{"id":10227,"date":"2026-04-09T03:46:57","date_gmt":"2026-04-09T02:46:57","guid":{"rendered":"https:\/\/recreacionhistoria.com\/?p=10227"},"modified":"2026-04-09T03:46:57","modified_gmt":"2026-04-09T02:46:57","slug":"josef-mengele-o-anxo-da-morte","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/recreacionhistoria.com\/gl\/josef-mengele-o-anxo-da-morte\/","title":{"rendered":"Josef Mengele, “o anxo da morte”"},"content":{"rendered":"

Josef Mengele<\/em><\/strong> foi un m\u00e9dico da SS, de infame recordo polos seus inhumanos e desapiadados experimentos cos prisioneiros dos campos de concentraci\u00f3n de Auschwitz.<\/p>\n

Sen d\u00fabida, o seu nome, forma parte do elenco dos personaxes m\u00e1is sinistros da historia, caracterizados polas s\u00faas altas doses de maldade, sadismo e crueldade. Non en balde pasou \u00e1 historia co alcume de \u201cAnxo da norte\u201d.<\/em><\/strong><\/p>\n

Josef Mengele, un dos maiores criminais de guerra do Terceiro Reich, foi a encarnaci\u00f3n do mal absoluto, pois era no seu comportamento, decisi\u00f3ns e acci\u00f3ns un ser s\u00e1dico, que gozaba causando dor aos outros; personaxe absolutamente fr\u00edo, sen empat\u00eda, calculador, representante impecable da organizaci\u00f3n criminal \u00e1 que pertenc\u00eda, as SS de Heinrich Himmler. Entregado ao seu sanguinario traballo cunha devoci\u00f3n envolto de tolemia.<\/p>\n

 <\/p>\n

Biograf\u00eda de Josef Mengele<\/strong><\/h2>\n

Naceu o 16 de marzo de 1911 na G\u00fcnzburg, Baviera (Alema\u00f1a). Era o fillo maior de Karl Mengele, un pr\u00f3spero fabricante de ferramentas agr\u00edcolas, e Walburga Theresa *Hupfaue. Era o segundo fillo<\/p>\n

Os seus primeiros anos de vida pasounos no seo dunha acomodada familia cat\u00f3lica, e parece ser que o mozo Josef foi durante a s\u00faa infancia un neno alegre, con boas doses de intelixencia e unha gran ambici\u00f3n. Ti\u00f1a unha gran paix\u00f3n pola m\u00fasica e a arte. Mesmo, en contraposici\u00f3n cos actos que cometer\u00eda s\u00f3 uns poucos anos despois, tal era o seu esp\u00edrito solidario que chegou a inscribirse na \u201cCruz Vermella\u201d <\/em>e en varios grupos xuven\u00eds similares. No entanto, pronto desenvolver\u00eda un gran interese pola antropolox\u00eda, algo que marcar\u00eda a s\u00faa vida para sempre.<\/p>\n

Durante a s\u00faa infancia tivo varios contratempos que puideron carrexarlle mesmo a morte, tal e como contan Gerald L. Posner e John Ware no seu libro \u201cMengele. O m\u00e9dico dos experimentos de Hitler\u201d: <\/em><\/p>\n

\u201cAos 6 anos (…) caeu nun profundo barril de auga de choiva e estivo a piques de afogarse. Tam\u00e9n padeceu un terrible ataque de envelenamento en sangue. En 1926 o m\u00e9dico da familia diagnosticoulle osteomielitis, unha inflamaci\u00f3n da medula \u00f3sea (\u2026) que (che) pode deixar tullido en casos graves, pero a el non lle produciu ningunha discapacidade significativa\u201d.<\/em><\/p>\n

Josef adoraba \u00e1 s\u00faa nai e era moi unido a ela, a pesar de ser esta moi severa e estrita; con todo, manti\u00f1a certa distancia co seu pai. El nunca destacou pola s\u00faa capacidade para facer amigos, pero desde moi novo a s\u00faa ideolox\u00eda estivo marcada polo nacionalsocialismo.<\/p>\n

En abril de 1930 conclu\u00edu a secundaria e ese mesmo ano comezou a estudar a carreira de antropolox\u00eda f\u00edsica e xen\u00e9tica na Universidade de M\u00fanic, onde obtivo o doutoramento en antropolox\u00eda coa tese\u00a0 \u201cEstudo morfol\u00f3xico de razas realizado na peza frontal do \u00f3so submaxilar en catro grupos raciais\u201d, <\/em>en 1935.<\/p>\n

No ano 1931, con vinte anos de idade uniuse ao Stahlhelm (Steel Helmet); e solicitou a s\u00faa afiliaci\u00f3n no partido en 1937 como membro das SS.<\/p>\n

En 1935, Mengele obtivo o doutoramento en antropolox\u00eda f\u00edsica na Universidade de M\u00fanic.<\/p>\n

