo, comezar as reformas que pretend\u00edan aplicar en todos os \u00e1mbitos.<\/p>\n Pero un terrible ataque de pinga puxo en perigo a vida do seu cu\u00f1ado Fernando VII o 14 de setembro de 1832. Prostrado no leito do seu rexio dormitorio, no palacio de La Granja, os m\u00e9dicos desafiuzaron ao monarca, mentres a s\u00faa amada Mar\u00eda Cristina permanec\u00eda xunto a el atend\u00e9ndolle como unha primorosa enfermeira, preocupada polo futuro da s\u00faa filla Isabel. E \u00e9 neses momentos cando se producen os denominados \u201cSucesos da Granxa\u201d,<\/em> cando estando o rei enfermo, a trav\u00e9s de intrigas palaciegas os absolutistas conseguiron manobrar en torno ao leito do moribundo para que derrogase a Pragm\u00e1tica Sanci\u00f3n, restablecendo a Lei S\u00e1lica, impedindo, por tanto, que Isabel reinase.<\/p>\n Mar\u00eda Cristina de Borb\u00f3n<\/em><\/p><\/div>\n <\/p>\n Na c\u00e1mara do infante don Carlos cant\u00e1base xa vitoria antes de tempo. Mesmo entre os diplom\u00e1ticos estranxeiros era un\u00e1nime o convencemento de que, falecido o soberano, o trono pasar\u00eda a don Carlos, en lugar da unha ra\u00ed\u00f1a nena como Isabel.<\/p>\n E \u00e9 que Mar\u00eda Cristina, vendo o estado de sa\u00fade do seu esposo, e non fi\u00e1ndose de Don Carlos e o seu camarilla, decidiu confiar en quen nunca debeu de habelo, o ministro de Gracia e Xustiza Tadeo Calomarde, un antiliberal que xa traizoara ao seu protector Godoy aproveit\u00e1ndose da xenerosidade de Arg\u00fcelles. E un oportunista sen escr\u00fapulos que pretend\u00eda agora abandonar \u00e1 filla do rei moribundo para lanzarse en mans do pretendente carlista.<\/p>\n Francisco Tadeo Calamarde<\/em><\/p><\/div>\n Calomarde suxeriu \u00e1 ra\u00ed\u00f1a que persuadise ao monarca para asinar un decreto nome\u00e1ndoa a ela rexente e ao pretendente, primeiro conselleiro. Pero o infante, como esperaba Calomarde, rexeitou semellante proposta, ante o cal o ministro urdi\u00f3 unha rexencia conxunta que don Carlos tam\u00e9n rexeitou. Xunto a Calomarde, acosaban \u00e1 ra\u00ed\u00f1a co mesmo prop\u00f3sito o ministro de Estado, conde de Alcudia, o bispo de Le\u00f3n, o enviado de N\u00e1poles Antonini, os condes Solaro e Brunetti, representantes de Sarde\u00f1a e de Austria, e ata o confesor de Mar\u00eda Cristina, don Francisco Telesforo. Todos eles advertiron \u00e1 soberana de que, para evitar os horrores que vir\u00edan cunha guerra civil, deb\u00eda deixar que a Coroa recaese nas tempas de don Carlos.<\/p>\n Mar\u00eda Cristina, rendida ante as presi\u00f3ns, a ra\u00ed\u00f1a induciu ao seu ag\u00f3nico marido a rubricar un codicilo que derrogaba a Pragm\u00e1tica Sanci\u00f3n e, por tanto, as esperanzas de que a filla de ambos, Isabel, puidese reinar alg\u00fan d\u00eda. O 18 de setembro de 1832 Fernando VII asinou, obnubilado, o documento en forma de decreto, sum\u00edndose logo nun profundo letargo.<\/p>\n Pero o que non esperaban \u00e9 que Fernando VII recuperarse a sa\u00fade, e o 31 de decembro de 1832 anulase por decreto o codicilo do 18 de setembro, o cal, segundo o mesmo monarca denunciou, f\u00f3ralle dado a asinar en contra da s\u00faa vontade. Por el restablec\u00edase \u00e1 s\u00faa filla Isabel como herdeira. O novo goberno de Cea Berm\u00fadez optar\u00eda por unha t\u00edmida apertura cara aos liberais, buscando apoios, decretando unha amnist\u00eda e destitu\u00edndo a todos os elementos carlistas dos resortes do poder. Carlos Mar\u00eda Isidro decidiu marchar ao exilio portugu\u00e9s.