En xaneiro de 1937, no Instituto de Biolox\u00eda Hereditaria e Hixiene Racial de Frankfurt, converteuse en asistente do Dr. Otmar von Verschuer, un destacado cient\u00edfico moi co\u00f1ecido polas s\u00faas investigaci\u00f3ns con xemelgos.<\/p>\n

Tentou por todos os medios entrar a calquera organizaci\u00f3n nazi, pero non destacou en ningunha. As SS rexeitouno no seu primeiro intento, as\u00ed que tivo que esperar tres anos m\u00e1is para aplicar de novo. En 1937 afiliouse ao partido unha vez m\u00e1is e, ao ano seguinte, converteuse en oficial da SS, despois de confirmarse que os seus antepasados eran arios.<\/p>\n

En 1938 logrou conseguir outro doutoramento na carreira de Medicamento na Universidade de Frankfurt am Main, coa tese \u201cEstudos da fisura labial-mandibular-palatina en certas tribos\u201d.<\/em><\/p>\n

O 28 de xullo de 1939, Josef Mengele contraeu matrimonio con Irene Sch\u00f6bbein, e xuntos ter\u00edan un fillo: Rolf, no ano 1944.<\/p>\n

\"Diferentes

Diferentes im\u00e1xes de Mengele durante a s\u00faa vida<\/em><\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

A personalidade e \u201cmotivacions\u201d de Josef Mengele<\/strong><\/h2>\n

Xa desde moi novo perc\u00edbense os intereses de Mengele, as\u00ed, aos 20 anos o seu interese polo medicamento f\u00edxose patente, a\u00ednda que nunha rama que non ti\u00f1a tanto que ver con curar enfermidades. Concretamente, pronto se centrar\u00eda no estudo das orixes culturais e o desenvolvemento do ser humano, ademais de en a paleontolox\u00eda e a antropolox\u00eda.<\/p>\n

\u201d\u00c9 dif\u00edcil concretar con precisi\u00f3n que corrompeu a mente de (\u2026) Mengele. Probablemente foi a combinaci\u00f3n entre o ambiente pol\u00edtico e o seu interese real na xen\u00e9tica e a evoluci\u00f3n a que coincidiu co concepto (\u2026) de que alg\u00fans seres humanos con trastornos non eran aptos para reproducirse, nin sequera para vivir\u201d,<\/em> determinan os autores angl\u00f3fonos.<\/p>\n

A esas ideas Mengele sumou as do doutor Ernest Rudin, personaxe ao que admiraba, e cuxa mentalidade era a de que os m\u00e9dicos deb\u00edan apiadarse daqueles cuxa vida non tivese valor mat\u00e1ndoos. De feito, este m\u00e9dico foi o que sentou as bases da lei de esterilizaci\u00f3n obrigatoria promovida polo nazismo. Segundo a mesma, todos aqueles que tivesen, entre outras doenzas, esquizofrenia, imbecilidade ou deformidades f\u00edsicas, deb\u00edan ser asasinados para preservar a raza aria.<\/p>\n

Mengele era un firme defensor dos postulados biol\u00f3xicos da ideolox\u00eda nazi (eugenesia, hixiene racial e antisemitismo).<\/p>\n

A s\u00faa estreita vinculaci\u00f3n coa perversa ideolox\u00eda racial aria, xunto \u00e1 s\u00faa desmedida ambici\u00f3n acad\u00e9mica, xustificar\u00edan a s\u00faa elecci\u00f3n dos servizos m\u00e9dicos dos campos, pois a\u00ed poder\u00eda progresar nas s\u00faas investigaci\u00f3ns xen\u00e9ticas e, as\u00ed, optar a un relevante cargo universitario ao finalizar a guerra.<\/p>\n

Ademais de culto, atractivo e elegante, tam\u00e9n era s\u00e1dico. Primeiro trataba cari\u00f1osamente aos nenos, que o chamaban \u201conkel Josef\u201d<\/em> (t\u00edo Jos\u00e9), e ofrec\u00edalles caramelos. Logo proced\u00eda ao seu asasinato. Diagnosticado de personalidade narcisista, nunca tivo sentimentos de culpa, nin mostrou arrepentimento polos seus actos, como declarou o seu propio fillo Rolf no documental \u00c1 procura de Mengele.<\/p>\n