<\/p>\n Cea Berm\u00fadez<\/em><\/p><\/div>\n Fernando VII entregou \u00e1 s\u00faa esposa o rexio bast\u00f3n de mando mediante outro decreto que a habilitaba para despachar os asuntos de Estado durante a s\u00faa convalecencia. Pero nos poucos meses de vida que restaban ao monarca, a verdadeira soberana foi a infanta Luisa Carlota, ata o punto de que Cea Berm\u00fadez, primeiro secretario do Despacho Universal, reuniuse case a diario con ela.<\/p>\n Apenas nove meses despois, Fernando VII morre o 29 de setembro de 1833. Isabel, con tres anos de idade, herdaba a Coroa e a s\u00faa nai, Mar\u00eda Cristina, pasaba a ser r\u00e9inaa Gobernadora. Para afianzarse no poder fronte aos carlistas, que non reco\u00f1ec\u00edan a sucesi\u00f3n, apoiouse nos liberais moderados para gobernar, a pesar do seu escaso entusiasmo polo liberalismo.<\/p>\n As rexencias, polo xeral, adoitan ser \u00e9pocas de inestabilidade. Neste caso, a provocada pola minor\u00eda de idade da ra\u00ed\u00f1a viuse multiplicada pola reacci\u00f3n do seu t\u00edo Carlos. Convencido de ser o lex\u00edtimo herdeiro,\u00a0 publicou o Manifesto de Abrantes onde se autoproclamaba rei co nome de Carlos V, e ademais promoveu un levantamento para defender os seus dereitos din\u00e1sticos. Inici\u00e1base a primeira guerra carlista.<\/p>\n <\/p>\n Demasiadas veces esqu\u00e9cese inxustamente que a infanta Luisa Carlota de Borb\u00f3n D\u00faas Sicilias (1804-1844) foi a \u00fanica muller capaz de engatusar a un monarca tan desconfiado e receloso como Fernando VII.<\/p>\n Muller de armas tomar, a infanta Luisa Carlota de Borb\u00f3n D\u00faas Sicilias (1804-1844) arranxoullas como puido para variar o rumbo da historia dos Borb\u00f3ns.<\/p>\n Luisa Carlota de Borb\u00f3n Dos Sicilias<\/em><\/p><\/div>\n Ata co\u00f1ecer en persoa \u00e1 s\u00faa amada, o rei fel\u00f3n consol\u00e1base auscultando coa mirada cada detalle do retrato que lle entregou a s\u00faa cu\u00f1ada Luisa Carlota. Era unha imaxe de esmalte en miniatura que bastou para seducir ao lascivo monarca. Pero, polo si ou polo non este cambiaba de opini\u00f3n no \u00faltimo instante, Luisa Carlota seguiu po\u00f1\u00e9ndolle ao rei os dentes longos con varias cartas, como a datada o 31 de outubro de 1829, un mes antes de partir Mar\u00eda Cristina cara a Madrid desde Palermo, onde nacera o 2 de agosto de 1806, para contraer matrimonio con Fernando VII. Redactada con boa caligraf\u00eda e algunhas faltas de sintaxes e ortograf\u00eda emendadas, en parte, debido \u00e1 s\u00faa educaci\u00f3n en italiano e en franc\u00e9s, a infanta Luisa Carlota esculp\u00eda para o rei o retrato f\u00edsico m\u00e1is completo da futura ra\u00ed\u00f1a de Espa\u00f1a: \u201cQuerido Fernando da mi\u00f1a vida, Fernando do meu coraz\u00f3n. Hoxe foi o d\u00eda para min m\u00e1is feliz da mi\u00f1a vida. Coma se non faltase m\u00e1is para que fose completo que estiveses aqu\u00ed. Albricias aos meus ollos, Cristina par\u00e9cese ao retrato da pulseira tanto como o que che dei, pero este \u00e9 mellor pois \u00e9 animado, ten os ollos nos carrillos, \u00e9 dunhas curvas regulares, morenilla, pero con moita graza, \u00e9 un pouco m\u00e1is pequena que eu, de boas cores; o nariz \u00e9 moi regular, non se lle co\u00f1ecen manchas, o pelo moi negro, ollos bastante escuros e brillantes, moi boas cellas; en fin, aos meus ollos \u00e9 un conxunto moi fermoso… Entregueille o librito e enc\u00e1rgame por se non ten tempo que che dea as grazas e a desculpa no seu nome e rep\u00edtache que che desexa ver canto antes. Perdoa a molestia…\u201d.