Na s\u00faa novela \u201cA desaparici\u00f3n de Josef Mengele\u201d,<\/em> o escritor franc\u00e9s Olivier Guez presenta ao l\u00fagubre m\u00e9dico nazi m\u00e1is como un home tremendamente arrogante que como un psic\u00f3pata. Para el, “Mengele non foi exactamente un xefe nazi. Foi un capit\u00e1n entre miles; un m\u00e9dico nazi entre centos deles. V\u00e9xoo como a un home sen propiedades, un tipo mediocre, con aspiraci\u00f3ns mediocres. Non foi un nazi por vocaci\u00f3n; s\u00f3 cando viu que o Reich \u00eda durar, entrou no partido para medrar. Bastante tarde. As s\u00faas motivaci\u00f3ns son sempre ego\u00edstas: como quere ter \u00e9xito na s\u00faa carreira, vai a Auschwitz a traballar con humanos no canto de con cobaias. Era un atallo cara \u00e1 C\u00e1tedra, que era o seu obxectivo. As\u00ed que non creo que estivese predestinado ao mal. Se nacese 15 anos m\u00e1is tarde, ser\u00eda un bastardo, un mal marido, un mal profesor, un mal pai… Pero como tantos. Non fose un asasino en masa”.<\/em><\/p>\n

En 1937 converteuse en asistente do xenetista Otmar Von Verschuer, cuxas investigaci\u00f3ns con xemelgos eran un dos principais campos de interese do mozo Mengele. Pronto se deu conta de que se quer\u00eda prosperar deb\u00eda mostrar todas as s\u00faas simpat\u00edas polos que posiblemente pronto ser\u00edan os donos de Alema\u00f1a. Mengele plasmou na s\u00faa autobiograf\u00eda o seu pensamento pol\u00edtico nesa \u00e9poca: “Os estudantes da universidade, os que xa ti\u00f1an idade para votar, contribu\u00edron a este \u00e9xito (a ascensi\u00f3n dos nazis). Eu ent\u00f3n non era o suficientemente maior. As mi\u00f1as inclinaci\u00f3ns pol\u00edticas de ent\u00f3n eran, creo que por raz\u00f3ns de tradici\u00f3n familiar, nacionalconservadoras? Non me afiliou a ningunha organizaci\u00f3n pol\u00edtica. A\u00ednda que, con todo, sent\u00edame fortemente atra\u00eddo polo programa e por toda a organizaci\u00f3n dos nacionalsocialistas. Pero, de momento, segu\u00eda sendo unha persoa particular, sen organizarme. De todas as maneiras, a longo prazo, era imposible quedar \u00e1 marxe durante eses tempos politicamente turbulentos ou a nosa patria sucumbir\u00eda ao ataque marxista e bolxevique. Este sinxelo concepto pol\u00edtico converteuse finalmente no factor decisivo da mi\u00f1a vida”.<\/em><\/p>\n

Pero Mengele ti\u00f1a moitos outros intereses de investigaci\u00f3n, entre os que se inclu\u00eda unha fascinaci\u00f3n pola heterocrom\u00eda, unha condici\u00f3n na cal os iris dunha persoa te\u00f1en diferente cor.<\/p>\n

Os m\u00e9dicos nazis pretend\u00edan \u201cclonar\u201d<\/em> unha nova raza moitas d\u00e9cadas antes de que se descubrise a secuencia completa do ADN humano. Cr\u00edan que nos xemelgos estaba a clave para a reproduci\u00f3n selectiva da raza aria. Tristemente soados entre as \u201ccobaias\u201d<\/em> de Mengele foron sete ananos da familia Ovitz, xudeus romaneses que traballaban para unha compa\u00f1\u00eda circense, e que viaxaban polos pa\u00edses do Leste de Europa interpretando jazz e realizando espect\u00e1culos. Ao parecer, Mengele sentiu tanta curiosidade por eles que lles realizou todo tipo de probas, entre as que se destacaron a extracci\u00f3n de medula \u00f3sea ou a inserci\u00f3n de auga fervendo a trav\u00e9s dos o\u00eddos. A pesar de todo, esta familia con enanismo logrou salvarse e manterse viva entretendo aos oficiais do campo, pois cantaban nas ocasi\u00f3ns especiais canci\u00f3ns en alem\u00e1n. Finalmente, e por sorte, lograron volver ao seu natal Transilvania unha vez liberado o campo de Auschwitz.<\/p>\n

\"Familia

Familia Ovitz<\/em><\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Realizou numerosos experimentos con beb\u00e9s, pero o culmen do seu depravaci\u00f3n chegou no momento en que pretendeu crear siameses: escolleu a dous nenos xemelgos de catro anos -uno deles amolado-, que respond\u00edan o nome de Guido e Nino. Cando foron devoltos aos barrac\u00f3ns dous d\u00edas despois, estaban cosidos por detr\u00e1s at\u00e9 as bonecas, unidos mesmo polas veas. A gangrena apoderouse dos seus corpos e o cheiro (\u2026) era insoportable, sinalan os expertos.<\/p>\n

Mengele avalaba firmemente a doutrina da teor\u00eda racial nacionalsocialista e participou nunha gran variedade de experimentos dirixidos a ilustrar a falta de resistencia a diversas enfermidades entre xudeus ou roman\u00edes. Tam\u00e9n tentou demostrar a dexeneraci\u00f3n do sangue xudeu ou xitana a trav\u00e9s da documentaci\u00f3n de rarezas f\u00edsicas e a recolecci\u00f3n de mostras de tecido e partes do corpo. Moitos dos seus \u201csuxeitos de proba\u201d<\/em> morreron por mor da experimentaci\u00f3n ou foron asasinados para facilitar a autopsia.<\/p>\n

\"Imagen

Imaxen tomada en Auswichtz, 1944, aparecen: Richard Baer (comandantede Auswichtz), Josef Mengele y Rudolf H\u00f6B (anterior comandante de Auschwitz)<\/em><\/p><\/div>\n

Josef Mengele esperaba utilizar a \u201cinvestigaci\u00f3n\u201d<\/em> que cultivara en Auschwitz para obter a s\u00faa habilitaci\u00f3n, unha segunda tese posdoctoral necesaria para a admisi\u00f3n a un corpo docente universitario como profesor en terras de fala alem\u00e1. Nunca cumpriu o seu obxectivo.<\/p>\n

 <\/p>\n

A historia militar e criminal de Mengele<\/strong><\/h2>\n

Tras a aceptaci\u00f3n da s\u00faa solicitude para ingresar no partido nazi, convert\u00e9ndose no membro n\u00famero 5.574.974, e tam\u00e9n nas SS, Mengele recibiu formaci\u00f3n militar por parte da infantar\u00eda de monta\u00f1a e en 1940 foi recrutado pola Wehrmacht, as forzas armadas do Terceiro Reich. De inmediato presentouse voluntario no servizo m\u00e9dico das SS obtendo a gradaci\u00f3n de alf\u00e9rez e foi destinado a un batall\u00f3n da reserva m\u00e9dica. M\u00e1is tarde ser\u00eda trasladado \u00e1 Oficina da Raza e o Reasentamento das SS en Poznan, en Polonia.<\/p>\n

Destinado a Ucra\u00edna en 1941, Mengele foi condecorado coa Cruz de Hierro de Segunda Clase e ao ano seguinte uniuse \u00e1 Quinta Divisi\u00f3n Panzergrenadier SS Wiking como oficial m\u00e9dico. Ao longo do seu servizo recibiu numerosas condecoraci\u00f3ns, entre elas a Cruz de Hierro de Primeira Clase, a Medalla de Ferido e a Medalla polo Coidado do Pobo Alem\u00e1n, que lle foi concedida por rescatar a dous soldados do interior dun carro de combate en chamas.<\/p>\n

Durante o ver\u00e1n de 1942, Mengele resultou ferido de gravidade preto de Rostov e foi declarado non apto para o servizo activo.<\/p>\n

Mengele ostentaba naquel momento o cargo de capit\u00e1n das SS, e foi destinado como m\u00e9dico ao campo de exterminio de Auschwitz. Para Mengele aquel destino era un so\u00f1o feito realidade. Nada m\u00e1is chegar, Eduard Wirths, o xefe do corpo m\u00e9dico do campo, nomeouno director m\u00e9dico do Zigeunefamilienlager, un m\u00f3dulo dedicado exclusivamente a familias xitanas (m\u00e1is dun mill\u00f3n e medio de persoas desta etnia morreu nos diferentes campos onde foron internadas. Aqueles crimes co\u00f1\u00e9cense co termo porrajmos, palabra que en lingua roman\u00ed significa literalmente “devastaci\u00f3n” ou “aniquilaci\u00f3n”).<\/em><\/p>\n

Cando Mengele chegou a Auschwitz, o lugar estaba ateigado de prisioneiros; calc\u00falase que pod\u00eda haber unhas 140.000 persoas que se hacinaban naquel inmenso campo rodeado de aramados, torretas de vixilancia e soldados que patrullaban todo o recinto con cans. En palabras do comandante do campo, Rudolf Hoess, a s\u00faa finalidade era “a reclusi\u00f3n e o exterminio a escala industrial”.<\/em> En efecto, en Auschwitz nun s\u00f3 d\u00eda pod\u00edan ser asasinadas un nove mil acodes nas c\u00e1maras de gas.<\/p>\n

\"Auschwitz\"

Auschwitz<\/em><\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Alcumado o “Anxo da morte”<\/em> polos presos, Mengele pase\u00e1base fronte a eles impecablemente vestido e blandendo un bast\u00f3n co que indicaba quen deb\u00eda ir directamente \u00e1s c\u00e1maras de gas ou quen ti\u00f1a a “sorte”<\/em> de ser destinado a traballos forzados. Todo iso fac\u00edao con total frialdade, mentres asubiaba e miraba fixamente aos prisioneiros co fin de atopar algo interesante, como algunha parella de xemelgos, que naquel ent\u00f3n era a s\u00faa principal fonte de investigaci\u00f3n.<\/p>\n