<\/em><\/p>\n A minuciosa descrici\u00f3n de Mar\u00eda Cristina feita por Luisa Carlota forneceu no monarca o mesmo efecto que se a contemplase cos seus propios ollos, como o proba estoutra carta do propio Fernando VII dirixida a \u00aba noiva\u00bb, como el cham\u00e1baa, datada o 29 de setembro do mesmo ano: \u201cEu xa me informaba das t\u00faas pezas persoais \u2013escrib\u00eda, obsceno, o seu t\u00edo carnal\u2013 e todo isto fixo que sen co\u00f1ecerte, xa estou namorado de ti e non desexo m\u00e1is que unirme a ti, pois todo o d\u00eda non penso m\u00e1is que na mi\u00f1a amada Cristina… O meu anhelo agora \u00e9 se eu gustareiche a ti…\u201d.<\/em> Tal foi o seu arrebato ao contemplar a diminuta imaxe, obsequio de Luisa Carlota, que a mesma noite en que faleceu a s\u00faa terceira muller, Fernando VII enviou a N\u00e1poles a Pedro Brem\u00f3n e Alfaro para iniciar a negociaci\u00f3n da voda coa s\u00faa sobri\u00f1a carnal.<\/p>\n Este \u00e9 un claro exemplo da capacidade de Luisa Carlota para alcanzar cuantos obxectivos propux\u00e9sese.<\/p>\n E no caso que nos incumbe, a crise sucesoria de Fernando VII, tras os sucesos da Granxa, Luisa Carlota de Borb\u00f3n d\u00faas Sicilias, que era unha muller impetuosa, orgullosa, altiva e resolta, decatada da actitude da s\u00faa irm\u00e1 Mar\u00eda Cristina, chegou a Madrid, rebentando cabalos, na madrugada do d\u00eda 22 de setiembre de 1832. Decatada polo decano do Consello de Castela do acaecido en La Granja o d\u00eda 18, presentouse al\u00ed de improviso co infante Francisco de Paula. O rei melloraba xa levemente. No corredor topouse coa s\u00faa irm\u00e1 e recriminouna, cham\u00e1ndoa \u201cregina dei galler\u00eda\u201d<\/em> pola s\u00faa falta de apromo. Ademais ad\u00f3itase contar un acontecemento, que cabe catalogar m\u00e1is como lenda que realidade, segundo o cal, Luisa Carlota losqueou a Calomarde polo seu vil manipulaci\u00f3n.<\/p>\n A \u201clenda\u201d<\/em> da labazada, como a cualificaba Comellas, pod\u00eda confundirse co suceso acaecido dous anos atr\u00e1s, en 1830, cando o xeneral Lu\u00eds Fern\u00e1ndez de C\u00f3rdova, insultado polo ministro, propinoulle un tremendo que lle derrubou ao chan. Losquease ou non Luisa Carlota a Calomarde, o certo \u00e9 que a intervenci\u00f3n da infanta arrebatou a don Carlos a ocasi\u00f3n m\u00e1is clara de cinguirse a coroa.<\/p>\n Desde ese momento, a s\u00faa influencia f\u00edxose maior. Co inicio da Guerra Carlista, Luisa Carlota situouse \u00e1 beira da causa liberal. O matrimonio foi o principal apoio de Mar\u00eda Cristina nos primeiros anos da Rexencia ata que os amor\u00edos desta co garda de corps Fernando Mu\u00f1oz e as incesantes cr\u00edticas de Luisa Carlota a esta relaci\u00f3n, separaron \u00e1s irm\u00e1s. Influ\u00edu tam\u00e9n a permanente insistencia de Francisco de Paula para facerse cunha cadeira de brazos no Senado, na recentemente inaugurada Monarqu\u00eda Liberal. As\u00ed que Mar\u00eda Cristina, que comezaba a desvelar o seu marcado car\u00e1cter napolitano, non dubidou en mandalos ao exilio. Os Borb\u00f3n-N\u00e1poles e a s\u00faa copiosa familia, part\u00edan cara a Francia en 1838. Desde Par\u00eds, inspirados polo conde de Parcent, seguiron intrigando para apartar a Mar\u00eda Cristina da Rexencia, m\u00e1is cando a vitoria liberal parec\u00eda pr\u00f3xima.<\/p>\n Como an\u00e9cdota engadir que se Luisa Carlota tivo once irm\u00e1ns, a Providencia deulle exactamente o mesmo n\u00famero de fillos, todos eles iluminaci\u00f3ns nun per\u00edodo de quince anos. Empezando polo primox\u00e9nito Francisco de As\u00eds, nacido en maio de 1820 e desposado logo con Isabel II.<\/p>\n Coa subida ao poder de Espartero regresaron a Espa\u00f1a e instal\u00e1ronse provisionalmente en Burgos, en casa do deputado progresista Antonio Collantes. Xa no Palacio Real, as s\u00faas continuas manobras para desestabilizar ao Rexente lev\u00e1ronos a un primeiro desterro a Zaragoza e finalmente, de novo a Par\u00eds. Pero en Francia, empezaron a ver nun futuro matrimonio entre o seu fillo Francisco e a s\u00faa nova sobri\u00f1a, a Ra\u00ed\u00f1a Isabel II, unha nova oportunidade de achegarse ao trono. A ca\u00edda de Espartero en 1843 coincidiu coa s\u00faa volta a Espa\u00f1a.