Da crueldade de que fac\u00eda gala Mengele d\u00e1 fe a s\u00faa actuaci\u00f3n durante un brote de tifus que estalou no campo. O desapiadado m\u00e9dico liquidou rapidamente a situaci\u00f3n enviando \u00e1 c\u00e1mara de gas a unhas 1.600 persoas entre homes, mulleres e nenos de etnia xud\u00eda e xitana. Posteriormente os barrac\u00f3ns foron desinfectados e ocupados por outros presos que \u00edan chegando ao campo.<\/p>\n

 <\/p>\n

Os inhumanos e s\u00e1dicos experimentos de Mengele<\/strong><\/h2>\n

A m\u00e1xima perversi\u00f3n \u00e9tica na investigaci\u00f3n m\u00e9dica \u00e9 o emprego de suxeitos sans, circunstancia que adquire as s\u00faas m\u00e1is altas cotas de horror e amoralidade cando se trata, ademais, de poboaci\u00f3n infantil. E a isto aplicouse denodadamente Mengele no tenebroso Pavill\u00f3n 10 de Auschwitz, centrando a s\u00faa atenci\u00f3n en xemelgos e ananos.<\/p>\n

\"Pabell\u00f3n

Pabell\u00f3n 10, Auschwitz<\/em><\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Non hai, polo menos oficialmente, un n\u00famero e listaxe do total de mortes provocadas, ou son directamente imputables a Mengele a\u00ednda que algunhas fontes chegan a cifralas en catrocentas mil.<\/p>\n

Desexoso de avanzar na s\u00faa carreira m\u00e9dica comezou a experimentar cos prisioneiros xudeus que chegaban aos campos de concentraci\u00f3n. Baixo a aparencia de \u201ctratamento<\/em>\u201d m\u00e9dico, Mengele inxectaba e ordenaba a outros membros do seu equipo\u00a0 que fornecen a miles de presos, desde gasolina at\u00e9 cloroformo, coa finalidade de estudar os efectos destes qu\u00edmicos no humano. Dise que tam\u00e9n o experimentou en nenos para tratar de cambiar a cor dos seus ollos a azul.<\/p>\n

Entre outras atrocidades e obsesionado particularmente cos xemelgos, realizou experimentos con ao redor de mil 500 parellas de irm\u00e1ns durante a s\u00faa estad\u00eda en Auschwitz, a maior\u00eda dos cales eran nenos xudeus ou roman\u00edes. Se un xemelgo morr\u00eda, o outro tam\u00e9n ser\u00eda asasinado para que puidese realizar unha autopsia comparativa. Com\u00e9ntase que a alg\u00fans infantes chegounos a coser por detr\u00e1s para analizar a s\u00faa progresi\u00f3n, pero morr\u00edan por infecci\u00f3ns froito da operaci\u00f3n.<\/p>\n

\"Gemelos

Xemelgos xudeus, Auschwitz<\/em><\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Mengele cometeu verdadeiras aberraci\u00f3ns, como extirpar os ollos \u00e1s s\u00faas v\u00edtimas ou inxectarlles colorantes e sustancias qu\u00edmicas para cambiarlles a cor. Con inxecci\u00f3ns de produtos qu\u00edmicos, tentaba cambiar a cor dos ollos dalg\u00fans nenos para que fosen azuis. A mi\u00fado provoc\u00e1balles infecci\u00f3ns, cegueira e mesmo a morte. Exhib\u00eda os ollos dos mortos como trofeo na s\u00faa oficina.<\/p>\n

No caso dos nenos, est\u00edmase que se seleccionaron uns 3.000 nenos para os experimentos, destes, soamente preto de 200 estaban vivos cando o campo foi liberado polo ex\u00e9rcito sovi\u00e9tico o 27 de xaneiro de 1945.<\/p>\n

Tam\u00e9n investigou coa tuberculose, inxectando a un dos xemelgos o bacilo de Koch para, tras o sacrificio de ambos, analizar a evoluci\u00f3n diferencial da enfermidade. De m\u00e1is de 1 000 parellas de xemelgos que pasaron polas s\u00faas mans, s\u00f3 sobreviviron 200.<\/p>\n

Tam\u00e9n foi acusado de intervenci\u00f3ns cir\u00farxicas sen anestesia, amputaci\u00f3ns, induci\u00f3n de feridas para a s\u00faa infecci\u00f3n e posterior observaci\u00f3n, transfusi\u00f3ns de sangue entre xemelgos, entre outros moitos aberrantes experimentos, como coser a dous xemelgos entre si a modo de siameses. Do mesmo xeito, ensaiou vacinas desenvolvidas por Bayer e Behring-Werke para a malaria e o tifus.<\/p>\n

\u00c1 marxe dos experimentos, Mengele foi involucrado en actos como o asasinato de 300 nenos menores de 5 anos, ordenar a morte nas c\u00e1maras de gas de case 3 000 xitanos e participar na administraci\u00f3n do Zyklon B, a pesticida empregado nas c\u00e1maras de gas.<\/p>\n

Como os nazis investigaron con moito interese as armas biol\u00f3xicas, Mengele inxectaba aos presos xermes letais para estudar os seus efectos. Con todo, a reputaci\u00f3n de brutalidade non se baseou exclusivamente nas s\u00faas actividades de laboratorio. Nunha ocasi\u00f3n ordenou que 750 mulleres fosen enviadas \u00e1s c\u00e1maras de gas, simplemente para resolver o problema dunha infestaci\u00f3n de piollos no seu bloque.<\/p>\n

Os sobreviventes de Auschwitz explicar\u00edan m\u00e1is tarde con todo luxo de detalles at\u00e9 que punto era unha peza crave na maquinaria de morte e tortura do campo. Era dos primeiros en achegarse aos trens que chegaban cheos de deportados para participar activamente no proceso de selecci\u00f3n, mandando a miles \u00e1s c\u00e1maras de gas nada m\u00e1is chegar.<\/p>\n

Desde o principio, destacouse por salvar a irm\u00e1ns xemelgos para poder experimentar con eles, o que se converteu nunha aut\u00e9ntica obsesi\u00f3n. Inxectaba tinguiduras nos ollos dos beb\u00e9s e os nenos para cambiar a s\u00faa cor, e practicou numerosas transfusi\u00f3ns de sangue e puncions na medula espinal. Gustaba de comprobar a resistencia dos prisioneiros exp\u00f3ndoos a sobredoses de raios x que acababan queim\u00e1ndoos, como no caso dunhas monxas polacas. Tam\u00e9n fac\u00eda experimentos cir\u00farxicos cos \u00f3rganos sexuais das s\u00faas v\u00edtimas, inoculaba o tifus e outras enfermidades a prisioneiros que estaban sans e extra\u00edalles medula \u00f3sea. Nun informe, un dos seus superiores eloxi\u00e1bao por \u201ca s\u00faa valiosa contribuci\u00f3n ao campo da antropolox\u00eda utilizando o material cient\u00edfico que puxemos \u00e1 s\u00faa disposici\u00f3n\u201d. (…)<\/em><\/p>\n

No Xu\u00edzo de Auschwitz-Frankfurt, 1963-1965, os crimes de Mengele foron xulgados, sendo acusado da morte de 153 nenos para a s\u00faa disecci\u00f3n, ademais da s\u00faa participaci\u00f3n nas \u201cselecci\u00f3ns<\/em>\u201d a p\u00e9 de vag\u00f3n dos trens que chegaban a Auschwitz, onde se separaba aos suxeitos que pasaban directamente \u00e1s c\u00e1maras de gas (anci\u00e1ns, nenos e enfermos) dos m\u00e1is sans, destinados ao traballo escravo.<\/p>\n

Nunca sentou fronte a un xu\u00edz.<\/p>\n

 <\/p>\n

A fuxida de Mengele<\/strong><\/h2>\n

En xaneiro de 1945, cando o ex\u00e9rcito sovi\u00e9tico avanzaba polo Oeste de Polonia, En Auschwitz os oficiais nazis recibiron ordes de abandonar os campos e destru\u00edr todas as probas incriminatorias dos seus m\u00faltiples crimes.<\/p>\n

Mengele fuxiu de Auschwitz, o d\u00eda 17 de xaneiro, parece ser que portando gran cantidade de documentos incriminatorios. Cuns escasos 10 d\u00edas de vantaxe sobre o ex\u00e9rcito vermello, trasladouse a outro centro de exterminio a 300 quil\u00f3metros, o campo de concentraci\u00f3n de Gross-Rosen. Con todo, tivo que volver fuxir ao saber que os inimigos volv\u00edan caer sobre el.<\/p>\n

A partir dese momento a historia t\u00f3rnase algo confusa. Segundo a versi\u00f3n m\u00e1is estendida, Mengele fuxiu disfrazado de soldado da Wehrmacht (forzas armadas alem\u00e1s). Pasou as seguintes semanas en at\u00e9 a s\u00faa evacuaci\u00f3n e logo foise cara ao Oeste para evadir a s\u00faa captura polas forzas sovi\u00e9ticas. Con todo, foi capturado polos aliados e estivo baixo a custodia de Estados Unidos. Con todo, sen saber que o seu nome xa estaba na lista de criminais de guerra buscados, os funcionarios estadounidenses liber\u00e1rono rapidamente. Hai que ter en conta que Mengele non levaba a tatuaxe, que era obrigatorio, que identificaba aos SS co seu tipo sangu\u00edneo e a s\u00faa condici\u00f3n de m\u00e9dico. Xa adoptara unha falsa identidade: era Fritz Hollmann. Ningu\u00e9n crese que ese ser con bigote esfia\u00f1ado e mirada tenue fose un criminal de guerra.<\/p>\n