<\/p>\n Ao pouco de instalarse na s\u00faa residencia da r\u00faa da Luna, preto do Palacio Real, a Infanta Luisa Carlota falec\u00eda por sarampelo. Foi unha morte inesperada, de \u201ccar\u00e1cter fulminante\u201d<\/em> como lemos no Eco do Comercio (1 febreiro 1840). Non chegou a ver ao seu apocado fillo Francisco, convertido en Rey consorte.<\/p>\n Isabel lI<\/em><\/p><\/div>\n En consecuencia, tras os acontecementos antes narrados, e tras un duro enfrontamento entre facci\u00f3ns, quen utilizou enganos, ameazas e presi\u00f3ns, finalmente lsabel II de Espa\u00f1a, nada Mar\u00eda Isabel Luisa de Borb\u00f3n e Borb\u00f3n, foi xurada princesa de Asturias o 20 de xu\u00f1o de 1833 e proclamada Reina o 24 de outubro do mesmo ano. Ra\u00ed\u00f1a desde os tres anos, durante a s\u00faa minor\u00eda de idade (1833-1843) actuaron como rexentes, primeiro a s\u00faa nai, a reina Mar\u00eda Cristina, e despois o xeneral Espartero.<\/p>\n A negativa de Carlos a aceptar, como ra\u00ed\u00f1a, \u00e1 s\u00faa sobri\u00f1a, desatou a primeira guerra carlista.<\/p>\n Isabel II, \u00e1 que P\u00e9rez Gald\u00f3s denominou \u00aba dos tristes destinos\u00bb, foi ra\u00ed\u00f1a de Espa\u00f1a entre 1833 e 1868, data na que foi destronada pola chamada \u201cRevoluci\u00f3n Gloriosa\u201d.<\/em> O seu reinado ocupa un dos per\u00edodos m\u00e1is complexos e convulsos do s\u00e9culo XIX, caracterizado polos profundos procesos de cambio pol\u00edtico que trae consigo a Revoluci\u00f3n liberal: o liberalismo pol\u00edtico e a consolidaci\u00f3n do novo Estado de sinal liberal e parlamentario, xunto \u00e1s transformaci\u00f3ns socio-econ\u00f3micas que aluman en Espa\u00f1a a sociedade e a econom\u00eda contempor\u00e1nea.<\/p>\n <\/p>\n E rematamos esta publicaci\u00f3n, confiando en que, a pesar da s\u00faa longa extensi\u00f3n, resultase do voso interese, e nese caso gustar\u00edanos que nolo fix\u00e9sedes saber pulsando no bot\u00f3n \u201cG\u00fastame\u201d.<\/em><\/strong> Ademais, anim\u00e1mosche a achegar alg\u00fan comentario, e se tes interese, subscribirche @gratuitamente \u00e1 Newsletter do Blogue para manterche sempre informado sobre as novas publicaci\u00f3ns do Blogue.<\/p>\n Por \u00faltimo, se vos gustou o suficiente como para compartilo nas vosas redes sociais, estariamos realmente encantados de que as\u00ed o fix\u00e9sedes.<\/p>\n <\/p>\nA lei s\u00e1lica<\/strong><\/h2>\n
A crise sucesoria de Fernando VII<\/strong><\/h2>\n
![\"Pragm\u00e1tica](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2022\/09\/Pragmatica-Sancion-1830-201x300.jpg\" "\\"\\"")
![\"Carlos](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2022\/09\/Carlos-Maria-Isidro-225x300.jpg\" "\\"\\"")
![\"Mar\u00eda](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2022\/09\/Maria-Cristiba-de-Borbon-232x300.jpg\" "\\"\\"")
![\"Francisco](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2022\/09\/Francisco-Tadeo-Calomarde-237x300.jpg\" "\\"\\"")
![\"Cea](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2022\/09\/Cea-Fermudez.jpg\" "\\"\\"")
A infanta que cambiou a historia dos Borb\u00f3ns<\/strong><\/h2>\n
![\"Luisa](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2022\/09\/Luisa-CArlota-de-Borbon-dos-Sicilias-223x300.jpg\" "\\"\\"")
![\"Isabel](\"https:\/\/recreacionhistoria.com\/wp-content\/uploads\/2022\/09\/Isabel-II-de-Espana-221x300.jpg\" "\\"\\"")
Conclusi\u00f3ns<\/strong><\/h2>\n
As nosas recomendaci\u00f3ns de hoxe<\/strong><\/h2>\n