Desde o ver\u00e1n de 1945 at\u00e9 a primavera de 1949, o m\u00e9dico, con documentos falsos, escondeuse en zonas rurais e pequenos poboados, e mesmo traballou como pe\u00f3n de campo preto de Rosenheim, Baviera. Nesa \u00e9poca, a s\u00faa pr\u00f3spera familia axudouno a fuxir, primeiro a Inssbruck e logo a X\u00e9nova, en Italia, onde vivir\u00eda cun pasaporte falso a nome de Helmunt Gregor; e logo, xa en 1949 a Sudam\u00e9rica, establec\u00e9ndose en Arxentina. A s\u00faa fuxida de Alema\u00f1a foi posible, como a doutras xerarcas nazis, con pasaporte falso da Cruz Vermella, v\u00eda X\u00e9nova cara a Buenos Aires. A capital arxentina neses anos era a gorida perfecta dos nazis fuxidos.<\/p>\n

\"Pasaporte

Pasaporte italiano, Mengele<\/em><\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Nese tempo Mengele non compareceu no famoso Xu\u00edzo aos M\u00e9dicos de 1947, un do trece Xu\u00edzos de Nuremberg contra os criminais de guerra nazis, a\u00ednda que o seu nome fose mencionado varias veces. A s\u00faa familia ocupouse de difundir a noticia do seu falecemento en outubro de 1947, versi\u00f3n que foi aceptada inicialmente pola Oficina do Consello Superior para os Crimes de Guerra.<\/p>\n

\"Mengele,

Mengele, permiso de residencia en Argentina<\/em><\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Xa en Buenos Aires parece que chegou a reunirse co Presidente Juan Per\u00f3n, e traballou nunha carpintar\u00eda, fixo xogos did\u00e1cticos, vendeu maquinaria agr\u00edcola e at\u00e9 tivo unha pequena empresa farmac\u00e9utica. En 1956 fixo tr\u00e1mites na embaixada alem\u00e1 e recuperou o seu apelido real, s\u00f3 se arxentinizou o seu nome de pila. Pasou a ser Jos\u00e9 Mengele. C\u00e9dula de Identidade n\u00famero 3.940.484.<\/p>\n

Mengele contraer\u00eda un novo matrimonio no ano 1958 en Uruguai, pa\u00eds no que obter\u00eda a cidadan\u00eda en 1959. Atopabase tranquilo e seguro. Non v\u00eda como pod\u00edan dar con el, escondido, levando unha vida gris nun pa\u00eds tan austral e afastado. Neses tempos era case imposible o cruzamento de informaci\u00f3n. At\u00e9 se deu o luxo, merc\u00e9 \u00e1 axuda de simpatizantes nazis e ex membros do partido tam\u00e9n exiliados, de viaxar a Europa, para atoparse co seu fillo e traer \u00e1 s\u00faa cu\u00f1ada, a esposa do seu irm\u00e1n falecido coa que casar\u00eda en Buenos Aires.<\/p>\n

\"Pasaporte

Pasaporte Mengele para Argentina<\/em><\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

A fins da d\u00e9cada do 50 foi detido e acusado de exercicio ilegal do medicamento e de practicar abortos. A s\u00faa tranquilidade acabouse nese momento e empezou unha fuga que durar\u00eda d\u00faas d\u00e9cadas.<\/p>\n

Posto que os seus crimes foran ben documentados ante o Tribunal Militar Internacional (IMT) e outros tribunais de posguerra, as autoridades de Alema\u00f1a Occidental emitiron unha orde de arresto para Mengele en 1959 e unha solicitude de extradici\u00f3n en 1960. Os axentes do Mossad que capturaron a Eichmann en Buenos Aires quixeron facer o mesmo con Mengele. Pero segundo varios testemu\u00f1os escap\u00f3uselles por unhas poucas horas. A partir dese momento o seu nome difundiuse e xa non quedou m\u00e1is que escapar. Todo o mundo co\u00f1ec\u00eda xa a Mengele, o Anxo da Morte, o s\u00e1dico m\u00e9dico de Auschwitz.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

 <\/p>\n

E \u00e9 que, alarmado pola captura de Adolf Eichmann en Buenos Aires ese mesmo ano, Mengele trasladouse a Paraguai e logo, xa en 1961, onde viviu baixo a protecci\u00f3n de Alfredo Stroessner, obtendo a nacionalidade en 1959. Nesta \u00e9poca volveu viaxar a Alema\u00f1a para\u00a0 asistir ao funeral do seu pai. a Brasil e pasou os \u00faltimos anos da s\u00faa vida preto de San Pablo.<\/p>\n

Logo fuxiu a Brasil, onde vivir\u00eda arroupado pola comunidade alem\u00e1 filonazi. En Brasil dedicouse \u00e1 actividade agr\u00edcola e mudouse varias veces de localidade para impedir que os seus captadores desen con el. A maior parte deses anos, pasounos co matrimonio Stammer, unha parella proveniente de Hungr\u00eda, os mesmos que estar\u00edan xunto ao seu cad\u00e1ver na praia esa tarde do 7 de febreiro de 1979.<\/p>\n

Coa s\u00faa sa\u00fade cada vez peor, sufriu un accidente cerebrovascular mentres nadaba nun centro vacacional preto de Bertioga, Brasil, falecendo presumiblemente o d\u00eda 7 de febreiro de 1979. Ti\u00f1a 67 anos. Enterr\u00e1rono nun suburbio de San Pablo co nome ficticio Wolfgang Gerhard.<\/p>\n

En 1985, a polic\u00eda alem\u00e1, traballando con probas que confiscara recentemente dun amigo da familia Mengele en G\u00fcnzburg, concretamente unhas cartas nas que un matrimonio austr\u00edaco que ocultara a Mengele en Brasil, comunic\u00e1balle a\u00ednda antigo empregado da familia Mengele, o falecemento deste. A polic\u00eda localizou a s\u00faa tumba e exhumou o seu corpo, o 6 de xu\u00f1o do citado ano. Logo, expertos forenses brasileiros identificaron que os restos eran de Josef Mengele, pois o exame forense centrouse na s\u00faa dentadura, a cal mostrou un notorio diastema – espazo interdental – nos dentes incisivos superiores, trazo caracter\u00edstico de Mengele.<\/p>\n

Os israel\u00eds non aceptaron os resultados do informe de 1985. Tentouse convencer ao fillo de Mengele, Rolf para que aceptase doar mostras para unha proba de ADN, pero, a\u00ednda que nun principio tanto el como a s\u00faa nai, a que fose a esposa de Mengele, Irene, neg\u00e1ronse, finalmente aceptaron. En 1992 a proba f\u00edxose baixo a supervisi\u00f3n de Alec Jeffrey, pioneiro mundial na identificaci\u00f3n xen\u00e9tica. Foi nese momento cando Israel deu por bo o resultado das investigaci\u00f3ns. Un dos criminais de guerra m\u00e1is buscados de todos os tempos fora por fin identificado.<\/p>\n

Pero o certo \u00e9 que Mengele eludira aos seus captadores durante 34 anos.<\/p>\n

Simon Wiesenthal, o cazador de nazis, obsesionouse con atopalo. Tanto que, moitas veces, pareceu perder o xu\u00edzo. Declarou, en varias oportunidades, que Mengele foi visto en lugares nos que nunca estivo. En Am\u00e9rica Central, Europa Oriental, Colombia e varios pa\u00edses m\u00e1is. Tanto \u00e9 as\u00ed que especulou con estas pistas a\u00ednda despois de que Mengele estivese morto.<\/p>\n

O fillo de Mengele, Rolf, declarou que estaba avergo\u00f1ado de ser fillo de quen era. Pero deixou a Wiesenthal e ao mundo seguir buscando ao seu pai a\u00ednda sabendo que se atopaba morto desde fac\u00eda anos.<\/p>\n

O corpo de Josef Mengele, o dos experimentos macabros e inhumanos, o pr\u00f3fugo de tres d\u00e9cadas, non foi repatriado nin reclamado pola s\u00faa familia. Ningu\u00e9n quixo que enfermos e fan\u00e1ticos acudisen en peregrinaci\u00f3n ao lugar da s\u00faa sepultura, nin que o convertesen nun santuario da perversidade e o mal. Tras a negativa da s\u00faa familia a repatriar os seus restos, pasaron ao Instituto de Medicamento Forense de Sao Paulo. Curiosa iron\u00eda do destino que os seus \u00f3sos hoxe sirvan nas clases pr\u00e1cticas de anatom\u00eda da Facultade de Medicina da Universidade de Sao Paulo.<\/p>\n

Mengele logrou escapar dos cazadores de nazis, pero non do feito de pasar \u00e1 historia como un dos maiores criminais da historia.<\/p>\n

 <\/p>\n

Se desexades ler algo m\u00e1is sobre esta \u00e9poca recomend\u00e1mosvos os nosos post xa publicados:<\/p>\n

Adolf Eichmman, \u00bfa banalidade do mal?<\/a><\/p>\n

Mar\u00eda Mandel, unha criminal nazi<\/a><\/p>\n

Geli Raubal, a sobri\u00f1a de Hitler que puido cambiar a historia<\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

E isto \u00e9 todo por hoxe. Conf\u00edamos en que esta publicaci\u00f3n resultase do voso interese. E se queredes estar ao d\u00eda das nosas publicaci\u00f3ns podedes subscribirvos gratuitamente para recibir informaci\u00f3n con cada nova publicaci\u00f3n.<\/p>\n

 <\/p>\n

Lectura recomendada<\/h2>\n